BOLIVIA-PERU van 02.04.2000 tot 01.05.2000
Zondag 2 april
Lekker uitgeslapen en na het ontbijt nog een wandeling gemaakt. Een laatste check-up en dan om 15.00 uur is het tijd om naar het station te lopen. Mijn rugzak nog even bijgesteld zodat hij lekkerder zit Het inchecken ging vlot. Met een tussenstop in Frankfurt vertrok om 22.00u het vliegtuig naar Sao Paulo in Brazilië.
Maandag 3 april
Vanmorgen vroeg, om 10.30u kwamen we aan in SaoPaulo. Hier (plaatselijke tijd) was het pas 05.30u. Lang moeten wachten voor de aansluiting naar Santa Cruz.
Deze vlucht ging om 10.00u en om 12.00u plaatselijke tijd kwamen we aan in Santa Cruz, Bolivia. Hier is het nog eens 1 uur vroeger, dus 6 uur verschil met Europa.
Met alleen een paar korte dutjes in het vliegtuig waren we best moe. Bij aankomst op de luchthaven van Santa Cruz meteen een paar dollars gewisseld voor het busje naar de stad. We hadden al een paar overnachtingsmogelijkheden opgezocht in de Lonely Planet en bij één van die adressen in de buurt lieten we de bus stoppen.
Het was héét, en klam, echt tropisch klimaat.
Na een kort stukje lopen met die zware rugzak moesten we echt wat gaan drinken. Het begon al goed. We spreken geen van beiden Spaans. Maar, we bestelden wat te drinken, dat ging goed.
Toen brachten ze opeens ook broodjes etc. We maakten de ober duidelijk dat we alleen iets wilden drinken. Blijkbaar is het om die tijd (13.00u) de gewoonte om uitgebreid te eten. Daar hadden we geen trek in.
Al snel vonden we een leuk hotelletje voor 20USD, met eigen badkamer en schoon. We gingen op zoek naar het Tourist Information wat moeilijk te vinden was. Daar werden we ook niet wijzer van. We hebben nog even in het stadspark (Plaza 21e septiembre) gezeten en om 17.00u naar het hotel om een beetje te slapen. Na het nieuws op de wereldradio zijn we als een blok in slaap gevallen. Ik werd de volgende ochtend pas om 06.30u wakker.
Dinsdag 4 april.
We gingen ontbijten in het hotel aan de overkant van de straat. In ons hotel was daar geen mogelijkheid voor. Het taalprobleem blijft je achtervolgen. Daarna hebben we het zo geregeld dat we de grote rugzakken in het hotel achter konden laten tot donderdag zodat we ieder maar een klein rugzakje mee moesten nemen naar het Amboró Nationaal Park.
De busterminal hadden we snel gevonden maar om de juiste bus te vinden was een ander verhaal. Iedereen die we het vroegen wees ons een andere kant uit dan de vorige. Uiteindelijk liepen we het hele plein rond en toen zagen we ‘m staan. Al bijna helemaal vol. Nog net 2 zitplaatsen. Na 2 uur arriveerden we in Buena Vista. Via een Spaanssprekende jongen die weer een Amerikaanse vriend had, lukte het om een dagtrip te regelen naar het Amboró NP. We wilden daar liever niet overnachten vanwege de muggen en tenslotte zitten we in malariagebied en hebben we geen pillen bij ons. Een onderkomen hadden we snel gevonden voor 60 Bolivianos (= 10 USD). Wat te drinken en eten gehaald voor morgen want dat hebben we wel nodig in deze hitte.
Met een local in 1 uur naar de rivier gelopen en de eerste foto’s gemaakt. Terug in het dorp nog een biertje gedronken, even gaan douchen en toen in een Frans restaurant gegeten. Heerlijk! Op tijd naar bed, morgen vroeg op.
Woensdag 5 april
We werden om 06.00u opgehaald voor de dagtrip. Het was een rit van 2 uur, hortend en stotend, 7 x door de rivier. Een mooie tocht maar niet goed voor je rug. Bij een campingplaats begonnen we aan de wandeling met een gids. Al gauw zagen we een eekhoorntje, een paar toekans en andere papagaaien.
Bij de rivier een rustpauze ingelast. Na ongeveer 3 uur lopen was het weer 2 uur met de jeep terug naar Buena Vista.
Onderweg nam de chauffeur een paar keer iemand een stukje mee. Niet iedereen kan zich hier een auto veroorloven en daarom doen ze alles te voet. Soms uren lopen om ergens te komen, dan zijn ze wel blij als ze even mee kunnen rijden. Gek, op plaatsen waar je het niet meer verwacht omdat het zo afgelegen is, blijkt toch weer een dorp te zijn. Een paar keer een bord gezien van Plan International (Fosters Parents Plan) waar ze bezig zijn met projecten. Vanmiddag nog even een dutje (siësta) gedaan en daarna nog een stukje gewandeld. We zijn weer bij het Frans restaurant gaan eten. Op weg daarheen werd ik wéér lastig gevallen door een hondje dat me gisteren ook al in mijn kuiten hapte.
Op de terugweg zijn we maar een blokje omgelopen door het park.
Ik sta intussen onder de muggenbulten. Hopelijk was er geen malariamug bij want ik heb geen Lariam meegenomen. Het hoefde niet voor het programma van Baobab maar dit stukje was niet ingecalculeerd en het is hier toch Amazonegebied.
Donderdag 6 april
We hadden in het dorp van vanochtend een lekker ontbijtje. Dit kunnen we al in het Spaans bestellen; desajuno= ontbijt, café con leche= koffie met melk, pan=brood, huevo= eitje en queso= kaas.
