Reisverslag Venezuela 2004 van 17 oktober – 11 november
Zondag 17 oktober
We waren veel te vroeg op Schiphol maar beter te vroeg dan te laat. Om 07.30u vertrokken we voor het eerste gedeelte van de vlucht, die ging naar Frankfurt, waar we net genoeg tijd hadden om over te stappen voor de 2e etappe. Die ging wel meteen door naar Caracas waar we om 20.15 landden (plaatselijke tijd was 14.15u, 6 uur vroeger dus).
We waren best moe omdat we amper hadden geslapen, dat is het nadeel van overdag vliegen. Bij aankomst in het hotel kregen we een briefing van onze reisleider Derk. De groep bestaat uit 12 mensen. Twee mensen kwamen ongeveer 1,5 uur later dan wij aan omdat zij rechtstreeks vanuit Madrid kwamen.
De complete groep nu is:
Geeke en Johan, Ben en Betsy, Theunis en Claudia, Jaap en Yvonne, Ton, Janna en wijzelf dus. En Derk de reisleider..
Na de briefing nog snel een hapje gegeten en slapen.
Maandag 18 oktober
Als een blok in slaap gevallen. Tegenover het hotel stond een vrouwtje met een thermoskan koffie. De koffie is al gezoet en wordt in piepkleine plastic bekertjes geschonken.
Al vroeg vertrokken we naar Caracas. Daar gingen we alleen maar bij een panadería ontbijten, maar we moesten om daar te komen wel 1,5 uur door het ontzettend drukke stadsverkeer. We zagen wel een paar apen langs de kant van de weg in de boom maar we hadden net zo goed buiten Caracas iets kunnen eten. We hadden maar heel kort de tijd om nog wat rond te kijken want al snel moesten we alweer verzamelen op het plein (Plaza Bolívar). Op deze manier heb je toch geen indruk van de stad gekregen. Ik vond het in ieder geval zonde van de tijd. De auto’s die hier rijden zijn bijna allemaal oude Amerikanen uit de jaren ‘70. Ze zijn overigens voor 80% rijp voor de sloop, ze vallen van ellende bijna uit elkaar.
Na het ontbijt koersten we richting Henri Pittier N.P. Onderweg een stop gehad waar we een lekkere bananenmilkshake (merengada de banana) bestelden, wordt meteen populair voor de rest van deze reis. Henri Pittier N.P. is een kustpark in het nevelwoud waar het ook, heel toepasselijk, meteen begon te regenen toen we er aan kwamen. Het stortregende zodat langs de kant van de weg (die omhoog loopt) een rivier naar beneden kwam. Op een bepaald moment zijn we toch een stuk gaan lopen toen het ophield met regenen, even de benen strekken. Waar we uitstapten zagen we meteen al brulapen.
Na een tijdje gewandeld te hebben kwam Félix (onze chauffeur) eraan met de bus en pikte ons weer op. Even later stapte onze gids Bibi in en een ½ uur daarna moesten we ongeveer 15 minuten lopen over een modderig pad naar de lodge, omdat Félix daar niet kan komen met de bus. De lodge ligt in het Henri Pittier N.P. Bij binnenkomst in de lodge kom je in een ruimte die volhangt met hangmatten. Arthur heeft zijn slaapmatje meegenomen, hij wil niet in een hangmat slapen. De douches zijn buiten en erg provisorisch gemaakt; 2 hokjes van bamboestokken, waarvan de onderste dwarse stokken op kruishoogte zitten van de meeste vrouwen (die Bibi is een gluiperd) maar het was toch heerlijk om te kunnen douchen. De w.c.’s zijn wel met een deur te sluiten.
Er hangt een schaaltje op de patio met eten/drinken en daar komen kolibries en honeybees op af. Een leuk gezicht maar die dingen zijn zo beweeglijk dat een foto maken niet lukt. Arthur zag nog een schorpioen, gelukkig slaap ik in een hangmat.
Er is vis (dórado) klaargemaakt, rijst met paprika en frisse salade. Het smaakt goed en het is zeker genoeg. Het toetje valt daarentegen helemaal in het niet. Iedereen krijgt ¼ perzik uit blik! Hilariteit alom. We vinden hierdoor wel dat we veel geld moesten betalen (40$ pp voor 1 nacht hier).
Derk had onderweg koffielikeur gekocht en die flessen gaan er hard doorheen. Het is ook gezellig aan tafel. Een aantal mensen denken dat ze geen oog dicht zullen doen vannacht. We zien wel.
