REISVERSLAG NEPAL 2001
Dinsdag 10 april 2001
Om 14.45 u waren we op Schiphol. We konden meteen inchecken en om 17.30u vertrok het vliegtuig. Om 17.15u (Engelse tijd 1 uur terug), waren we op Londen Heathrow Airport. We moesten wel lang wachten want de vlucht naar Doha met Quatar Airlines ging pas om 21.30u. Een rustige vlucht van 7.25 uur. In Doha vertrokken we weer om 8.30u en 4.55 uur later landden we in Katmandu. Toen was het daar 16.30u. Al met al 13,5 uur gevlogen en 24 uur onderweg geweest.
Woensdag 11 april 2001
Aankomst Katmandu. Warm, 30C en stinken toen we uit de luchthaven kwamen. Vooral een doordringende benzine/diesellucht.
Meteen opdringerige jongens die de koffer/tassen wilden dragen voor een stuiver. Je moet echt weer een paar knoppen omzetten hier. De rit naar het hotel (Potala Guest House) was niet lang maar het verkeer is super chaotisch. De eerste heilige koeien op straat gezien.
De gids kwam zich even voorstellen en we kwamen na gedoucht te hebben weer bij elkaar omdat de gids één en ander uit wilde leggen over de trekking. We gaan met z’n 9-en; 2 zussen Elske en Marja, Trudi, Ieke, Nicole en Vincent, Janny en natuurlijk Arthur en ik.
Met dit groepje, zonder Janny, zijn we Tibetaans gaan eten. Wel lekker maar alles van een gerecht werd apart geserveerd, ook weer even wennen.
In het begin leek het weinig wat we kregen, maar uiteindelijk zaten we behoorlijk vol. De momo’s aan het eind kregen we al bijna niet meer op.
Donderdag 12 april 2001
Na het ontbijt kwam Kumar (de gids) ons ophalen. We gingen met zijn 6-en per taxi naar een heel grote stupa (Bouddanath). Dat zag er heel mooi uit, het typische van deze stupa’s is dat er 2 ogen op geschilderd zijn, echt kenmerkend voor Nepal. Hierbij was ook een kleine tempel die we van binnen hebben bekeken. Er zaten ongeveer 20 monniken om de zoveel tijd gebeden op te zeggen. We hebben gelijk een cd-tje gekocht van de muziek die we daar de hele tijd in de omgeving al hoorden.
Verder zijn we gaan wandelen, een heel mooie route die ook langs een andere tempel liep. Aan de rivier zagen we een lijkverbranding. 1 lijk brandde al en er lagen er nog 2 klaar om verbrand te worden. Familie stond hier omheen. Bij een andere tempel mochten we niet naar binnen omdat we geen Hindu zijn. Er zaten mensen die je mocht fotograferen en 1 zat in diepe meditatie. Wel erg veel armoede hier, vies, vuilnisbelten langs de weg, open riolen dus een erg gore lucht. Het is ontzettend stoffig hier overal. Bij het hotel was net een andere Shoestring-groep terug gekomen van de trekking. Ze waren allemaal dolenthousiast. Het wordt wel extra spannend als je die verhalen hoort.
’s Avonds gingen we weer met zin 8-en eten, Indiaas, omdat bij de Thai geen plaats meer was, maar daar hebben we alvast voor morgen gereserveerd.
Het was al veel gezelliger dan gisteren, omdat iedereen wat was uitgerust. We hebben een kaart gekocht van de trekkingroute.
Vrijdag 13 april 2001
We gingen na het ontbijt eerst naar een tempel (apentempel) waarvoor we eerst 1,5 uur gewandeld hebben door de stad en toen moesten we nog een heel hoge trap op. Op weg hierheen werd ik bij een kruispunt door een paar schoolmeisjes bijna beroofd. Ze hadden de rits van de rugzak al open.
De apentempel was een vrij groot complex, alleen jammer dat het zo bewolkt was, anders hadden we een mooi uitzicht van de stad gehad.
De gids wist niet zeker hoe het zat met de prijs die we moeten betalen om de videocamera mee te nemen op de trekking, dus hij nam ons mee naar een kantoor van de parkwacht.