Hierna namen we de bus terug naar Santa Cruz. Weer bij hotel Amazone geslapen in dezelfde kamer als een paar dagen geleden. In het park gingen we op zoek naar de 3-tenige luiaard maar we konden hem niet vinden. Toen we tegenover het park op het terras iets zaten te drinken, zag ik ineens iets in de boom bewegen. Ja! Het was de luiaard en even later zagen we er nog één. Ze zaten helaas te hoog om er een foto van te kunnen maken.’s Avonds bij de pizzeria gegeten. Nog even naar de luiaard gaan kijken. Hij kwam nu vrij laag en natuurlijk hadden we geen van beiden de camera meegenomen.
Morgen zijn we ook nog hier dus er is nog een kans om hem op de foto te krijgen. Morgenvroeg willen we naar de dierentuin. We moeten dan eerst onze spullen 1 hotel verder brengen want daar slapen we als de Baobab-groep aankomt.
Vrijdag 7 april
Na ’t ontbijt naar de dierentuin gewandeld in ongeveer 1 uur. Er was heel wat te zien; poema’s, luipaarden, beren, lama’s en de condor. Wat een prachtig en groot beest is dat! Hele mooie gekleurde ara’s en kleinere papagaaien. Het was wel bloedheet. Onderweg terug naar het hotel, aten we nog een soepje. Van buitenaf leek het restaurant niets maar als je door een gangetje liep, kwam je op een binnenplaats met tafeltjes en stoelen waar je kon eten, en nog erg gezellig ook. En in dit soort tentjes kost het eten echt bijna niets.
Om 14.30 uur zagen we in het hotel de groep die net was aangekomen. Iedereen was behoorlijk moe van de reis dus Anja, de reisleidster, hield eerst haar welkomstpraatje zodat iedereen daarna zijn eigen gang kon gaan. Ed en ik gingen terug naar het park, met camera dit keer. We zagen de luiaard al snel weer. Later bleek de foto toch niet goed te zijn gelukt.
Alvast weer de rugzak ingepakt want morgen moeten we om 6 uur op. We moeten dan om 7 uur naar het vliegveld voor de vlucht naar Sucre. Hopelijk hebben we geen pech zoals de Djoser-groep vandaag. Hun vlucht zou ook vanmorgen vroeg gaan maar dat werd pas 14.30u. Er zijn wat politieke onlusten in de buurt van Sucre dus het kan spannend worden.
Zaterdag 8 april
We hadden geluk, de vlucht ging maar ½ uur later dan gepland. 35 minuten later landden we in Sucre. Het was een mooi gezicht vanuit het vliegtuig. Bergen, en hier en daar een dorpje. Sucre ligt ook heel mooi van bovenaf gezien. We overnachten in een heel mooi koloniaal hotel. Een binnenplaats met daaromheen kamers. We blijven hier 3 nachten. Vanmiddag zijn we op stap geweest met Dicky, Nellie en Wim. Eerst gegeten op de Plaza. We zitten weer erg centraal in de stad. In het restaurant hadden we een plaats op het balkon. Van daaruit hadden we goed zicht op de Plaza en de kathedraal. We begonnen aan een stadswandeling die we van Anja kregen. Alleen de kathedraal en 2 andere kerken op deze route waren gesloten en uiteindelijk kwamen we bij de markt. Erg druk.
Eerst de aardappelhandel, en daaromheen stalletjes waar ze verse fruitsappen maakten. Proberen natuurlijk. Heel lekker en blijkbaar zijn maag en darmen ertegen bestand want ik heb nergens last van gehad. Hierna kwamen we bij de vleesafdeling. Er lagen darmen, ingewanden en koppen waar nog gedeeltelijk het haar op zat. Het zag er heel onsmakelijk uit en als je te lang bleef staan rook het ook zo.
Gelukkig kwam daarna nog de groenten- en fruitafdeling wat er heel kleurrijk uit zag. We hebben nog ergens koffie gedronken en coca-thee geprobeerd. Daar zit niet echt smaak aan. Om 19.00 uur kwamen we weer allemaal bij elkaar om het plan voor morgen door te spreken. Er waren vanavond geen blokkades maar dat kan snel veranderen. De politieke situatie is hier momenteel niet echt goed. Prijzen zijn sinds een jaar met 30% gestegen en de lonen gelijk gebleven. Hiertegen wordt fel geprotesteerd en in de omgeving van Sucre en La Paz worden daarom regelmatig blokkades van rotsblokken op de weg gemaakt. We besluiten het morgen toch te proberen om naar de zondagsmarkt in Tarabuco te gaan.
Zondag 9 april
Lekker geslapen, het koelt hier ’s nachts lekker af omdat Sucre al hoger ligt dan Santa Cruz.
Op weg naar Tarabuco waren wel kleine wegversperringen maar we konden er wel door. Na een rit van 2,5 uur kwamen we aan. Het was wel leuk maar eerlijk gezegd viel het mij wat tegen. Ik had een groot open veld verwacht waar alles zou plaatsvinden maar het gebeurde allemaal in de straten en op een binnenplein. De klederdracht was wel heel erg kleurrijk. Om 13.00 uur reden we terug naar Sucre. Daar aangekomen liepen we naar de Mirador de la Recoleta, dit is een uitkijkpunt boven aan de stad. Het was een hele lastige steile klim naar boven. Maar als je maar rustig loopt is er geen probleem.
Er moest weer gepind worden, wat nu gelukkig wel meteen lukte. Omdat we morgen vroeg op moeten en geen gelegenheid hebben om te ontbijten, hebben we op de markt inkopen gedaan; broodjes, kaas, tomaten en vruchtensap. Later, na inkopen gedaan te hebben, zagen we een restaurantje waar ze lekkere dingen voor het ontbijt op het menu hadden staan. Ze gingen pas om 7.30u open. Ed heeft in zijn beste beetje Spaans met de eigenaresse onderhandeld en ze willen voor ons om 7 uur opengaan. We zeiden dat we met 7 man zouden komen dus dat is kassa! Vanavond hebben we met zijn 7-en gegeten. Jan-Willem en Margriet gingen ook mee. Lekker gesmuld. Onderweg terug naar het hotel hoorden we muziek. We gingen kijken en er bleek op een binnenplaats een dansvoorstelling te zijn. Wel leuk om even te kijken.