Dinsdag 19 oktober.
Diegenen die dachten geen oog dicht te doen hebben nog het best geslapen van allemaal. Behalve dat ik lek gestoken ben door de muggen bleek de hangmat ook nog eens vol vlooien te zitten.
Na het ontbijt gingen we op pad voor een wandeling van ongeveer 6 uur. Dit is een voorproefje op de Andestrek.
We liepen door het woud, veel schaduw maar wel een hele hoge luchtvochtigheidsgraad, flink zweten hier. Geeke, Jaap en Yvonne hebben al besloten niet mee te gaan op de hele Andestrek.
Onderweg zagen we veel mooie bloemen, bamboe, een aantal vogels, een eekhoorntje, een miljoenpoot van ongeveer 15 cm lang en een met ringen gekleurd slangetje van ongeveer 30 cm lang. Zo giftig als wat.
Na 3 uur lopen kwamen we bij een riviertje met een dubbele waterval waar we konden zwemmen. Vanaf daar was het nog een uurtje tot we ergens neerploften om te lunchen. ’s Morgens was voor iedereen een plastic bakje klaargemaakt met een salade, een broodje en een mandarijn. Dat ging er wel in. Vroeg in de middag waren we weer bij de lunch, even opfrissen en na nog snel een drankje liepen we terug naar de weg waar Félix ons op stond te wachten. Vanaf hier was het nog ½ uurtje naar Puerto Colómbia waar we gaan overnachten. Bij aankomst daar hebben we eerst in een restaurantje alvast de bestelling voor het diner doorgegeven. Daarna naar het hotel, erg simpel en héét op de kamer! Er staat een 2-persoonsbed en een ventilator. Er is een badkamer met douche, wastafel en wc. Als je doucht moet je de kraan niet te ver opendraaien anders stroomt het water gelijk de slaapkamer in, omdat de douchekop heel raar afgesteld staat. Het stikt hier helaas van de muggen. Van het bed zijn we niet zeker of dit het gaat houden, het wiebelt verschrikkelijk als je er op ligt en even beweegt.
We liepen even naar het strandje waar de vissersbootjes net terug kwamen en ze hadden allemaal een goede vangst. Er zaten hier en daar hele grote vissen tussen. Alles wordt meteen afgewogen en dan gaat het meteen in koelwagens.
Er zitten hier heel veel pelikanen en fregatvogels. Het was tijdens het diner wel erg gezellig maar iedereen was behoorlijk moe van de inspanningen van vandaag. Niemand had behoefte om lang te blijven hangen.
Woensdag 20 oktober.
Het is vandaag een vrije dag. Een aantal mensen gingen met een boottochtje mee. Wij hebben de rugzakken weer ingepakt, dat wordt toch steeds snel een zooitje. Met de strandspullen in de tas zijn we eerst een hapje gaan eten en toen naar het strand gewandeld. Een heel mooi strand met palmbomen in een baai en lekker warm water. Ben en Betsy waren er ook.
In de middag kwam Félix ons weer ophalen en zijn we in 4 uur weer over de slingerende bergwegen teruggereden naar Maracay. Daar hebben we de bagage bij het busstation neergezet en zijn we in 2 shifts gaan eten. Terwijl de ene ploeg ging eten, lette de andere ploeg op de bagage. Om 20.00u stipt vertrok de nachtbus naar Mérida. Het was best koud en we waren blij dat we de slaapzakken hadden meegenomen. Na 2 stops reden we verder de nacht non-stop door. De chauffeur leek af en toe in slaap te vallen want hij reed een paar keer de berm in en moest dan bijsturen waardoor de bus flink slingerde. Rustig slapen is er zeker niet bij dan.
Donderdag 21 oktober.
Al vroeg kwamen we aan in Mérida. Er zaten opvallend veel gieren langs de kant van de weg. Mérida ligt in de Andes en is onze uitvalsbasis voor de Andestrek. Vanmiddag informeerden we met Ben en Betsy bij een paar reisbureautjes naar de prijzen van trips naar de Angel Falls vanuit Ciudad Bolívar, omdat we al dachten dat het goedkoper kan dan via Baobab. We hebben 2 opties gekregen: 1 kost 250 $ en de ander 175$ voor hetzelfde programma. Al bij al is het 1 dag korter dan de trip van Baobab maar of we aan die extra dag veel missen? In ieder geval besparen we ons 200$ per persoon!! We overleggen vanavond met de rest van de groep wat zij ervan vinden.