Daar zeiden ze dat we apart voor ieder gedeelte 100 USD moeten betalen maar dat geloven we niet. Vervolgens gingen we naar het kantoor waar de trekking is geboekt. Die man belde naar de regering en toen hoorden we dat de prijs onlangs was veranderd in maar liefst 1.000 USD. Dat is dus een afgesloten hoofdstuk. Wat een vreselijk absurde prijzen. De videocamera gaat dus niet mee. Erg jammer. Bij het hotel een kop thee gedronken en daarna was Kumar er weer. Alleen Elske en Marja gingen mee naar het Koninklijk Paleis. Erg indrukwekkend en we hebben er een hele tijd rondgelopen. Het was een oud gebouw met 2 binnenplaatsen. Er lagen allerlei oude voorwerpen.
We hebben de spullen allemaal al ingepakt voor morgen. We nemen maar 1 dagrugzak mee, dan kan steeds één van ons onbelast lopen.
Zaterdag 14 april 2001
Het is hier vandaag Nieuwjaar, het jaar 2058 (de tijd ver vooruit). Om 7 uur vertrokken we naar het busstation. Met 2 theestops waren we om laat in de middag in Dunche. We hadden 3x pech met de bus. De 1e keer werd iets vastgedraaid. De 2e keer brak er iets wat ter plaatste geïmproviseerd werd gemaakt en de 3e keer een lekke band. Bij de ingang van het Langtang NP moesten we bij de politiepost de grote en kleine rugzakken laten controleren. Het ging wel soepel. We slapen in een goed hotel in Dunche. We hebben nu duidelijke afspraken gemaakt over de gezamenlijke pot, want dat dreigde uit de hand te lopen, omdat Vincent en Nicole altijd het duurste bestellen.
Zondag 15 april 2001
Een goed ontbijt gehad met Tibetaans brood met jam of honing. zaten op het dakterras, met schitterend uitzicht op 2 besneeuwde bergtoppen.
Om 08.00u gingen we lopen. De lunch bestond uit Nepali dal Bath: witte rijst met curry, wat gember en een groen sausje wat ik niet lekker vind. Daarna was het nog een uurtje lopen naar Syabru Bensi. Dit is een klein dorpje met een paar hotels. Het was vandaag een makkelijk traject om te lopen; lichte afdalingen en lichte klimmetjes maar ook veel vlak. We zitten nu op 2100 meter. De kamers in het hotel (Langtang View Hotel) zijn simpel; 2 bedden en een tafeltje. Wel een prachtig uitzicht vanaf de kamer. Per verdieping is 1 douche en 1 toilet. Wel warm douchewater. Het ging vandaag al iets vlotter met het bestellen van het eten. Het ging nog even flink stortregenen en er kwamen 2 regenbogen tegelijk.
Maandag 16 april 2001
Het eerste stuk vandaag ging omlaag tot aan de rivier, toen weer omhoog. Er zaten een paar flinke klimmetjes in, maar het was goed te doen. In de middag kwamen we bij het Lama Hotel. De kamer is nog simpeler dan gisteren, wel groter. We hebben onderweg Langoer-apen gezien. Eigenlijk heel toevallig. Op een bepaald moment liepen de dragers steeds op mijn hielen en daar werd ik nerveus van. Toen zei Arthur:”We gaan even zomaar naar boven kijken, dan lopen ze misschien wel voorbij”. En we stopten dus ze liepen ons voorbij. Toen we om ons heen keken zagen we vlakbij een paar Langoer-apen; zwart gezichtje en rondom witte plukken haar. En even later zagen we er nog meer bij een paar kleine rotsblokken. Dat was erg leuk.
Het Lama Hotel ligt op 2480 meter. De douche was matig warm maar we zijn in ieder geval toch weer een beetje schoon en opgefrist. Kumar kwam langs met het menu voor het avondeten, want dan kan de bestelling al doorgegeven worden, zodat we op tijd kunnen eten. Ze bakken platte ronde dunne broodjes, die ze zo op de kachel gooien (chipata’s). We moeten ’s avonds ook altijd het ontbijt voor de volgende dag doorgeven. Het systeem werkt goed, alleen de tijdstippen hanteren ze niet zo erg, maar ja, daar zijn we intussen wel aan gewend. Ik had toen we hier aankwamen een barstende koppijn, dus maar een paracetamol genomen. Het zal de hoogte wel zijn.