Maandag 10 april
Vanmorgen begonnen met een heerlijk ontbijtje. We wilden wel een gebakken eitje. Ze serveerden het als spiegelei maar met een platte dooier. Dicky wilde liever een gebakken dooier maar dat kreeg ze niet uitgelegd. Uiteindelijk liep ze zelf naar de “keuken”, pakte een vork en deed het zelf. De eigenaresse vond het wel grappig.
Na het ontbijt reden we naar Chataquila. De weg was erg slecht en smal. Gelukkig reed de chauffeur voorzichtig. Vanuit Chataquila, op 3500 mtr, een wandeling gemaakt van 3 uur over een oud Inca-pad. Arizonya, de gids, wist ons goed te informeren over de flora. Een hele mooie en gezellige tocht. Wel warm. Aan het eind van de wandeling bij een rivier geluncht en even uitgerust. We waren om 17.00u terug in Sucre. Intussen voelde Dicky zich niet lekker. Otto werd gisteren al ziek. We zijn met hetzelfde groepje als gisteren gaan eten in hetzelfde restaurant. Erg gezellig, heel lekker eten. Ellen werd halverwege ziek, dat is jammer.
Morgen vertrekken we naar Potosi.
Dinsdag 11 april
We hebben weer bij Alliance Francaise ontbeten. En het was opnieuw erg lekker. Ellen was niet mee omdat ze nog steeds ziek is. Wim is vandaag jarig (36 jaar) maar ook hij is vannacht ziek geworden. Hij is flink aan de racekak. De vrouw waar we gingen ontbijten bood hem een stuk taart aan. Uiteraard begon hij daar liever niet aan op nuchtere maag na zo’n onrustige nacht. Het was lastig om de vrouw uit te leggen waarom hij het niet wilde maar we wilden ook weer niet onbeleefd zijn na alle moeite die ze voor ons deed. Uiteindelijk begreep ze het wel.
Na ’t ontbijt de spullen weer ingepakt en om 08.30u vertrok de bus naar Potosi. Potosi is een mijnstad en ligt op 4000 mtr hoogte. De rit ernaartoe is erg mooi en duurde 3,5 uur. Onderweg stopte de chauffeur en vroeg of we er bezwaar tegen hadden om 3 locals mee te nemen. Geen punt, er was toch plaats over in de bus.
Maar, in plaats van 3 mensen stapten er maar liefst 7 in! Dat was niet de afspraak en Anja ging in discussie met de chauffeur. Intussen hadden de 7 al een plaatsje gevonden achter in de bus dus we lieten het maar zo.
Rond de middag zagen we Potosi liggen. Toen we er binnenreden leek het niet veel voor te stellen. Bij een wandeling door de stad even later, bleek er toch wel veel moois te zien. Eerst zochten we een eettentje om te lunchen. We vonden een soort buffet en bestelden het streekgerecht wat er heel lekker uitzag. Maar toen ik aan tafel ging zitten met mijn dienblad ging ik bijna spontaan over mijn nek. Het rook opeens erg muf en schimmelig. Eerst dacht ik dat het de muren waren maar bij de eerste hap was het toch het eten. Het gebeurt me niet vaak, maar dit heb ik laten staan. Vreemd genoeg vonden Ed, Nellie en Dicky het erg smakelijk. Er was zeker iets met mijn smaakpapillen vandaag.
We hebben op straat nog even gevolleybald met de schooljeugd. Ze vonden het wel grappig dat we zo spontaan meededen. We wilden nog postzegels halen maar alle officiële instellingen zijn gesloten wegens een staking.
Anja had voor het avondeten in een heel leuk en gezellig restaurant een tafel gereserveerd ter ere van Wim’s verjaardag. Ze dienden allerlei lekker dingen op, een soort buffet op tafel. Ze had ook gezorgd voor een bandje. Wat een prachtige muziek maakten zij. Jammer genoeg verkochten ze geen cassettes of cd’s anders had ik er zeker een meegenomen. We hebben veel lol gehad, gedanst en gezongen. Jammer genoeg was Wim nog steeds niet lekker. Deze verjaardag al hij niet snel vergeten. Tot overmaat van ramp kreeg hij nog een lokaal alcoholisch drankje aangeboden wat hij op MOEST drinken.
Woensdag 12 april
Vandaag stond een excursie naar de mijnen op het programma en ’s middags de warmwaterbronnen. Helaas heb ik ze beide moeten missen want vannacht om 4 uur werd ik vreselijk beroerd: overgeven, diarree, het hield niet op. Ik voelde me vreselijk slap vanmorgen en besloot in bed te blijven. Er bleken nog 5 mensen ziek te zijn zodat uiteindelijk maar 6 mensen de mijnen hebben bezocht: Dicky, Nellie, Ed, Wim, Ab en Filipina. Omdat Dicky en Wim ’s middags ook niet lekker terugkwamen werd de excursie naar de warmwaterbronnen helemaal afgelast anders werd het te duur voor de 4 die nog gezond waren.
Ik lag de hele dag in bed, op een bepaald moment was ik echt helemaal leeg. Uiteindelijk tegen de avond knapte ik weer op. Morgen zal het vast weer beter gaan.
Donderdag 13 april
Gelukkig voelde ik me een stuk beter vanmorgen. We vertrokken naar Uyuni. Een mooie maar slechte weg. Onderweg was er veel afwisseling in de vegetatie. We zagen veel lama’s en een paar veconja’s.
