Vrijdag 30 augustus 1996
De treinreis naar Schiphol zit er op en we wachten nu op het instappen in het vliegtuig naar Frankfurt. We vliegen met de Lufthansa. Wat zullen we deze vakantie allemaal meemaken. Ik heb er zin in. Er was vandaag weer veel regen in Nederland. We vertrekken nu voor 1 maand naar de zon en dat is wel lekker na zo'n slechte zomer. Nu wordt het lang vliegen en ik zal mijn bed wel missen.
Zaterdag 31 augustus 1996
De hele reis naar Bali hebben we geslapen en gelezen. We hebben nog een Nederlands echtpaar in het vliegtuig ontmoet, die we twee jaar geleden tegenkwamen in Hotel Pison in Tana Toradja. Toevallig he? Nu nemen we weer contact met ze op, als we terug zijn, om te zeggen hoe het was, want deze mensen hebben vroeger tien jaar aan een project gewerkt in Hollandia (Jayapura).
We kwamen pas in de avond aan. We zijn moe en duf. We moeten wennen aan de warmte en de drukte. We waren vergeten hoe dat was. In Bali wilden we eerst naar een hotel waar we twee jaar geleden waren, maar dat bleek niet meer te bestaan. Na een speurtocht vonden we een aardige losmen. Bij de kamer was een douche in de buitenlucht. Dat was wel verfrissend. Hierna probeerde ik te slapen, wat niet erg lukte. Dat kwam waarschijnlijk door de warmte en het tijdsverschil.
Zondag 1 september 1996
Vanmorgen zijn we eerst naar het Merpati-kantoor op de luchthaven gegaan. We wilden zo snel mogelijk naar Biak. Helaas, de eerstvolgende vrije plaatsen zijn er aanstaande donderdag. We hebben toen maar geboekt naar Jayapura. Donderdag gaat het dus pas beginnen. We blijven dus in Bali om te acclimatiseren. We hebben een leuk hotel met een zwembad gevonden, Agung Cottages aan de Jl. Legian.
Maandag 2 september 1996
Een rustdag. Lekker aan het zwembad liggen, slapen en lui zijn. 's Avonds hebben we heerlijk gado-gado gegeten, soep en stokbrood met kruidenboter vooraf, voor maar fl.13,00.
Dinsdag 3 september 1996
Vandaag gaan we naar het strand. Naar het strand is het een stukje lopen langs de winkeltjes en eettentjes. Op het strand is het niet zo druk. Het zeewater is lekker van temperatuur en er zijn grote golven. Dit is vakantie, we beginnen er al wat in te komen, want de drukte in Bali, ander eten en het warme weer was best even wennen. Er zijn hier veel toeristen en iedereen wil aan je verdienen. Op andere eilanden is dat toch anders, het is er rustiger en de cultuur is heel anders. Ik ben op mijn schouders verbrandt, ondanks dat ik onder de gehuurde parasol lag. 's Avonds hebben we op het strand gewandeld. De golven waren schitterend, de branding leek net vuurwerk in het donker.
Woensdag 4 september 1996
Vandaag is de laatste rustdag. Morgenochtend vertrekken we om 05.00 uur, omdat we om 06.00 uur op het vliegveld moeten zijn. We vliegen dan met Merpati naar Jayapura. Een vlucht van ongeveer tien uur. Na het ontbijt zijn we naar het zwembad gegaan. Het strand is te warm en je verbrandt er veel sneller. Vanavond gaan we de spullen weer inpakken. Het is weer mooi geweest op Bali, nu weer wat anders. We zijn voldoende uitgerust en we zijn al aardig aan de warmte gewend.
Donderdag 5 september 1996
Vandaag om vijf uur opgestaan om te vertrekken uit Bali. We moeten de hele dag vliegen en vanavond komen we aan in Jayapura. Dit wordt dus een baaldag. Het was een lange vlucht, want we stopten in Udjang Pandang, Ambon, Sorong, Biak en uiteindelijk in Jayapura. We hebben in Sentani bij het vliegveld in een hotel geslapen. Hannah heeft voor ons nasi gemaakt. We kregen er een gebakken ei op en thee en een banaan erbij. Het is hier heel erg warm en er zitten veel muggen. We hebben bij de kamer een mandi-bak en een hurk-wc. De kamer is eenvoudig met een klein tweepersoons bed. Buiten staan er twee stoelen. Er zijn hier wat mensen die Nederlands praten. 's Avonds hebben we met twee gidsen gepraat. Die hebben we maar niet genomen.