Dinsdag 17 april 2001
Om 07.30 u vertrokken we naar Langtang. Onderweg zagen we golden eagles, het was een paartje, schitterend mooi was dat. Het mannetje had echt een goudkleurige borst.
Het was een lange dag vandaag (7 uur lopen) maar er zaten geen moeilijke stukken in. We hadden bijna de hele dag zicht op de besneeuwde Langtang-berg. Heel mooi.
We hebben ook de eerste yaks gezien. De lunch liep vandaag een klein beetje uit. We hadden tomatensoep en friet maar het waren erg kleine porties. En het was nog duur ook. In Langtang hebben we een goed onderkomen, een kleine kamer en geen licht (vanaf nu is er geen stroom meer) en het was koud. Wel een warme douche en in het bijgebouw is het restaurant waar de kachel brandt. Iedereen is geloof ik een beetje uitgeteld, incluis ikzelf.
We hebben alvast een lekkere snickers op. Sinds gisteren hebben we trouwens een lekker drankje gevonden; hot lemon. Het is heet water met verse citroen en suiker, het is lekker en goed voor de vitamine C.
Langtang ligt heel mooi in een dal op 3500 meter. Bij het hotel staat een stupa en het is leuk om te zien hoe de kinderen er zich vermaken. Er lopen hier schapen, geiten, koeien en yaks. We zagen onderweg vandaag een yak met een kalfje. Ook best veel vogels/vogeltjes gezien vandaag. We krijgen kaarsjes mee zodat we toch iets kunnen zien in de kamer.
Woensdag 18 april 2001
Redelijk geslapen. Er liepen 2 honden de hele nacht tegen elkaar te blaffen en daar slaap je dus niet doorheen. Ze hadden ons hier al voor gewaarschuwd. Arthur heeft, toen hij er toch uit moest om te plassen, 1 weggejaagd door kleine steentjes te gooien. Daarna bleef het wel rustig en heb ik nog een beetje kunnen slapen. We hoefden vandaag niet lang te lopen dus we vertrokken pas om 08.00u.
Vincent is vannacht ziek geworden, dus hij en Nicole blijven in Langtang. Onderweg hebben we heerlijke appeltaart gegeten! We kwamen nog een Nederlander tegen die op de terugweg was. Hij was niet naar de top van de Sergio Ri geweest omdat het veel te bewolkt was. Hij zei dat wanneer het vandaag zou sneeuwen, het morgen helder zou zijn. Toen we 5 minuten verder liepen begon het zowaar te sneeuwen, dus wellicht hebben we morgen geluk.
We waren al om 11.30u in Kyangjin Gompa (Motel Mountain View). De rest van de dag hadden we vrij en eigenlijk wilden we wat wassen maar het bleef maar sneeuwen, dus we konden niets drogen. Toen het even ophield gingen we naar de kaasfabriek, maar momenteel maken ze geen kaas omdat de yaks in de winter geen melk geven. Daarna zijn we nog even bij een klooster gaan kijken maar dat wordt niet meer gebruikt. Het begon weer te sneeuwen dus we zochten de kachel weer op. Ik ging even slapen want mijn buik was niet helemaal in orde. Het bleek gelukkig maar 1-malig te zijn. Arthur heeft nog een spelletje zitten doen van Elske. We hebben voor vannacht toch maar een deken geregeld, en de bedden tegen elkaar aan gezet want het is hier behoorlijk koud. We zitten op 3900 meter. ’s Avonds vroeg naar bed want de volgende morgen willen we naar de top van de Sergio Ri.
Donderdag 19.04.01
Vanmorgen ging om 04.00u de wekker want we moesten om 05.00u vertrekken naar de top van de Sergio Ri. De keuken was nog niet open, dus we moesten iedereen nog wakker maken om voor ons ontbijt te zorgen. Het is wel leuk om te zien hoe hier alles in zijn werk gaat. Xandra ging met ons mee en Ram wilde onze rugzak wel dragen, er gaat tenslotte toch 7 liter water mee, de poncho’s, koekjes, lunchpakketten en de EHBO-spullen. Elske ging ook proberen naar de top te komen en omdat ze er niet zeker van was dat het zou lukken, had ze geregeld dat Lalit, hun drager, mee zou gaan.