Na de lunchpauze bleef de chauffeur even in het dorp zodat wij alvast een stuk vooruit konden wandelen. Toen de bus ons weer inhaalde bleken we Jan-Willem kwijt te zijn. Wij dus terug met de bus, alle kanten opkijken, maar geen Jan-Willem. Toen we bijna terug in het dorp waren kwam hij in de verte aanlopen. Wat bleek, hij moest schijten en ging een geschikt plekje zoeken maar er bleven steeds een paar kinderen met hem meelopen dus hij liep steeds verder weg. Daarom zagen we hem ook niet meer vanaf de weg. Margriet was echt ongerust, tot hij dus vanachter een groot rotsblok weer in zicht kwam. De hele rit van Potosi naar Uyuni duurde van 08.30u tot 17.00u
Aangekomen in Uyuni gingen we naar een touroperator die de zoutmijn-trip regelde. De eigenaresse bleek een Belgische te zijn die hier al 7 jaar woont en getrouwd is met een Boliviaan. De spullen die niet meegingen naar de zoutvlakte blijven bij hun achter. De rest wordt bovenop de jeeps geladen. Na 1 uur rijden kwamen we dus bij de zoutvlakte. Deze vlakte heeft een oppervlakte van 10.000 vierkante kilometer! Onvoorstelbaar mooi. De zonnebril is hard nodig want door het wit van het zout èn de zon krijg je een enorme weerkaatsing. Het lijkt net een sneeuwvlakte. Vanaf de rand van het zoutmeer is het nog 1 uur rijden naar het zouthotel. We kwamen net voor de zonsondergang aan. Het werd meteen een stuk kouder. Wel bizar, het hotel is helemaal opgebouwd uit zoutblokken. Ook het interieur is helemaal van zout; tafels, stoelen, zelfs de bedden en de nachtkastjes. Op de vloer ook zout! Er is geen stromend water dus douchen zit er niet in. Nadat we genoten hebben van de zonsondergang, een paar foto’s gemaakt, snel naar binnen want als de zon onder is, is het écht koud. Het begon flink te waaien en dat maakt het extra koud.
De Zweedse kokkin die meeging had een soort glühwein klaargemaakt en warme bananen voor degenen die last hebben van diarree, schijnt te helpen. Gelukkig heb ik nergens meer last van. Wim, Ed, Dicky, Jan-Willem, Margriet, Otto en Ellen zijn allemaal nog niet opgeknapt. Een paar van hen hebben al 3 dagen bijna niets meer gegeten.
Op de radio hoorden we dat er intussen een negatief reisadvies is afgegeven voor Bolivia maar er is nog geen reden om de ongeveer 100 Nederlanders terug te halen omdat ze in groepsverband reizen, de meeste toch.
De ongeregeldheden in La Paz zijn hiervoor de reden. Daar zijn rellen omdat de kosten voor het eerste levensonderhoud te hard stijgen en de kosten van water 35% duurder worden door privatisering. Er zijn al meer dan 100 gewonden gevallen en 9 doden. Volgens Anja hoeven we ons geen zorgen te maken. Er wordt blijkbaar goed contact gehouden met Baobab in Nederland, binnen-en buitenlandse zaken en de andere contacten met kennissen van Anja in de buurt van La Paz.
Mocht toch blijken dat er gevaar dreigt, dan zitten we zo in Peru. We hopen maar dat het rustig blijft. Na dit nieuws gaan we slapen. We kregen 4 kamers toegewezen dus 3 op elke kamer. Anja wordt ergens in een soort kast gestopt, je zou er claustrofobisch van worden. Een piepklein hokje zonder ramen. De slaapzak is niet nodig, het is best warm onder het lamavel.
Vrijdag 14 april
Heerlijk geslapen. De zon kwam net op toen ik om 6 uur wakker werd, dus ik trok snel een T-shirt en mijn schoenen aan om buiten een foto te maken. Het was behoorlijk koud in mijn minimale kledij. Na het ontbijt begonnen we aan een rit over het zoutmeer.
Er waren ook fietsen meegenomen en het eerste stuk gingen Dicky, Ed, Otto, Ab en Filipina fietsen tot de eerste stop. We kregen uitleg van de gids over de zoutmeren en daarna nam ik de fiets van Dicky over. We kwamen bij een stuk waar het erg nat was en doorfietsen bleek onmogelijk. Het zout was erg papperig dus het lukte niet om daar doorheen te fietsen. Dan de fietsen maar weer boven op de jeep. We gingen kijken bij een zoutfabriekje aan de rand van het meer. Alles werd er met de hand gedaan. Eerst werd vuur gemaakt om het zout te drogen, dan gaat het door een grote zeef om het fijner te maken. Het resultaat wordt, ook door de kinderen, in plastic zakjes gedaan en bij een vuurtje worden de zakjes dichtgeseald. Geen gezonde omstandigheden om in te werken. Maar wel interessant. Op het zoutmeer keken we toe hoe de zoutblokken worden uitgehakt. Toen reden we terug naar het hotel voor de lunch en de spullen op te halen. We zagen nog een vlucht flamingo’s, prachtig!
Na een heel stuk rijden kwamen we bij een eilandje met reuzencactussen. Indrukwekkend, de grootste cactus was 10 meter hoog. We maakten een wandeling en van bovenaf hadden we een magnifiek uitzicht. Op weg naar het eiland maakte de gids hier en daar een gat in de zoutlaag om mineralen te zoeken. Laat in de middag kwamen we aan in het dorpje Jirira waar we op een haciënda overnachten. Er zijn net douches aangelegd met warm water. De werking ervan laat te wensen over maar goed, we kunnen douchen en het zout afspoelen. Je huid gaat enorm trekken van al dat zout en door de reflectie van de zon verbrand je heel snel. Vooral de neuzen hebben het flink te verduren.
We hebben weer eigen kamers en ze zijn al bezig met het avondeten. Niet echt veel bijzonders maar als je ziet hoe ze het klaarmaken, voor 12 man op 2 pitjes, dan smaakt het toch wel goed. We luisterden met zijn allen naar het nieuws maar er werd niets meer gezegd over de rellen in La Paz. Het zal wel meevallen dan. Morgen staat er nog een wandeling op het programma voordat we terug gaan naar Uyuni om de spullen op te halen.