Vrijdag 6 september 1996
We zijn vroeg opgestaan. We moeten eerst bij de politie een vergunning halen voor de Baliemvallei en een vliegticket kopen naar Wamena. Dit verliep niet al te soepel, want er was maar een man die dat mocht doen en die zou pas om negen uur komen. Die anderen konden dat niet even overnemen. We hadden om 13.00 uur een vlucht geboekt naar Wamena. Toen we na 09.00 uur de vergunning hadden, hebben we op het vliegveld op onze vlucht gewacht. Om 12.00 uur hoorden we dat de vlucht niet doorging, omdat er te weinig passagiers waren. We zijn toen teruggegaan naar hetzelfde hotel. We besloten toen een wandeling te gaan maken. We zijn naar een uitzichtpunt gelopen, waar je over het Sentanimeer uitkijkt. We deden er twee uur over in de drukkende hitte. Dit punt heet MacArthur. Het was er prachtig en erg groen. Een mooi uitzicht over de bergen en het meer. In het meer lagen wat eilanden. Het regent hier bijna iedere dag wel even. We zitten nu buiten en het heeft net geregend. De douche was koud. We gaan straks naar bed, want om 06.00 uur moeten we op het vliegveld zijn. Hannah heeft weer heerlijk voor ons gekookt. Het is een gezellig hotel maar je moet niet al te kieskeurig zijn. De huisdieren worden hier goed verzorgd. Voor ons huisje staan wat bananenbomen en andere fruitbomen. Het stikt hier van de muggen en we zijn al aardig gestoken.
Zaterdag 7 september 1996
Om vijf uur uit bed, omdat we naar Wamena vliegen. Het is ongeveer een uur vliegen. Na het ontbijt zijn we vertrokken. Het was een gezellig hotel. We moesten afscheid van Hannah nemen. Ze is heel erg aardig.
Na het vliegen zijn we naar het hotel Trendy gebracht. Het zag er gezellig uit, dus daar slapen we nu. We hebben een gids gevonden en ik ben met hem aan het onderhandelen geweest. Morgen om 08.00 uur gaan we een wandeltocht maken van vier dagen. In het dorp is er markt. Het is er druk en er is van alles te koop. Een grote rommel als je het zo ziet. De meeste mensen zijn hier gewoon gekleed en er zijn er enkele met een peniskoker. Op de markt zie je groenten en fruit en vis en brandhout. Vanmiddag hebben we wat gewandeld in de omgeving. Een papoea heeft ons een hangbrug laten zien. Hij probeerde ons eerst wat souvenirs te verkopen, maar dat wilden we nog niet. Dus hij liep maar met ons mee. Hij heet Aladik. Het was wel gezellig. Aan het eind hebben we nog een pakje sigaretten voor hem gekocht.
De gids zal voor morgen alles regelen. Hij zal zorgen voor een kok en twee dragers, kookgerei, eten en drinken en een taxi. We wachten het allemaal maar af. We laten een volle rugzak achter in het hotel. Anders hadden we nog een drager moeten nemen en we hebben toch alle spullen niet nodig. Als we terugkomen, gaan we toch naar hetzelfde hotel. Het is hier niet te vergelijken met andere eilanden van Indonesië. Het is hier erg mooi, maar de mensen hebben een grof uiterlijk en zien er heel anders uit. De erven zijn allemaal door hekken en stenen afgezet. De mannen doen hier niet zoveel. De vrouwen werken hard op het land, wat er allemaal netjes uitziet.