Met het bestellen van eten is het iedere keer weer een belevenis want ze spreken hier in restaurants of winkeltjes bijna nergens Engels. Iedereen is akkoord met de trip van 175$. Yvonne en Jaap zouden sowieso al niet mee gaan, zij gaan naar de Gran Sabana.
Na een heerlijke douche (er is alleen warm water ’s morgens tot 12 uur en ’s avonds van 18.00u – 21.00 uur) hebben we “noodgedwongen” in het restaurant van onze posada gegeten, het regende pijpenstelen! In het restaurant lekte het van alle kanten.
Vrijdag 22 oktober
Na het ontbijt hebben we bij Gravity Tours de trip naar de Angel Falls geregeld. Alles bij elkaar duurde het 2 uur voordat alles geregeld was.Op de hoek bleek een winkeltje te zijn (fruitstalletje) waar je alle soorten vers fruit kon kopen, fruitshakes en ook bekers vruchten in eigen sap. OVERHEERLIJK!!
Hierna nog in de stad rondgewandeld, een kerkje bekeken en we wilden bij de beroemdste ijssalon (Heladería Coromoto) aan de Avenida 3 een ijsje halen (ze staan in het Guinness Book of Records omdat ze bijna 1000 verschillende smaken ijs hebben met de meest vreemde smaken) maar ze waren gesloten tussen de middag. Op terugweg naar de posada boodschappen gehaald voor de komende 3 dagen in de Andes en daarna alvast de tassen ingepakt.
Zaterdag 23 oktober
Vanmorgen werden we met 2 jeeps opgehaald en zijn we de Andes ingereden. We hebben vanochtend nog snel even vers brood en fruit gehaald.
Het was een spectaculaire rit door de bergen, met soms hele diepe ravijnen/afgronden. De omgeving is schitterend mooi. De laatste 2 uur, kort na de lunchonderbreking, zijn we gaan lopen tot aan het dorpje Los Nevados waar we ook gaan overnachten. Het dorpje ligt op 2790 meter en is ontzettend pittoresk. Het is niet meer dan een witte kerk, een dorpsplein, 1 straat die omhoog loopt (met kinderkopjes) en een 3-tal zijstraatjes. Af en toe komt er een mannetje op zijn paard door de straat gekletterd. Het uitzicht over het dal is het ene moment heel helder en het andere moment trekt alles dicht door de wolken. Het is heel bijzonder. Onze overnachtingsplek is erg gezellig, een binnenplaats, een open keuken waar de eigenaar tevens de kok is. Er zijn 2 slaapzalen met meerdere bedden en drie 2-persoonskamers. Er zijn 2 douches maar iedereen mag maar kort douchen anders is het warm water op. En het koelt hier flink af.
Zondag 24 oktober
Vandaag stond weer een wandeling op het programma. Het was een 2e voorproefje op de echte Andestrek. Het 1e stuk was erg steil omlaag naar de rivier. Vanaf de rivier was het de hele tijd klimmen en dalen, en daarbij bloedheet. Het laatste deel was nog best pittig. Johan en Geeke waren vandaag niet mee. Ze hadden het warme water voor ons gelaten, zodat degenen die mee waren op de wandeling in ieder geval warm konden douchen. Het zijn schatten.
’s Avonds hebben we met zijn allen buiten op het muurtje gezeten om de plaatselijke bevolking te observeren. Het is een piepklein dorpje maar er gebeurt toch van alles. Mannen komen op hun paarden terug van het land, jonge knullen uit omringende dorpjes komen met de meisjes in het dorp flirten etc.
Maandag 25 oktober
Het heeft vannacht behoorlijk geonweerd. Ben en Betsy begonnen vanuit hun bed al te zingen voor mijn verjaardag. Arthur had een gebreide muts en wanten gekocht en van Ben en Betsy kreeg ik een groot pak Venezolaanse koffie en die is echt heerlijk.
Iedereen kwam me daarna feliciteren. Na het ontbijt namen we tot morgen afscheid van Geeke, Yvonne en Jaap. Zij gaan terug naar Mérida met de auto. Alle anderen gingen op pad voor het vervolg van de Andestrek. Het begon al erg steil omhoog tot de plek waar de muilezels klaar stonden. Je kon gaan lopen of met de muilezel naar boven. Als je ging lopen moest je wel zorgen dat je de muilezels vóórbleef. Werd je ingehaald, dan moest je verder op de ezel. De lopers kregen een ruime voorsprong van bijna 1 uur. Janna, Ton en ik gingen meteen op de ezel.