Zaterdag 15 april
Vandaag een rustige dag gehad. Na het ontbijt maakten we nog een wandeling in een ander dorpje. Er staan heel veel huizen leeg omdat het laatste jaar veel mensen zijn overleden. Waarschijnlijk zit er iets in het water wat ze overal voor gebruiken. Zelfs het schooltje was opgedoekt en die paar kinderen die er nog zijn, moeten nu naar een school 2 dorpen verderop. We liepen door een hele kudde lama’s en ezels. Heel apart. In Jirira hebben we nog geluncht. In het dorpje zelf was niets te beleven. Ik vond het wel heel vreemd dat iedereen zijn “huis” heel goed afsluit. Volgens mij valt hier dus echt niets te halen. Toen reden we naar Uyuni. Terug in Uyuni gingen we met zijn allen eten en om 22.30u liepen we naar het station. De bagage was al gebracht dus we konen meteen inchecken. Om 23.30 uur stapten we op de trein die iets te laat vertrok.
Zondag 16 april
Slecht geslapen in de trein. Ontzettend stoffig en de trein maakte vreselijk veel lawaai. Uiteindelijk ging ik op 2 vrije stoelen liggen en toen heb ik toch nog wat kunnen slapen. Vanmorgen om 06.00u kwam de trein aan in Oruro, van daaruit werden we met taxi’s naar het busstation gebracht om daar met de bus verder te gaan naar La Paz. Na 3 uur rijden zagen we de stad liggen. Erg indrukwekkend, zo groot! De huizen lijken wel tegen de bergwand te zijn geplakt en de rest ligt in een dal. Maar liefst 2 miljoen inwoners!
Ook in La Paz weer met taxi’s vanaf de busterminal naar het hotel in het centrum. En daar was warm water dus eerst een heerlijke douche. We brachten de was naar de receptie en Anja hield haar praatje. Ed en Dicky voelden zich weer niet lekker dus zij liepen al terug naar het hotel. Nellie, Wim en ik waren van plan nog even naar de heksenmarkt te gaan. Toen we er net waren zagen we dat Nellie en Wim helemaal (broek, shirt en rugzak) vies waren. Het leek wel stront maar dat was het toch niet. Wat het wel was ontdekten we toen we teug naar het hotel liepen en ik na zo’n 20 mtr ook onder de troep zat. Van een vrouw hoorden we dat het dunne chocola was. Dat spuiten ze op je kleren ter afleiding om je dan te beroven. Wat een rotstreek zeg. Dit heb ik nog nergens meegemaakt. Gelukkig is de beroving niet gelukt en kon ik het spul snel uit mijn broek spoelen en het gaf geen blijvende vlekken. Ik besloot even te gaan rusten. Tenslotte had ik nu ook geen schone broek meer want de andere is nog niet terug van de wasserette. Dicky en Ed waren via een andere weg teug gekomen dus die hadden nergens last van gehad. Gelukkig gaan we overmorgen hier weer weg.
We besloten vanavond zeker niet meer naar buiten te gaan en aten in het hotel. Dicky, Nellie, Wim en Anja aten ook binnenshuis. Het schijnt vanmiddag ontzettend hard geregend te hebben maar ik heb zo vast geslapen dat ik er niets van heb gemerkt. Om 21.30u nog naar de radio geluisterd. Nu al 3 dagen geen nieuws meer over Bolivia dus we kunnen met een gerust hart gaan slapen.
Maandag 17 april
Vanochtend gingen we in 2 groepen op pad. Ik ging mee naar de Inca-ruïnes in Tiahuanaco, 1,5 uur rijden vanaf La Paz. Het leek in eerste instantie niet veel voor te stellen maar toen we naar een hoger gelegen stuk liepen bleek het toch de moeite waard. Op de terugweg gingen we nog langs Moon-Valley. Heel aparte rotsformaties. Onze groep bestond uit: Nellie, Wim, Ellen, Filipina en Ab en ikzelf. De andere groep: Otto, Ed, Margriet, Jan-Willem en Dicky gingen naar Chacatalaya, een gletsjer waar op 5300-5500 meter ’s werelds hoogste skipiste ligt.
Om 18.00 uur kwam onze gids voor de Takesi-trail om nog één en ander uit te leggen over deze tocht. Er waren in eerste instantie wat problemen omdat Amerikaanse soldaten hier cocavelden plat kwamen branden. We besloten met zijn allen om de tocht toch door te laten gaan.
Dinsdag 18 april
Om 0700u moesten we de bagage verzamelen die in het depot van ’t hotel zou blijven. Na het ontbijt vertrokken we naar het beginpunt van de Takesi-trail. Het was een spectaculaire tocht. De wegen zijn hier allemaal heel slecht met kuilen en hobbels en de bergwegen zijn vaak zo steil en dan kijk je zo de afgrond in. Nellie kreeg het er benauwd van. De bus kwam ook nog vast te zitten in een kuil. Met pollen gras en stenen moest eerst het gat gedicht worden. De grootste hilariteit want als er 1 een steen in het gat gooide, zat de ander onder de modder. Na ongeveer 3 uur kwamen we op het beginpunt aan, op 4260 meter.