Zondag 8 september 1996
Vandaag begint de trektocht van vier dagen. We hebben vannacht goed geslapen. Om 03.00 uur hebben we de slaapzak gepakt, want het was erg koud geworden. Na het ontbijt zijn we vertrokken. John, onze gids kwam precies om 08.00 uur met de taxi. De kok heet Holius en de dragers zijn Agus en Gatt. Eerst zijn we naar het vliegveld gegaan om de vergunning aan de politie te tonen. Toen werden we door de taxi gedropt bij Sukogmo. Het was ongeveer 15 minuten rijden. Het weer was goed, een beetje bewolkt, maar dat geeft niet. Onderweg was het erg mooi en erg groen. We liepen langs de wilde Baliemrivier en zagen diverse dorpen onderweg. Af en toe kwamen we mensen tegen. Het uitzicht is prachtig. Er is vrij veel landbouw en het ziet er allemaal verzorgd uit. De dorpen zijn goed onderhouden en er staan hutjes met rechte stukken grond er omheen. We zitten nu op het eten te wachten. Het vuur wordt aangemaakt. Zo af en toe komen er wat mensen gedag zeggen. We kijken zo in het dal en zien de dorpen liggen. Je ziet veel velden met zoete aardappelen en een soort spinazie. Ook zie je wat bananenbomen. We slapen vannacht in Tangma. Hier is een priesterhuis van de missie. Het laatste gedeelte van de tocht was vrij zwaar. Erg steil en het pad was glad en modderig. Het priesterhuis was klein maar wel leuk. We hadden wel een bed en dat was al een luxe. In de huiskamer stond een lange tafel met daar omheen vier banken. De meubels waren van hout en zelfgemaakt. Op de grond lag hier en daar een stuk zeil. Bij aankomst hebben we eerst wat thee gedronken. Daarna hebben we eerst een kwartier met de plaatselijke bevolking gesproken. Velen kwamen even de toeristen bekijken. Toen hebben we de slaapkamer in orde gemaakt, de klamboe opgehangen en de slaapzakken klaargelegd. En dan even wassen. Ze hadden een soort douche gemaakt en een hurk-wc in een oude houten schuur. Het water werd door het dak opgevangen en via een goot kwam het in een ton terecht. Aan de ton zat een slang met aan het uiteinde een douche-kop. Als je die hoog hield, dan was er geen druk en dus geen water. We lieten het water in een soort melkpan van plastic lopen en gooide zo het water over ons heen. Het water was ijskoud. Holius maakte een heerlijke maaltijd. Rijst met groenten en aardappels en vlees. John at met ons mee, omdat we dat vroegen. De rest durfde niet en zij aten in de keuken. John vertelde dat hij thuis moeilijkheden had en dat zijn vrouw met twee andere mannen weg was geweest. Ze was nog niet terug. Hij is hiervoor bij de politie geweest om zijn vrouw te laten opsporen. Hij wilde een vergoeding van elke man van ongeveer 400.000 Ruphia's. Als hij die had, dan zou hij ook de 12 varkens van haar familie terugvragen, omdat zij was weggegaan. We zijn vroeg gaan slapen.
Maandag 9 september 1996
We moesten om 06.45 uur opstaan. We hadden een lange tocht voor de boeg. Na het ontbijt zijn we om 08.00 uur vertrokken. De hele nacht had het geregend. Alles was dus nat en glibberig. Direct moesten we steil omhoog klimmen. Het pad was erg smal en glad. Je moest echt goed opletten, anders zou je zo meters recht naar beneden vallen. Onderweg was het prachtig, schitterende watervallen en kleine dorpen langs de rivier of in het dal. Je hoorde de vrouwen tijdens het werk in koor in de bergen zingen. Dit was een leuk gehoor. We zagen kinderen die op een stuk hout gingen zitten en zo over de modder van de bergwand naar beneden gleden. Er zijn nog een paar kinderen een stuk met ons meegelopen. Ze moesten van John wat dragen, wat hij zei dat hij had geregeld dat ze pennen hadden gekregen. Een jongen had een krekel gevangen die een keihard geluid maakte. Hij bond de krekel vast aan een grasspriet. Hij hield de grasspriet vast en de krekel vloog toen rondjes en maakte daarbij een flink geluid. Het leek wel het geluid van een printer. Bij de rivier hebben we mie gegeten met ei, groenten, vlees en ananas. Het was heerlijk, na zo'n wandeling heb je dat wel nodig. Wat kan die Holius koken. John vertelde dat hij vroeger in een restaurant had gewerkt. We hebben in een dorp (Syoksimo) inmiddels een slaapplaats gevonden. Het is hier erg primitief. We slapen op de grond. In onze kamer staat helemaal niets. De douche is buiten en over de wc praat ik maar liever niet. We hebben de matrassen opgeblazen en de klamboe opgehangen. We wassen ons in de buitenlucht. Het water komt uit een hoger gelegen rivier, via een bamboestok naar beneden. Iedereen kan je zien staan. Ze zullen wel ergens onopvallend staan te kijken, denk ik. Het was vandaag weer een mooie tocht. Het was vermoeiend en soms afzien. Alles is wel primitief, maar ik had het niet willen missen.