Om 05.15 u gingen we lopen, het begon net licht te worden en het was nog erg koud. We hadden een paar lagen kleren aangetrokken, Arthur had zijn skibroek aan. We moesten al snel een rivier over en het was best een beetje link want tussen de stenen zaten verraderlijke ijsplekken. We hadden een lunchpakketje meegekregen. Het was een erg pittige tocht. De laatste 3 uur liepen we bijna alleen nog door sneeuw. De top kwam steeds goed in zicht, maar hij bleef ver weg. Op de weg naar de top zagen we nog 2 op fazanten lijkende vogels lopen, dit bleken snowcocks te zijn. Xandra zag ze hier zelden.
Toen we nog 400 meter moesten stijgen zat ik helemaal stuk. Arthur noemde mij poppie en Xandra en Rham lagen in een deuk, ze verstonden puppy. Arthur heeft me toen een stukje omhoog geduwd, daarna ging het wel weer. De laatste 1,5 uur was het echt alleen nog maar sneeuw en we zakten er iedere keer in tot over onze knieën en soms tot onze liezen. Hierdoor werd het extra zwaar, maar ook omdat we nu tegen de 5000 meter aanzaten. Onderweg hadden we wel prachtig uitzicht over de nog hogere bergen die helemaal besneeuwd zijn. Je voelt je hier wel erg klein tussen de 6- en 7-duizenders. De Sergio Ri is 5033 meter hoog en uiteindelijk bereikten we de top. Frappant dat we helemaal niemand anders waren tegengekomen. Even later kwam nog wel een Fransman met zijn gids aanlopen. Zelfs Xandra die al ongeveer 60 keer deze tocht heeft gedaan vond dit de zwaarste van allen, omdat er veel sneeuw lag. We hebben een paar foto’s gemaakt, erg staan genieten van het uitzicht en na een half uur zijn we weer terug naar beneden gegaan. Dat ging aanzienlijk sneller. Om 15.30 u waren we terug bij het hotel. Het was een ontzettend zware dag geweest en ik begon ineens ontzettend te janken, van inspanning en emoties. We werden leuk door de groep ontvangen. Janny ging hot lemon voor ons bestellen. We hebben gelijk onze verhalen verteld.
Iedereen vond dat we een geweldige prestatie hadden geleverd en eerlijk gezegd waren we zelf ook apetrots. Elske is na 2 uur lopen teruggegaan, ze ging veel te langzaam en ze zou de top dan toch niet halen. Trudi, Marja en Janny waren naar de gletsjer geweest. Die hebben wij van bovenaf ook gezien. Ieke heeft vandaag een rustdag genomen en heeft bij het hotel in de keuken Tibetaanse broodjes proberen te maken. De Nepalezen vonden ze niet rond genoeg dus ze werden niet gebruikt, daar baalde Ieke van. Vincent en Nicole waren nog nagekomen. Vincent voelt zich nog niet goed maar nu heeft hij geregeld dat zij morgen naar de top gaan. Ze willen ons dus daarna weer inhalen. Iedereen vindt het een stom idee maar hij is zo eigenwijs, niet te geloven. Volgens mij kan hij het gewoon niet hebben dat Arthur en ik de top hebben gehaald en hij wil niet voor ons onder doen. Ik ben benieuwd.
Wij hadden vandaag prachtig weer, erg helder, maar toen we op de top waren trok het toch snel dicht. Na het eten gingen we meteen slapen. Hoewel het een zeer zware dag was vandaag, was het prachtig. We gaan morgen van hieruit meteen weer naar het Lama Hotel.
Vrijdag 20.04.01
Vanmorgen om 07.30u vertrokken, er stond een hele koude wind en een ton met regenwater was wel 10cm dik dichtgevroren.
Een lange dag om terug bij het Lama Hotel te komen. 7,5 uur gelopen. Het ging meestal met afdalingen maar het was toch zwaar, omdat ik flink verkouden ben geworden. En nog niet helemaal hersteld van de zware dag van gisteren. Bij het Langtang Hotel waar we op de heenweg hebben geslapen, zijn we nu gestopt voor de theepauze. We zagen daarna weer een Langoer-aap. De lunchstop was op een andere plaats dan voorheen, ik had niet veel trek, voelde me niet erg lekker. De kippensoep smaakte toch wel maar de chowmein heb ik maar voor de helft opgegeten. Het begon wat te regenen dus pakten we de jassen uit de grote rugzak. Na de lunch hadden we nog een theestop. Trudi heeft veel last van haar ogen, ze had met het bezoek aan de gletsjer geen zonnebril opgezet en dat heeft nu het nodige effect op haar ogen. Ze ging bij de theestop even liggen met koude kompressen op haar ogen.