De eerste 1,5 uur was alleen maar omhoog lopen. Zolang je maar in een gestaag tempo loopt lukt het aardig om niet helemaal buiten adem te raken. Op de top (4650 mtr) was het behoorlijk koud en nat. Na deze inspanning trok ik warmere kleren aan anders vat je zo een kou. Zelfs mijn muts en wanten heb ik aangetrokken. Uiteindelijk hebben we nog 1 uur daar moeten wachten voordat iedereen boven was. Toen iedereen er was, daalden we een stuk en na ongeveer een uur zagen we de kok die onze lunch klaar had. We kregen koude kip met aardappelsalade en brood. Erg lekker. De thee was ook al klaar en erg welkom. Na de lunch hebben we nog 3 uur gelopen tot we bij een bruggetje over de rivier gingen. Vlak daarna zagen we onze tenten staan. Het was een heel mooi plekje aan de rivier. De kok was al met het avondeten bezig en er stond alweer thee en koffie klaar. Jammer genoeg begon het te regenen. Ik trok snel mijn regenpak aan want er was niet een plek waar je kon schuilen. De overnachtingsplek was op 3850 mtr en omdat de bewolking zo laag hing en de regen erbij, was het erg koud. De kok had wel voor lekker eten gezorgd: gebonden champignonsoep en spaghetti, heel lekker. Vandaag hebben we 6 km gelopen, morgen hebben we een lange dag voor de boeg. Om 20.00 uur lagen we in onze slaapzakken. Het zijn wel kleine tentjes voor 2 personen en ik vraag me af of ze waterdicht zijn?
Woensdag 19 april
Redelijk geslapen maar de tent was dus lek. Het heeft nog hard geregend vannacht en de slaapzak was aan de onderkant nat geworden. Och ja, dit hoort er bij. We hadden havermoutpap als ontbijt. Niet mijn favoriete kost maar met wat suiker, rozijntjes en cacaopoeder erbij was het goed te eten. Omdat het nog steeds regende trok ik mijn regenbroek ook maar weer aan. Hier was ik even later heel blij om want toen ik mijn gezicht toch wilde wassen, en daarvoor op 2 rotsblokken in de rivier ging staan, gleed ik uit op mijn kont in het water. Door de broek bleef ik droog, alleen mijn schoenen zaten vol water.
Om 8.00 uur vertrokken we voor het vervolgtraject van 18 km. Het eerste stuk was vrij steil omlaag en omdat de stenen superglad waren door de regen, moesten we heel voorzichtig voetje voor voetje naar beneden. Ed en ik hielden elkaar vast om meer evenwicht te hebben maar toch ging ik onderuit en trok Ed mee. Ik bezeerde mijn voet en pols en Ed had ook last van zijn pols. Het was wel een heel mooi pad en we zagen steeds meer verschillende bloemen, en veel bamboe. Voor de lunch kwamen we bij een dorpje met 2 huizen om bij één daarvan te eten. Ze hadden vandaag rundvlees, gekookte aardappels en erwtjes en worteltjes. Als toetje een halve perzik en nog thee of koffie. Om 15.00 uur moesten we echt verder want we liepen achter op schema omdat we ’s morgens te langzaam hadden gelopen. We waren bij de lunch nog maar op de helft het werd nog stevig doorstappen tot we om 18.30u bij de 2e kampplaats kwamen, nèt voordat het donker werd. Ab en Filipina kwamen na ongeveer 15 minuten ook aan maar Otto en Nellie pas na bijna 1 uur. Zij hebben nog ½ uur in het donker gelopen. En hier is het ècht donker. Toen iedereen er was konden we eten. Het regende intussen weer dus er was provisorisch een afdak gemaakt. We aten kipfilet met rijst en een saus van tomaten, uien en wortel.
Donderdag 20 april
Ik heb vannacht beter geslapen. Om 05.00u vanmorgen hoorden we een heel harde knal en we dachten aan onweer. Het bleef bij 1 knal en bij het ontbijt hoorden we van de gids dat het dynamiet was voor de mijnen. Net als gisteren kregen we voor ontbijt weer havermoutpap. Het werd tijd om aan de laatste etappe van deze trail te beginnen. We gaven de gids, de kok, hulpkok/drager en de paardenjongen hun fooien. Anja had bedragen genoemd als richtlijn maar omdat die bedragen zo erg afweken van elkaar, besloten we heel democratisch om ieder een gelijk bedrag te geven. De jongen die met het paard de tenten steeds vervoerde moest het hele traject teruglopen naar ons beginpunt. Hij vertrok om 08.00u en zal pas rond middernacht weer thuis zijn. En dat allemaal op zijn sandalen in die regen en kou!
Wij vertrokken voor de laatste 2 km naar het punt waar de bus ons zou oppikken. Het ging goed, alleen Nellie was een beetje “boos’” op de gids. Hij had gezegd dat we alleen nog maar vlak terrein zouden lopen maar we moesten toch nog een beetje klimmen. Maar dat is Nellie, ze blijft lachen.
Om 09.30 uur waren we in het dorpje en we moesten nog een ½ uurtje wachten. Het zou 3 uur rijden zijn terug naar La Paz. Op een gegeven moment konden we niet verder omdat door de regen een stuk weg weggespoeld was. Het was net gebeurd want de bus had op de heenweg hier nog kunnen rijden toen hij ons kwam halen. Gelukkig staan er op bepaalde stukken altijd bulldozers stand-by dus ze waren al volop bezit om de weg weer te repareren. Al bij al hadden we ½ uur oponthoud hierdoor. Om 13.30 uur waren we weer in La Paz. De bagage en waardevolle spullen opgehaald. Aan de overkant van het hotel aten we nog een soepje en om 14.45u vertrok het busje naar Copacabana. Het was een mooie rit, zeker toen we bij de uitlopers van het Titicacameer kwamen. Bij Tiquina, het smalste deel van het meer, gingen we met de veerboot over. Vanaf de overkant was het nog bijna 1 uur rijden naar Copacabana. Onderweg, bijna vanaf de rand van La Paz, zagen we heel veel fietsers en wandelaars. Het bleek dat ze allemaal op weg waren naar Copacabana omdat dat een bedevaartplaats is. Omdat dit het paasweekend is, is het zo druk. We kwamen om 1800u aan in het hotel. Anja stond ons op te wachten. Eerst gedoucht, wat een luxe na 3 dagen hiervoor geen gelegenheid te hebben gehad.