Na een hele tijd haalde we eerst Johan in, toen Claudia en toen Ben en Arthur. Het was inmiddels ook behoorlijk koud geworden. We zaten ruim boven de 3.000 meter en ‘t was flink mistig. Onderweg was het zover je kon kijken één grote bloemenzee met gele en paarse bloemen. De blaadjes van de gele bloemen zijn fluweelzacht en worden hier gebruikt als wc-papier.
Alleen Betsy, Theunis en Derk zijn uiteindelijk helemaal zelf naar de pas op 4.200 meter gelopen. Knap hoor. Vanaf daar ging het nog 1,5 uur naar beneden tot het 3e kabelstation wat vanuit Mérida te zien is. Daar hebben we geluncht en toen was het nog 2,5 uur alleen dalen.. Er was niet echt een pad maar een soort droge rivierbedding met keien groot en klein. Je moest zo vreselijk uitkijken waar je je voeten zette, het was niet eens leuk meer. Vanaf de pas liep er een hond met ons mee, niemand weet bij wie hij hoort. Halverwege de middag kwamen we uiteindelijk aan bij een keuterboertje waar we gaan slapen. Het is één grote bouwval maar toch heeft het wel wat. Het is een oude boerderij waar de eigenaar in een keukentje op open vuur spaghetti staat te koken. Alles is zwartgeblakerd, er zit 1 klein raampje in de muur en dat moet samen met de buitendeur open anders stik je van de rook. Intussen zit je te vernikkelen van de kou. Er is naast de keuken een slaaphok, de muren en vloer zijn van aangestampte klei, het dak lekt. De man heeft zelf een 4-tal stapelbedden in elkaar getimmerd, schots en scheef. Er liggen hele dunne vieze matrasjes op de bedden en de scheuren in de lakens zijn geplakt met breed plakband. Gelukkig hebben we onze slaapzakken mee genomen.
Een douche is er niet maar wel een echte zit-wc. Arthur wil zich toch een beetje wassen en gaat buiten bij het kraantje zo goed en kwaad als kan “douchen”. De rest houdt het voor gezien (het is ook goed koud) en doet het af met een deodorant/tissue o.i.d. De hond die vanaf de pas met ons meekwam blijft hier ook rondhangen. Het is wel een allemansvriend, een heel lief beestje.
Het is wel weer een bijzondere locatie om mijn verjaardag te vieren.
Dinsdag 26 oktober
We hadden een rusteloze nacht. Als iemand aan de ene kant van de kamer omdraaide, gingen alle andere bedden ook wiebelen. Na het ontbijt gingen we weer aan de wandel, alleen nog dalen. De bagage werd met ezels vervoerd. Ook nu geen pad maar weer die droge rivierbedding met rotsen en keien waar je zo je voeten omzwikt. De vegetatie was bijna de hele weg hetzelfde. Pas het laatste stuk was het open gebied. We zouden bij het eindpunt opgehaald worden maar dat werd veel later omdat de auto pech had. De hond was vanaf de keuterboer helemaal tot het eind meegelopen, samen met de man met de bagage-ezels. Toen wij uiteindelijk werden opgehaald, liep de hond nog achter onze auto aan, zo zielig. Uiteindelijk liep hij dan toch weer in de richting waar we vandaag waren gekomen, achter de man met de ezels aan.
Iedereen was erg moe en in het hotel in Mérida hebben we eerst een lekkere warme douche genomen. Daar waren we aan toe. Alan, onze gids voor de Llanos kwam de briefing doen. Toen hij daarmee klaar was, werd er een taart bezorgd. Die had Derk besteld voor mijn verjaardag en gelijk voor die van Claudia (zij is 30 oktober jarig). Het was een chocoladetaart met heel veel rum erin, supermachtig. Het vulde zo erg dat we geen van beiden nog honger hadden.
Woensdag 27 oktober
Vanochtend werden we al vroeg opgehaald met 2 luxe vans die Alan had geregeld. Eerst reden we naar een plekje met heel mooi uitzicht om te ontbijten. We hebben daar een CD gekocht met Andesmuziek voor achter de film. We reden hierna het Andesgebied uit. Onderweg een stop gemaakt om vlinders te zoeken. Alan is een vlinderspecialist. Hij had ooit vlinder 98 ontdekt, genoemd naar de tekening op de vleugels. Na de lunch zijn we een pas over gegaan en kwamen we bij een heel groot meer. De Llanos is een immens grote vlakte in het midden van Venezuela. Ergens helemaal afgelegen kwamen we bij een resort, een aantal gebouwtjes die als slaapzalen waren ingericht, en een groot openlucht restaurant. In één slaapvertrek staan ongeveer 12 stapelbedden en in het andere huisje zijn 3 kamers gemaakt. Daar zijn ook de douche en wc.