Dinsdag 10 september 1996
We hadden vanmorgen zoete aardappels bij het ontbijt. Het smaakte niet onaardig. Ik heb alles maar opgegeten, want met het wandelen verwerk je het wel weer. De kinderen hebben we blij gemaakt door wat pennen en ballonnen te geven. Het slapen op onze matrassen was nog niet zo gek als ik dacht. Het is 's nachts hier alleen aardedonker. Ik zag een klein kind met een enorm vieze pleister op de kin. Hier heb ik maar een ander opgedaan. De kinderen zijn hier bijna allemaal verkouden. Ze hebben voor dit klimaat veel te weinig kleding aan. Vaak hebben ze hele dikke buiken. Dat komt door het te eenzijdig eten, alleen maar zoete aardappels. Ze krijgen zo hun vitaminen niet. De vrouwen zien er vaak veel ouder uit, dan dat ze zijn.
De tocht was weer flink steil, maar wel mooi met mooie watervallen en groene bergtoppen en diepe kloven. We zijn over een hangbrug gelopen, echt erg leuk. Het is hier net een paradijs, alles is hier groen. Er zijn hier echter niet zoveel bloemen. Wel kleine witte en blauwe bloemen. Je ziet hier wel hele mooie grote gekleurde vlinders. Het water in de rivier stroomt snel en krachtig en met veel lawaai. We hadden vermoeide benen van het lopen. We waren al vroeg bij ons huisje. Holius heeft eerst mie voor ons gebakken. John moest naar een dokter. Holius is toen met ons gaan wandelen. Het was een mooie tocht en we hebben veel foto's gemaakt. We hadden zes mannen met peniskokers op een rij met daarvoor een klein meisje in een rieten rokje. We zijn tot een hangbrug gelopen. Op de terugweg begon het te regenen. Toen we terug in het huisje waren, heb ik mij eerst gewassen. Het water was vreselijk koud. Nu proberen om warm te worden. Het is de laatste nacht tijdens de tocht. Het was erg mooi. Ik denk dat we zoiets niet snel meer zullen zien of meemaken. De mensen zijn hier erg aardig en beginnen in de verte al te zwaaien of te roepen. De mensen moeten om hier te leven wel erg sterk zijn, want anders is hier niet te leven. Ze leven hier zo primitief en het kan hier goed koud zijn. Ze leven hier in een hechte gemeenschap en zijn allemaal goed voor elkaar, dat kan je wel zien.
's Avonds kwam Holius naast mij zitten. Hij begon in mijn schouder en arm te knijpen en probeerde een gesprek te voeren. Hij bleek een beetje Engels te spreken. Holius is erg klein, maar beresterk. Het is een aardige man en heeft op zijn blote voeten al die dagen met onze rugzak gelopen. Ik schat dat het zeker 15 kilo was. Daarnaast zorgde hij ook nog voor 3 maaltijden per dag. Hij leek niet moe te krijgen. De laatste nacht zijn de vier mannen in een Dani-hut gaan slapen, want ze vonden het veel te koud. Normaal sliepen ze in een soort keuken. In een Dani-hut slapen ze op een houten platform, waaronder een vuur wordt gestookt. Wij zouden er niet kunnen slapen, want we zouden stikken van de rook.