We hebben al een paar keer mensen gezien die staven ijzer naar boven sjouwen, en Kumar vertelde dat die naar Langtang worden gebracht om een brug te bouwen. Ze sjouwen 50 kg, doen er 2 dagen over om boven te komen en 1 dag weer terug. Ze moeten zelf voor hun eten zorgen, dat zagen we ook onderweg, dan maken ze een vuurtje en koken wat rijst. Ze moeten ook een slaapplaats zoeken en dan verdienen ze 15 roepie per kg, dus 750 roepie in 3 dagen, dat is ƒ22,50. Na nog een steile afdaling kwamen we om 16.30u aan in het Lama Hotel. Geen warm water dus ook niet douchen vandaag.
Ik ben na aankomst in het Lama Hotel meteen in mijn slaapzak gedoken tot we gingen eten. Arthur heeft vandaag de hele dag de rugzak gedragen omdat ik niet lekker was, de schat.
Zaterdag 21.04.01
Ik heb gelukkig goed geslapen vannacht. We vertrokken om 08.00u voor de tocht terug naar Syabru Bensi. Dit is toch wel een heel mooi gedeelte van de route. Wel een paar heel steile stukken op en neer, maar het was wel lekker lopen. Om 14.30 u kwamen we weer bij het Langtang View Hotel en we kregen dezelfde kamer en we hadden weer een lekker warme douche.
Trudi had het vandaag erg zwaar. Morgen gaan Ieke en Trudi terug naar Dunche, waar ze dan de bus terug naar Katmandu nemen.
Het begon te regenen en te hagelen, dus we gingen binnen bij de kachel zitten en de familie die het guesthouse runt, kwam er ook bij. Eén van de zonen kende wat Nederlandse woorden. We hebben hem er nog een paar bijgeleerd. Oma kwam er ook bij zitten maar daar konden we niet mee praten.
Een paar keer viel de stroom uit maar dat is dan iedere keer wel snel verholpen.
Ieke en Trudie zijn vandaag voor het laatst. We hebben de fooien besproken. Ieke doet hier moeilijk over wat erg jammer is. Helaas, had ik niet van haar verwacht.
Zondag 22.04.01
Vandaag ging het naar Sin Gompa. We namen afscheid van Trudi en Ieke. Het was 4 uur lopen en alleen maar omhoog. We moesten 1100 meter overbruggen maar het ging wel aardig. Onderweg nog een paar leuke foto’s gemaakt van kinderen. De dragers hadden een kip gevangen die ze vanavond opeten. Ze hadden de kip aan de poten vastgebonden, maar later ontsnapte die weer. Ze moesten hem opnieuw vangen. Arthur heeft een bril van Kumar geleend met een speciaal lapje wat zijn neus bedekt. Hij heeft ook een heel dikke lip. De tocht vandaag was mooi, nog veel rododendrons gezien maar het meeste was al uitgebloeid. Om 14.00 u kwamen we aan in Sin Gompa. We hebben mooie kamers met prachtig uitzicht. Er staat wel een heel koude wind. Bij de kaasfabriek hebben we een pond yakkaas gekocht, erg lekker. We hebben de kaas binnen 2 uur opgegeten. Heerlijk. Er was momenteel geen productie dus het verwerkingsproces hebben we niet gezien. We hebben met Janny een dobbelspel gespeeld.
We gingen eten en Arthur ging een gesprek aan met een gids van 2 Fransen. Het was echt leuk want Arthur praatte gewoon Nederlands tegen hem en hij ging terugpraten in het Nepalees. Het was erg lachwekkend en ze hielden het een hele tijd vol.
Ze hebben hier een heerlijk drankje: Seabuckthorn, gemaakt van bessen en er zit heel veel vitamine A en C in.
Maandag 23.04.01
Slecht geslapen hoewel ik het niet koud had. Zal toch wel komen door de hoogte. We gingen op weg naar Lauribinayak. Het was een heel mooie route, 3 uur lopen totaal. Het was wel zwaar omdat we toch weer moesten klimmen. We zitten nu op 3900 meter.