Dit resort ligt aan een rivier waar je kan raften. Gisteren wilde ongeveer de helft van de groep gaan raften. In de loop van vandaag werden het er steeds meer, ook omdat het bloedheet is hier.
’s Avonds hebben we vooral zitten kletsen en borrelen en wachten op de maansverduistering. Het was bijna een volledige verduistering, heel mooi, maar het was al na 22.00u en we zijn niet meer gewend om zo laat op te zijn.
Donderdag 28 oktober
Vanochtend vroeg vertrokken en veel stops gehad. We moesten ergens een brug over maar daar waren wat problemen. Het leek er even op dat we er niet overheen mochten maar dat bleek alles mee te vallen. We zagen onderweg ontzettend veel vogels. Ben werd er niet goed van zo vaak als we stopten om vogels te kijken. Uiteindelijk kwamen we bij een dorpje bij een rivier. Daar slapen we in een vierkant betonnen gebouw met 2 verdiepingen. Op de bovenste verdieping hebben ze zware balken bevestigd en daaraan worden de hangmatten gehangen, mét een klamboe eroverheen deze keer, én schone hangmatten (zonder vlooien) Alan is een schat.
We gingen al snel met een motorkano de rivier op. Er moeten roze zoetwaterdolfijnen zitten, maar hoe Alan zijn best deed om ze te lokken, we hebben ze niet echt goed gezien. Wel heel veel vogels o.a. de hoatzin (een soort stinkkip) die in deze streek veel voorkomt. Het is een wat logge vogel die ’s avonds langs de rivier in bomen een plekje zoekt. Best veel kaaimannen, brulapen, nogal wat leguanen. Alan ving nog ergens een kleine kaaiman. Het is hier echt bloed- en bloedheet! Na het eten en douchen, viel het licht uit en even later ging het vreselijk regenen en onweren. Hierdoor koelde het gelukkig wel iets af.
Vrijdag 29 oktober
Na het ontbijt vertrokken we naar San Fernando, een rit door de Llanos. Onderweg veel stops gemaakt. Opnieuw voor veel vogels, we zagen hier een paar capibara’s waaronder 1 met 5 jongen en Betsy zag in een ander meertje 2 otters.
Bij een riviertje konden we vanaf de brug op piranha’s vissen. Om te laten zien hoe vraatzuchtig die piranha’s zijn, had Alan een soortgenoot gevangen, een snee in zijn buik gemaakt en die als aas aan zijn “hengel” in de rivier gehangen. Na 10 seconden haalde hij de lijn in en het enige wat nog over was van de vis waren zijn tanden!! Je moet er niet aan denken dat je daar in het water valt zeg.
’s Middags reden we naar San Fernando. Dit is geen prettige stad, nogal onguur op straat en het hotel was ook niet aantrekkelijk. Het hotel was behoorlijk brandgevaarlijk en geen nooduitgangen te bekennen, griezelig. De kamers waren afschuwelijk vies en ook nog eens ordinair ingericht (net een bordeel met rode pluche stoelen etc.) en langs de muren lag op de grond een dik poeder, waarschijnlijk tegen het ongedierte hoewel er toch nog kakkerlakken op de kamer zaten. De airco maakt een vreselijk kabaal, het lijkt of er continue een straaljager overvliegt. Dit is de enige stad trouwens waar we ons niet 100% veilig voelden.
Zaterdag 30 oktober
We hadden vandaag een “reis”dag van 12-13 uur. We hebben diverse stops gehad en dankzij het rijgedrag van Félix (lekker snel) waren we eerder dan gepland in Ciudad Bolívar.
Hier zitten we in een resort (La Casita) ver buiten het centrum en de eigenaar is een Duitser. Dit houdt wel in dat alles heerlijk schoon is en alle sanitair etc goed werkt.