Vrijdag 21 april (goede vrijdag)
Lekker uit kunnen slapen en een luxe ontbijt besteld met een soort pannenkoekje van cake-deeg, gewone cake, broodjes, jam, verschillende soorten vers fruit waaronder cactusvruchten, koffie, chocomelk en thee. Heerlijk!
In de ochtend het stadje verkend en alvast een tafel gereserveerd in een restaurantje.’s Middags gingen we naar Isla del Sol. 1,5 uur heen met de boot en na ½ uurtje op het eilandje weer 1,5 uur terug. We hadden vanaf het hoogste punt van het eiland een heel mooi uitzicht maar vanaf een punt halverwege was het eigenlijk nog mooier; besneeuwde bergtoppen en het Titicacameer. Fantastisch!
We hadden om 18.30u gereserveerd in het restaurant. Daar viel het licht uit maar met kaarslicht werd het heel gezellig. Om 20.00 uur begon de paasprocessie en we gingen kijken. Wat een massa mensen zeg. Erg indrukwekkend.
De laatste nacht in Bolivia. Morgen gaan we de grens met Peru over.
Zaterdag 22 april
We konden lekker uitslapen want de grens met Peru gaat pas om 10.00u open en het is maar een klein stukje tot daar. De bus kwam wat later dus het werd toch nog 10.00u voordat we vertrokken. Na ongeveer 20 minuten kwamen we al bij de grens. Het was erg rustig, dus de controle bij de douane ging vlot. Eerst bij de Boliviaanse douane een stempel halen, een stukje lopen de grens over en bij de Peruaanse douane weer een stempel halen. Daar duurde het iets langer omdat we eerst nog een formulier in moesten vullen. Ook de klok moest meteen weer een uur terug. In Peru is het tijdsverschil met Nederland 7 uur.
Om 12.45 uur kwamen we aan in Puno. Nadat we de bagage in de kamers hadden gezet en wat hadden gegeten, werden we om 1400u opgehaald voor een bezoek aan de Uros-eilanden. Dit zijn drijvende rieteilanden. Erg apart om te zien maar wel super-toeristisch. We hebben 2 eilandjes bezocht en van het ene naar het andere werden we overgebracht met een traditionele rieten boot. Ze gebruiken daar een heel aparte manier om de boot te besturen. Met een 2-vork draaien ze 8-tjes. Ed, Wim en ik gingen op zoek naar schoensmeer om onze bergschoenen weer een beetje waterdicht te maken. De mijne zijn nu echt bijna op en ik zal ze wel hier in Peru achterlaten.
We moesten om 1900u weer in het hotel zijn voor het praatje van Anja. Daarna gingen Dicky, Nellie, Wim, Ed en ik eten bij de kipperie die we vanmiddag hadden ontdekt. Ze hadden echt alleen maar kip maar heerlijk knapperig en mals. Ze werden aan het spit in een met hout gestookte gril klaargemaakt. Apart om te zien. Met frietjes en een drankje erbij waren we 10 soles (fl.7) pp kwijt. We hebben een kamer op de 4e etage en er is geen lift, iedere keer weer puffen als we boven aankomen. We hebben wel een prachtig uitzicht vanaf de kamer. De stad is mooi verlicht en de kathedraal is helemaal extra verlicht.
Zondag 23 april (Pasen)
We waren gisterenmiddag een soepje gaan eten en gisterenavond hadden we bij die man gevraagd of we vanochtend vroeg konden komen ontbijten. We moesten er zeker van zijn dat het kon omdat we echt op tijd klaar moeten zijn. Geen probleem had hij gezegd, dus vanmorgen om 06.00u stonden we bij hem op de stoep. Hij stond ons al buiten op te wachten.
Om 07.00 uur kwam de bus en we vertrokken naar Cusco. Na 1 uur stopten we bij “Sillustan”. Hier staan de geheimzinnige chillpas, dat zijn pre-Columbiaanse graftorens, gelegen op een schiereiland in het Ayumara-meer. We reden door om bij de warmwaterbronnen te picknicken. Na weer ½ uur te hebben gereden, stopten we bij een Inca-ruïne (Raqchi).
Maandag 24 april
We bezochten vanochtend eerst een prachtige kathedraal. Alleen jammer dat ze volop met restauratiewerkzaamheden bezig waren en dat er geen foto’s gemaakt mochten worden. Ik voelde me niet helemaal lekker vandaag. Morgen beginnen we aan de Incatrail en dan wil ik liever wel fit zijn. Na een paar uurtjes slapen voelde ik me wel iets beter.
Om 18.;00u hadden we de meeting waarin de Incatrail werd uitgelegd door de gids. We kregen allemaal een grote plastic tas mee om onze spullen in te doen die we mee willen nemen. De rest blijft achter in het hotel.
Dinsdag 25 april
Om 06.30 uur vertrokken Otto en Ellen, Ab en Filipina, Wim en ik voor de Incatrail. Na een busrit van 1,5 uur kwamen we in Ollytambamba waar we gingen ontbijten. Na weer een 1,5 rijden over hele slechte weg kwamen we bij KM82, het startpunt van de trail. Het was er behoorlijk zonnig toen we gingen, en ik had al een beetje spijt dat ik geen korte broek had meegenomen. Het was vandaag niet zwaar om te lopen. Onderweg een ruime stop gemaakt voor de lunch. Er waren zelfs tafeltjes en stoeltjes meegenomen! Er gingen 8 dragers mee die onze bagage, de tenten, het eten etc droegen. Zwaar hoor voor die mensen. De lunch was voortreffelijk.