Arthur heeft behalve een dikke onderlip nu ook nog een koortslip en moet de zon op zijn gezicht zien te vermijden. Janny heeft een mooie constructie bedacht; een lap van een pet omgevouwen en met veiligheidsspelden aan Arthur’s pet vastgezet. Zo is zijn neus en mond bedekt. Het ziet er niet uit maar dat geeft niet, als het maar helpt.
Elske had het vandaag ook weer erg moeilijk. Ze blijft maar last houden van diarree en is dan uiteraard erg slap. Bij de theestop bleef ze een ½ uur liggen en kwam ons daarna achterna met Xandra. De gids en de dragers houden iedereen goed in de gaten en als ze zien dat iemand zich niet goed voelt of zo, zorgen ze extra goed. Ze dragen dan ook nog de dagrugzak erbij. Gelukkig kunnen Arthur en ik dit zelf oplossen omdat we samen 1 rugzak hebben. Omdat Arthur zich vandaag niet erg lekker voelde, ook slap door te weinig ontbijt, heb ik de rugzak gedragen. Toen we in Lauribinayak aankwamen hebben we een emmertje warm water gevraagd, zodat we ons toch een beetje konden wassen. We zijn daarna buiten in de zon gaan zitten, weliswaar met 4 lagen kleding en een jas, want er stond toch een koude wind. Arthur voelt zich echt niet lekker en ging in de slaapzak liggen met een muts op. Grote kieren in de ramen dus het tocht hier als een gek.
We hebben de fooien besproken en ook Vincent en Nicolle doen moeilijk.
Dinsdag 24.04.01
Ik heb maar matig geslapen. Arthur voelt zich niet fit. Zijn koortslip is alleen maar verder uitgebreid. Mijn verkoudheid wordt gelukkig al minder.
Om 8.15 u vertrokken we naar Gosaikund. Een tocht van 3 uur lopen en 400 meter klimmen in totaal. Na 1 uur kwamen we bij een steil stuk wat helemaal beijzeld was en dat was even lastig. Daarna kwamen we bij een stupa, daar hebben we bijna 15 minuten gezeten. Schitterende uitzichten op besneeuwde bergtoppen en op de Annapurna.
Na weer een tijdje zagen we een meertje en weer later een groot meer. We zagen ook de pas waar we morgen over moeten. We zagen ook nog bergmuizen, best groot zijn ze. Om 11.30 u kwamen we aan in Gosaikund. Het ligt heel mooi en vanaf de “Lodge Peaceful Lake” uitzicht op een groot meer. We hebben heel even in de zon gezeten maar het trok aardig dicht en het werd koud. Gelukkig was binnen de kachel al aan. Ik heb de bedden vast klaargemaakt en wat warmere kleren aangetrokken. Het eten begint zo langzamerhand iedere keer op elkaar te lijken. De keuze is en blijft beperkt en vlees en groenten is al helemaal uit het menu verdwenen. Na de lunch ging Arthur plat, hij is echt niet lekker, flink aan de race en geen eetlust. Ik heb in een boek van Janny zitten lezen tot het buiten te koud werd. Lekker bij de kachel binnen tot we gingen eten.
Woensdag 25.04.01
Het vroor vannacht flink. Het was vroeg ontbijten en op tijd weg want het was een lange dag vandaag. Eerst liepen we een stukje om het meer heen naar de pas op 4610 meter. Een zware klim, soms weer door de sneeuw. Het weer zag er ’s morgens al niet best uit en jawel, na de pas liepen we aardig in de mist/bewolking. Na de lunch begon het eerst te regenen, steeds harder, en daarbij hagel en onweer. Van de uitzichten hebben we helaas niet kunnen genieten omdat het veel te bewolkt was. Het zal ongetwijfeld mooi zijn geweest. Op momenten dat we wéér steil omhoog gingen, had ik er echt de pest in. Na 7 uur lopen en doorweekt kwamen we aan bij de Lodge. Iedereen ging meteen bij de kachel opwarmen en kleren drogen. Het was toch nog koud want het tocht van alle kanten. Er zit alleen maar plastic voor de ramen. . Ik vroeg alvast een deken die ik om me heen kon slaan, dit hielp wel een beetje. De kamers lijken wel kasten, maar we kunnen in ieder geval bij elkaar slapen, zo ongeveer voor het eerst tijdens deze trek. Vincent vond het net een varkensstal en bleef er maar over zeuren. Ik vond het wel wat hebben. De wc is ontzettend smerig, was aan 1 kant open en de deur kon niet goed dicht. 2 plankjes op de grond met een gat ertussen. Niet regendicht, dus al poepend nat worden. De wc ligt ongeveer 10 meter lager en om er te komen is er een heel glibberig pad, bovendien is het er erg smerig en in het donker zie je niet waar je loopt. Voor douchen is weer te koud. We vervuilen lekker. Eindelijk weer lekker tegen elkaar aan kunnen slapen. We zijn met onze kleren aan naar bed gegaan, lekker romantisch. We zitten op 3400 meter. Elske is vandaag jarig. Ze had het wel erg zwaar vandaag met zo veel klimmen. Toch is het een doorzetter.