Woensdag 11 september 1996
Toen we wakker werden was Holius alweer voor het eten aan het zorgen. We beginnen aan de laatste wandeling. De videocamera is gisteren kapot gegaan. De kleren zijn nog niet helemaal droog van de regen van gisteren, maar we moeten toch inpakken. We zijn nog een beetje moe. Het ontbijt bestond vanochtend uit gebakken zoete aardappels en biscuits met pindakaas. Gisterenavond vertelden we de gids dat we hier wat souvenirs wilden kopen. Vanochtend stonden er ongeveer tien mensen met souvenirs. We hebben hier alleen een boog met een set pijlen en een stenen mes gekocht. Toen vertrokken we voor een tocht van ongeveer 5 a 6 uur. John vertelde dat het niet zo zwaar zou worden als de voorgaande dagen. Ik vind het jammer dat het de laatste wandeling is. Alle spullen zijn vuil en die moeten nodig gewassen worden. We kunnen terugkijken op vier mooie dagen. De mannen die met ons meeliepen waren erg aardig en we hebben veel gelachen, ondanks dat we elkaar niet altijd verstonden. Ze kunnen soms zo gek doen. Het was weer een prachtige tocht. We hebben weer veel dorpen gezien en mensen in traditionele kleding. Om half 3 waren we bij de taxi, die ons naar het hotel bracht. We voelden ons vies en waren moe maar voldaan.
Donderdag 12 september 1996
We moeten nu geld gaan halen om de mannen te betalen. Ze zouden om 09.30 uur in het hotel zijn. Ze krijgen allemaal een kado en iets extra’s. Dat hebben ze wel verdiend. We hebben het leuk gehad en alles was goed verzorgd. Om 10.00 uur kwamen de mannen eraan. Ze waren maar wat blij met de kado's. John had een blauwe rugzak, Holius een matras en een zakmes, Agus een matras en Gatt een klamboe. Ik heb nog op pennywafels getrakteerd. Na hun nog eens te hebben bedankt zijn ze weggegaan. We zijn nog even langs het Merpati-kantoor gegaan om de terugvlucht te boeken. Vandaag rusten we wat uit. Het weer is hier niet te voorspellen. Zo schijnt de zon en zo regent het weer.
Vrijdag 13 september 1996
Het heeft vannacht bijna heel de tijd geregend. Volgens ons is de regentijd aangebroken. We zijn met de bemo naar Jiwika gereden om daar een oude mummie te bekijken. Het was een klein dorp. We moesten onze namen in een boek schrijven en geld betalen om de mummie te zien. We hebben er twee foto's van gemaakt. We konden daar nog naar een zoutpoel lopen. We kwamen daar een jongen (Nico) tegen, die er ons wel heen wilde brengen. We zijn eerst naar een grot gelopen, waar een katholiek beeld (Maria) stond. We zagen er niet uit van de blubber. Toen liepen we richting de zoutpoel. Het zou een uur lopen zijn geweest. Onderweg begon het vreselijk te regenen en het pad veranderde in een kleine rivier. We konden niet verder en Nico zei dat het beter was, dat we teruggingen. Met de bemo zijn we terug naar het hotel gegaan. We hebben ons gewassen, want we zagen er niet uit van de blubber. We hebben de rugzakken weer ingepakt. De mensen in het hotel zijn erg vriendelijk. We kregen nog een uitnodiging voor morgen om een bruiloft bij te wonen. Een Molukse politieagent ging met een Sumatraanse vrouw trouwen, maar we hadden helaas het vliegtuig al geboekt. We kunnen hier terugkijken op een leuke tijd, die we niet zo snel zullen vergeten. 's Avonds kwamen we een Belgisch echtpaar tegen, een leuk stel. Daar zijn we samen mee gaan eten in restaurant Mentari. Dit is een gezellig restaurant met goed eten, alleen moet je er een half uur voor lopen. Het was droog, dus nu was het geen probleem. Het was heel gezellig. Weer eens Nederlands praten met andere mensen.