Emilia, de gids, weet heel veel te vertellen onderweg. Zij is een hele leuke gezellige meid met een hoop humor. Om 15.00 uur kwamen we aan bij de eerste kampplaats. De tenten stonden al klaar. Wel hele luxe tenten, en lekker ruim, een groot verschil met de Takesi-trail. De thee stond ook al klaar, niets te klagen hier. Ze hadden ook een tentje van een vierkante meter meegenomen, daar was een gat gegraven en dat was dus de wc. Wel grappig, en handig als je zoals ik toch regelmatig moet.
Het eten was erg lekker en het was heel gezellig aan tafel.
Woensdag 26 april
Om 06.00 uur kregen we een kop thee bij de tent geserveerd, wat een luxe zeg.
Om 07.00 uur begonnen we aan een zware klim tot de eerste pas op 4200 mtr. We begonnen op 3000 mtr. Het was erg pittig maar wel goed te doen, als je maar op eigen tempo loopt. We kregen weer een heerlijke lunch onderweg. Om 15.30 uur kwamen we aan bij de tweede kampplaats. Het was erg koud en het begon weer te regenen. Alles was drassig en vies waar de tenten stonden. Bij het eten zongen we Nederlandse liedjes voor Emilia en zij zong Spaanse liedjes voor ons. Vandaag hebben we de zwaarste etappe gehad.
Donderdag 27 april
Erg slecht geslapen. Ik had het erg koud en moest er een paar keer uit vannacht. Één keer ging ik bijna op mijn kont toen ik naar de wc liep omdat het zo glibberig is overal. De eerste 400 mtr waren behoorlijk zwaar, heel steil naar boven. We bekeken nog een ruïne en op 3900 mtr waren we bij de tweede pas. Vanaf daar ging het eigenlijk alleen maar naar beneden, het was wel behoorlijk steil. Al snel begon het te regenen. Gelukkig hadden ze voor de lunch de eettent opgezet zodat we tenminste droog konden eten. Daarna verder naar de volgende kampplaats. Door de laaghangende bewolking en het feit dat wijzelf hoog zitten, zie je haast niets. Om 15.00 uur waren we op de kampplaats. Het was intussen wel opgehouden met regenen. Een heerlijk rustig plekje met uitzicht op besneeuwde bergtoppen en de Urubambarivier. We gaven vanavond alvast iedereen de fooien. Zij zongen en maakten muziek, en wij zongen ook nog wat Nederlandse liedjes. Het werd erg gezellig. Morgen het laatste stuk en we moeten heel vroeg op.
Vrijdag 28 april
Om 04.00 uur moesten we op, het was nog donker. Om 05.30 uur gingen we op pad. Het eerste ½ uur hadden we de lampen nodig. Toen we 1,5 uur later op de laatste pas kwamen, was de zon net op en we zagen Machu Pichhu liggen. Machtig mooi, ik kreeg er zowaar kippenvel van. Nog 1 uur naar beneden lopen en we arriveerden bij Machhu Pichhu. Eerlijk gezegd was het vanaf boven mooier. We kregen van Emilia nog een rondleiding en toen lieten we ons languit in het gras vallen. Het volgende uur kwamen we niet meer overeind. Om 12.00u ging de bus naar Urubamba, naar de warmwaterbronnen/-baden. Eerst nog samen geluncht en afscheid genomen van de kok en dragers. Ze hebben uitstekend voor ons gezorgd. De trein vertrok om 17.00u en na 1,5 uur stapten we over op de bus naar Cusco. Daar werden we opgewacht door Ed, Nellie en Anja.
Zaterdag 29 april
Na het ontbijt zijn Ed en ik, Nellie en Wim de ruïnetocht gaan lopen. We waren om 12.00u terug en op het San-Blasplein aten we een lekker broodje. Op de markt kocht ik nog leuke T-shirts voor mijn nichtjes en neefjes. ’s Avonds gingen we gezamenlijk eten, ’t is de laatste avond hier.Jan-Willem had een mooie speech in elkaar gezet en het werd een gezellige avond.
Zondag 30 april
We werden om 06.30u opgehaald om naar de luchthaven te gaan voor de vlucht naar Lima. Ed blijft hier nog 3 maanden om in een kinderziekenhuis te gaan werken.
Om 08.30 uur landden we in Lima. Omdat we pas om 19.30u aansluiting hadden op de volgende vlucht, had Anja een stadstoer door Lima geregeld. De bagage werd in het depot achtergelaten. We hadden een vreselijk irritante gids, dat mens zat maar te kwekken over van alles en nog wat, maar vooral over hoe weinig geld ze had. Dat was alvast een hint naar ons toe voor de fooi die we zouden geven.
We bezochten wel 2 mooie kerken en een graftombe. Het lag er vol met botten en wat schedels. Er stond nog een bezoek aan het goudmuseum op het programma maar we hadden zo genoeg van de gids dat we ons bij een restaurantje af lieten zetten. Alleen Otto en Ellen gingen nog mee naar het museum. De rest was blij even rust te hebben. Om 15.00 werden we weer naar de luchthaven gebracht. De bagage was in het depot helemaal door elkaar geraakt dus het duurde een tijd voor we alles weer hadden. Om 18.30 uur vertrok het vliegtuig naar Frankfurt.
Maandag 1 mei
Ik heb best goed geslapen in het vliegtuig. We landden om 14.30u in Frankfurt en we konden meteen door naar de volgende vlucht voor Schiphol. Daar kwamen we om 16.45 u aan. Toen bleek dat de bagage nog in Frankfurt stond. We moesten eerst nog formulieren invullen voor de bagage. Jan-Willem zat uiterst moeilijk te doen omdat hij de sleutels van zijn koffer af moest geven. Ze brengen morgen de bagage thuis en de douane wil alles wat uit Peru komt controleren. Hij hield hierdoor alles op en Dicky begon zich er vreselijk aan te ergeren. Uiteindelijk ging Margriet er zich meer bemoeien en toen gaf Jan-Willem de sleutels af.
Om 19.30u eindelijk thuis aangekomen. De geweldige vakantie zit er weer op.