Donderdag 26.04.01
Ondanks de kleine ruimte toch wel erg goed geslapen. Mijn zaklamp doet het al een paar dagen niet meer, de batterij is leeggelopen. Vandaag weer een lange dag, gelukkig was het wel beter weer. We moesten eerst 2 uur klimmen, nog een kleine pas over en daarna was het bijna alleen maar dalen, soms wel erg steil. In de middag kwamen we aan in Kutumsang. Een “luxe” lodge. Elske en Marja waren als eersten gearriveerd en hadden voor ons de enige 2-persoonskamer gereserveerd, lief van ze. Het was een heel mooie tocht vandaag, goed zicht en we gingen omlaag tot 2400 meter. Even lekker warm gedoucht en gegeten. Arthur bestelde gekookte aardappelen en hij kreeg een bord voor zijn neus met in de schil gekookte aardappelen en verder niets erbij. Het zag er raar uit maar het smaakte wel erg lekker. We gingen boven nog even in het prieeltje zitten om de fooien door te spreken. Elske maakte met servetjes rolletjes met het geld voor iedereen apart erin, en ook de namen werden erop gezet.
Vrijdag 27.04.01
We ontbeten in het prieeltje, erg gezellig.
Het was wel lekker zonnig toen we vertrokken voor de laatste lange tocht. We zagen vandaag een paar stupa’s onderweg. Heel veel steile afdalingen gehad en daar waren mijn knieën niet blij mee. We lunchten op een heel leuke plek. We zaten zo’n beetje aan een rand van een afgrond. Na de lunch hadden we nog een hele lange steile afdaling. Beirat kocht bij de lunchplek een jonge hond van 4 maanden. Die wil hij in Katmandu verkopen, althans dat begrepen we op dat moment. Later bleek dat hij de hond toch zelf wilde houden. Het was wel een schattig beestje. Na de lunch zagen we weer veel terrassen waar graan op wordt verbouwd. Na 2 uur lopen hadden we nog een pauze. De dragers hadden nog 2 kippen gekocht. Het was ontzettend heet en de dragers hadden er vandaag zelfs een beetje moeite mee. Ik heb me ook kapot gezweet. We moesten nog ruim 1 uur fors klimmen alvorens we aankwamen in Chisopani op 2100 meter. Het is een leuk plaatsje, een keurig hotel en een lekkere douche. Arthur en ik gingen op zoek naar bananen. Ik had ontzettend trek in chocola en kocht een pak koeken met chocolade en marshmallowvulling, erg lekker. Ook nu begon het weer te regenen. Sinds gisteren hebben we geen besneeuwde bergtoppen meer gezien omdat we weer veel lager zitten. Ik vond die sneeuwtoppen erg mooi maar op deze hoogte is het toch aangenamer vertoeven, zeker ’s nachts want dan slaap ik tenminste door zonder steeds wakker te worden uit ademnood.
Na het avondeten boden we de dragers, de gids en de toerleider wat te drinken aan. Ze namen allemaal rum of bier. Er werden over en weer een paar liedjes gezongen en Ram en Rames begonnen te dansen. Rames ging na 2 slokken rum helemaal uit zijn dak.