Zaterdag 14 september 1996
We werden gewekt door de muziek in ons hotel. De mensen waren erg nerveus, want vandaag was de bruiloft. De bruidegom sliep met familie bij ons in het hotel. Voor ons was het de laatste morgen, want we vertrokken naar Sentani. Aan het ontbijt was ook het Belgische echtpaar. We hebben samen gegeten. Om 08.00 uur werden ze door hun gids opgehaald voor een dagtocht. Wij zijn de kamer op gaan ruimen. Ik werd gevraagd om een knoop in de stropdas van de bruidegom te leggen. Er kwamen veel mensen in schitterende kleding het hotel binnen. Het was een gezellige sfeer. We zijn toen maar weggegaan, omdat we ons tussen al die familie een beetje opgelaten voelden. We namen van iedereen afscheid. De baas bracht ons naar het vliegveld. We waren veel te vroeg en hebben ingecheckt en zijn nog wat gaan drinken bij Mentari. We waren bang dat de vlucht niet door zou gaan, want we hadden de tweede vlucht en die was op de heenweg ook afgelast en het dreigde flink te gaan regenen. Maar het viel mee. Nu zijn we weer in hetzelfde hotel in Sentani en morgen hebben we een lange vlucht voor de boeg. Vanmiddag zijn we naar het Sentani-meer gelopen. Het was erg warm, maar heel mooi. Toen we terug waren hebben we eerst een koude douche genomen, waar je van opknapt. De temperatuur is hier heel anders dan in de Baliemvallei. Van Hannah kregen we thee met gebakken banaan. Wat mij hier opvalt, is dat je in Irian Jaya weinig dieren ziet. Ook niet vanuit het vliegtuig. Af en toe zie je een vogel en vlinders, maar meer ook niet. Ik heb vanavond op de gitaar gespeeld. Ze vonden het gezellig. Iedereen kwam kijken, die in het hotel woont of werkt. De mensen zijn hier erg aardig en ontzettend bescheiden. We hebben een tijd met een gids gepraat, die ik op de heenweg op het vliegveld heb gesproken. Hij heet Sergius. Het is een aardige jongen die ook gitaar heeft gespeeld. Hij zong een mooie song uit Wamena, heel erg leuk.
Zondag 15 september 1996
Voor het vertrek hebben we eerst van iedereen afscheid genomen. Natuurlijk hebben we eerst wat foto's gemaakt. Samen met de baas en met Sergius en Hannah. We werden door de baas naar het vliegveld gebracht. Het was al gelijk ontzettend warm. Toen we aan het inchecken waren, bleken we niet op de passagierslijst te staan. Ik ben zeker 2 uur aan het zeuren geweest om toch mee te kunnen met het vliegtuig van Merpati. Tot op het laatste moment was het niet zeker of we erbij konden, want het traject van Udjung Pandang naar Denpasar zat vol. Uiteindelijk mochten we toch mee en kwamen op de wachtlijst voor het laatste traject. We stopten eerst in Timika, Biak en Ambon. In Ambon zagen we ons op de passagierslijst naar Denpasar staan. Een gerust gevoel. 's Avonds kwamen we op Bali aan. We hebben eerst travellercheques op het vliegveld ingewisseld. Daarna zijn we naar het Dharmawisata Hotel gegaan in Denpasar voor 1 nacht. We waren moe en hongerig. Na een uur dwalen in Denpasar zijn we in een taxi gestapt en ons laten brengen naar Kentucky Fried Chicken. Heerlijk. Daarna zijn we doodmoe in slaap gevallen.
Maandag 16 september 1996
We hebben vanmorgen de publieke bus genomen naar Lovina Beach. De busreis duurde vier uur. Er zaten heel veel mensen in de bus, het was warm en er werd gerookt. Ik kan er niet goed tegen. Ik werd misselijk en ik kon het nog maar net binnen houden. Af en toe kon ik naar buiten kijken en ik zag wel mooie rijstvelden. Toen vonden we een leuk hotel in Kalibukbuk, Angsoka Cottages genaamd. Hierbij was een mooi zwembad en het was er helemaal niet duur. Hier ging het mis en ik heb niet gegeten en ben maar vroeg naar bed gegaan. Ik denk dat we voorlopig wel in dit hotel zullen blijven, want het is hier naar ons zin.
Dinsdag 17 september 1996
Ik heb niet veel te schrijven, want we rusten alleen maar uit. Zonnen en lezen op het strand en 's middag zwemmen in het zwembad. 's Avonds lekker eten in het hotel.
Woensdag 18 september 1996
Dit was een dag als de vorige. Lui zijn. Vanaf het strand hebben we gesnorkeld, maar het water is hier niet zo helder. Daarvoor moeten een boot huren om verder op zee het rif te bereiken, want daar zou je goed kunnen snorkelen.
Donderdag 19 september 1996
Vanochtend gingen we er vroeg uit, om 05.45 uur, omdat we om 06.00 uur op het strand moesten zijn voor een boottocht, om dolfijnen te zien. Het begon al licht te worden en Noman, de man van de boot stond ons al op te wachten. Hij zou voor thee en gebakken banaan zorgen. Het was lekker op het water, niet koud of warm. De zon kwam op en dat was een mooi gezicht. We hebben ongeveer 45 minuten gevaren, voordat we bij de plaats waar de dolfijnen zouden zitten, aankwamen. We waren niet alleen, ik denk dat er wel 40 bootjes waren. Toen ik dat zag had ik nog maar weinig hoop dat we nog dolfijnen zouden zien. Maar uiteindelijk kwamen ze toch. Het waren er best veel en het was leuk om te zien. Je zag ze sierlijk zwemmen en af en toe zag je er een springen. Ze zwommen in scholen. Als iemand een school zag, dan vaarden alle bootjes er snel heen, om de dolfijnen te bekijken.
's Morgens liggen we vaak op het strand en na het middageten gaan we naar het zwembad. Het is hier wel erg rustig. 's Avonds is er maar weinig te beleven. We zijn vanavond in een restaurant geweest waar ze een buffet hadden. Na het buffet werd er een kleine dansvoorstelling opgevoerd. Het eten was prima, maar de dans was minder, maar wat wil je ook voor fl.7,00 per persoon. Dan kan je niet al te veel verwachten.
Vrijdag 20 september 1996
We hebben niet echt uitgeslapen, want we gingen om 9 uur snorkelen met Noman, onze kapitein. Noman had voor brood voor de vissen gezorgd. Het varen naar het rif duurt maar 10 minuten. Het water was hier heel helder. Er zaten veel visjes en het snorkelen ging goed. Er kwamen wel meerdere bootjes bij het rif met mensen die ook gingen snorkelen. Het snorkelen was prachtig. De vissen hebben allerlei verschillende kleuren. Ze eten het brood uit je hand. Je zag papegaaivissen, trekvissen, trompetvissen, gepen. Allen in de meest mooie kleuren. Donkerblauwe, geel-oranje, geel met zwart, pastelkleuren, diepblauwe kleine vissen. Het koraal was ook erg mooi. We zagen blauwe en witte zeesterren.
Daarna zijn we naar het zwembad gegaan. Het eten in het restaurant van het hotel is prima. Ze hebben er heerlijke fruitsalade. Je zat hier soms voor fl.8,00 of fl.10,00 in totaal te eten. De mensen die er werkten waren heel vriendelijk en de kamer was leuk. Je kon er ook je wasgoed laten wassen, dat kostte bijna niets. Op het strand zijn wel veel verkopers. Je kan niet echt rustig liggen. Af en toe doe ik gewoon of ik slaap.
Zaterdag 21 september 1996
De laatste week is ingegaan. De camera was al stuk en er zal wel een nieuwe moeten komen. Ik hoop dat het eerste bandje gelukt is, anders baal ik wel. We zitten nu op het strand onder een boom en het is warm. Mijn knieën zijn open van het koraal, maar het doet geen pijn.
Zondag 22 september 1996
Het is al gelijk warm. Tijdens het ontbijt al 30 graden. 's Middags is het 34 graden in de schaduw. Zelfs de plaatselijke bevolking heeft het warm. We hebben weer gesnorkeld. We hebben gisteren een onderwaterfototoestel gekocht en hebben wat vissen en koraal op de foto gezet. Het zwembad is verkoelend en we hebben weinig puf om iets te doen.