Zaterdag 28.04.01
Eerst moesten we nog ongeveer 1 uur fors klimmen, daarna alleen nog maar dalen. Meteen toen we uit Chisopani vertrokken moesten we 250 roepies betalen omdat we een ander NP ingingen. Dat was erg mooi en we hoorden heel veel vogels maar zagen ze niet. Het laatste 1,5 uur was het alleen maar omlaag via trappen door dorpjes. Arthur had de pot terug verdeeld maar er kon nog wel een drankje af omdat de cola onderweg maar 15 roepies was. Net voor de middag waren we op het eindpunt van de trekking. Daar stond de bus te wachten. In 45 minuten waren we weer in Katmandu. Na 2 weken van volledige rust en stilte kwamen we gelijk weer in de herrie van de stad, de knoppen moesten weer om. Trudi en Ieke waren toevallig bij het hotel toen we daar aankwamen. Trudi bood iedereen nog wat te drinken aan en de crew vertrok met de afgegeven spullen; mijn slaapzak, een trui, een paar overhemden en een spijkerbroek van Arthur, een paar bergschoenen van Elske, een deken van Janny. Ze zouden het onder elkaar verdelen en wat voor ons afgedankte spullen zijn, daar doen zij nog jaren mee. We namen eerst een lekkere hete douche. Heerlijk om ook weer eens gewoon brood in plaats van chapati te kunnen eten. Daarna gingen we e-mailen maar het duurde even voordat het lukte omdat de stroom in dit deel van de stad (Thamel) was uitgevallen. Ik heb een redelijk lang verslag van de trekking verstuurd. We zijn 1,5 uur bezig geweest met het tikken van het verslag. We zijn met Marja en Elske bij de Thai gaan eten. Eindelijk weer eens lekker gegeten na 2 weken steeds ongeveer hetzelfde.
Zondag 29.04.01
Vanmorgen was Kumar er weer. Wij en Marja en Elske gingen met hem mee naar Baktapur. We namen de lokale bus en na 40 minuten waren we er. Een paar leuke tempels bekeken, en een lekkere lasi-drank (soort yoghurtdrank) genuttigd. We zagen daar nog wel mensen die offers brachten, ze hadden geiten aan een touw en een schaal met een geitenkop erop. We gingen per bus terug naar Katmandu en van daaruit met de bus naar Patan. Daar hebben we 1,5 uur rondgestruind, ook weer een paar tempels gezien, wel erg mooi. Vooral de tempel waarin 9000 budha’s waren verwerkt was heel bijzonder. We vonden allemaal dat Patan leuker en mooier was dan Baktapur. Vanuit Patan met een heel klein lokaal busje terug naar Katmandu.
Maandag 30.04.01
Vandaag hadden we een vrije dag. Als eerste keken we of we een zonnetje voor Ilona konden vinden, en jawel, tegenover het hotel zagen we het meteen liggen in de etalage. Daarna bij Pumpernickel wat gaan drinken. Weer terug naar het hotel, kwamen we Xandra tegen. Gevraagd of hij de grote rugzak van Arthur wilde hebben, ja die kon hij wel gebruiken. Hij liep mee naar het hotel, daar kreeg hij de dagrugzak van Elske ook nog mee. Ze had hem al bij de vuilnisbak gezet maar Xandra zei dat een van de dragers die nog goed kon gebruiken.
Kumar kwam naar het hotel voor een gezamenlijke laatste diner. Er kwam een nieuwe Shoestring-groep aan en daar hebben we mee zitten kletsen. We gaven ze wat tips voor de trekking en wensten ze veel succes. We gingen bij de Thai eten. Het was erg gezellig en Arthur heeft iedereen nog even apart gefilmd tijdens een interview.
Dinsdag 01.05.01
Al heel vroeg werden we naar het vliegveld gebracht. Daar stond een gigantische rij tot helemaal buiten. Het duurde een hele tijd voor we eindelijk konden inchecken. Daarna pascontrole en tascontrole. Ik moest 2x de kleine tas uitpakken, omdat ik niet had begrepen dat ik een stempel moest halen eer ik door kon lopen.
We vertrokken eerste naar Doha en vandaar naar Londen waar we bijna een uur vertraging hadden. Op Schiphol kwam de bagage gelukkig snel. Ik moest even wachten tot Elske en Marja door de douane waren want zij hadden ieder een slof sigaretten voor me meegenomen door de douane. Arthur had intussen al treinkaartjes gekocht. We haalden net de trein van 23.45u.
Zo, de vakantie zit er weer op. Het was geweldig, het was afzien maar ik had het voor geen goud willen missen.