Maandag 23 september 1996
We zijn hier nu al een week en beginnen lekker bruin te worden. Het is weer warm vandaag en uitslapen gaat niet van de hitte. We hebben tegen de paal van het dak elke avond 2 gekko's zitten. We denken dat het een stelletje is. Iedere avond komen ze tevoorschijn. Ook vandaag hebben we weer gesnorkeld. Het is zo mooi. We kunnen er geen genoeg van krijgen. We hebben de hele dag in de schaduw gezeten, want pal in de zon is het niet te doen
Dinsdag 24 september 1996.
Het leven bestaat uit snorkelen, zwemmen, zonnen, lezen en eten. Het is hier geweldig. Vooral omdat de bediening zo vriendelijk is. 's Avonds zitten we vaak een potje te kaarten en dan komt Ketoet meedoen. Dat is een kamermeisje wat hier werkt. Als we gaan snorkelen dan vragen we altijd Noman met boot nummer 24. Het is zo'n aardige man, dat we telkens naar hem gaan.
Woensdag 25 september 1996.
We hebben een stel ontmoet uit Nederland. Peter en Chyra en hun 11 maanden oude zoon Bas. We hebben afgesproken om vandaag met hun naar het natuurreservaat Bali Barat te gaan. We hebben een auto met chauffeur gehuurd en vertrekken om 08.00 uur. Het is ongeveer 1,5 uur rijden. We hebben een gids in het park gehuurd en zijn gaan wandelen. Van Bas heb je absoluut geen last. Hij maakte geen herrie. Dat moet ook niet, want anders zie je geen dieren. We hebben wat herten gezien en een groot soort eekhoorn. Ik heb nog een varaan gezien. Er waren weinig dieren, omdat het zo warm was. Vogels hebben we bijna niet gezien. Het was toch wel leuk om weer even te wandelen en wat te zien. Aan deze kant van Bali is het toch wel droog. Zelfs de sawa's. Op de terugweg zijn we nog langs een Boedhistische tempel gegaan. Hier hebben we nog wat foto's gemaakt. Toen terug naar het hotel en nog even zwemmen. In het hotel verbleef nog een oude man uit Nieuw-Zeeland, die hier kwam overwinteren. Het was een Nederlander. Hij was hier al 4,5 maand. Niet gek denken we zo.
Donderdag 26 september 1996
Het is alweer de laatste dag hier. Vanavond gaan we inpakken. Morgen hebben we nog een leuke dag met Peter en Chyra. We hebben vanochtend nog een keer gesnorkeld. Peter is ook meegegaan. We hebben weer allerlei soorten vissen gezien. 's Avonds hebben we ingepakt, nadat we met Peter en Chyra hadden gegeten. Later hebben we met Ketoet gekaart. We hebben wat kleren weggegeven. We kijken terug op een leuke vakantie, maar we vinden het niet erg om terug te gaan. Het is wel goed geweest zo. We hebben een lekker kleurtje en zijn goed uitgerust.
Vrijdag 27 september 1996
Vandaag vertrekken we naar Legian. Wat raar om niet je zwembroek aan te doen, maar je gewone kleren. Mijn rugzak zit toch al weer aardig vol. We hebben een auto met chauffeur gehuurd met Chyra en Peter. We reden langs de sawa's via Munduk en hebben een wandeling gemaakt bij een waterval en drie meren. Het was een erg mooie tocht. De natuur is hier prachtig. We hebben veel apen gezien. Volgens ons kregen ze goed te eten, want het waren allemaal dikzakken. Peter en Chyra hebben we in Bedegul afgezet. Zelf zijn we in Legian gedropt in hetzelfde hotel, als het begin in onze vakantie. De temperatuur is lager dan in Lovina Beach. Vanavond gaan we nog wat souvenirs kopen, voordat we morgen terugvliegen. Nog een keer lekker gegeten en een strandwandeling gemaakt en dat was het dan weer voor dit jaar.