Zondag 31 oktober
Na een heerlijk ontbijt werden we met busjes van het resort naar de stad gebracht waar we een tijd afspraken dat we weer opgehaald wilden worden. Wat een luxe. Vandaag zijn verkiezingen en ook omdat het zondag is, zijn alle winkels/banken etc gesloten. Bij Adrenaline-Tours die de trip naar de Angel Falls verder regelt, hadden we ’s ochtends een briefing en ze boden ons een gratis boottochtje over de Orinoco aan, dat was leuk. Nog een meevaller was dat Derk toch gratis mee mag naar de Falls. In 1e instantie hadden we in Mérida afgesproken dat hij op onze kosten (van de hele groep dus) mee mocht maar nu die man bij Adrenaline hoorde dat Derk onze reisleider is, mag hij gratis mee. We moeten alleen de vlucht betalen wat neerkomt op 10$ pp.
Tijdens de boottocht op de Orinoco zagen we deze keer wel zoetwaterdolfijnen. We werden na een uurtje varen weer aan wal gezet en bij een groot openluchtrestaurant op palen zijn we gaan lunchen. Vanaf daar had je een mooi zicht op de Orinoco.
Yvonne en Jaap zijn vanochtend meteen vertrokken naar de Gran Sabana.
Maandag 1 november
Al vroeg werden we door Adrenaline opgehaald bij het resort en in de stad bij hun kantoor stond een ontbijt klaar en kregen we een lunchpakket mee voor onderweg.
We werden naar het vliegveld van Paraquay gebracht. De auto is vreselijk gammel en we hadden er niet echt vertrouwen in dat ie het zou redden maar dat viel toch weer mee. Janna had de mazzel dat ze met een ander vliegtuigje meteen vanuit Ciudad Bolívar kon vertrekken, haar werd deze busrit bespaard. Een prachtige rit trouwens qua landschap. Het lijkt op Afrika in safarigebied maar dan zonder het wild. In Paraquay moesten we erg lang wachten en we kregen de kriebels dat we misschien alsnog belazerd waren door Adrenaline maar van de andere kant konden we dat niet geloven en het bleek ook onterecht want een uur later zaten we in kleine Cessna’s (5 passagiers en een piloot kan erin) en vlogen we richting Canaima. De vlucht duurde maar 25 minuten maar het was wel erg mooi. Veel water (riviertjes) en tafelbergen (tepuis genoemd).
In Canaima werden we door Janna opgewacht en maakten we kennis met onze gids, Alex.
Na de lunch maakten we een boottocht langs brede, niet zo’n hoge watervallen (nog niet de Falls), maar wel heel mooi. Later kwamen we bij een waterval waar je achterlangs kan lopen en hierna gingen we weer verder met 2 gemotoriseerde boomkano’s naar hét kamp, de uitvalsbasis voor de trip naar de Angel Falls. Alle bagage moesten we goed in plastic zakken opbergen om het droog te houden. Onderweg moesten we op weg naar het kamp nog wel ergens uitstappen en een ½ uur over de oever lopen omdat de boten anders niet tegen de stroom op konden varen met ons erin. In dit gebied zitten de puri-puri. Dit zijn minuscuul kleine steekvliegjes. Gelukkig begon het te regenen zodat we daar bijna geen last van hadden. Ben je nog eens blij met een regenbui.
Na weer 1,5 uur varen, kwamen we bij het kamp. Het is een erg groot gebouw met een dak van golfplaten en de voorzijde is helemaal open. Er hangen zo’n 3 rijen hangmatten, totaal kunnen hier ongeveer 100 mensen slapen. Er zijn een aantal douches en toiletten waar kaarsen staan voor de verlichting.
Dinsdag 2 november
Na het ontbijt voeren we met de boomkano’s naar de Angel Falls. Het was een geweldige boottocht. We moesten steeds tegen stroomversnellingen opvaren en dat was toch iedere keer een behoorlijk hoogteverschil.
Alles bij elkaar hadden we ongeveer 45 meter !! hoogteverschil overbrugd volgens de hoogtemeter van Ton. Vanaf de rivier was het 1,5 uur wandelen naar het uitkijkpunt van de Angel Falls. Een gids vóór ons met een paar Italiaanse toeristen vond het leuk om in een bijennest te poeren met een stok. Het gevolg was dus dat die bijen óns aanvielen. Iedereen zette het op een lopen, gillen en om zich heen slaan. We liepen dus als gekken over zo’n paadje met allemaal kuilen, boomwortels etc. Een wonder dat niemand onderuit is gegaan. Die bijen kropen helemaal in je haren, je oren etc. Getverderrie.
Bij het uitkijkpunt waren we in 1e instantie een beetje teleurgesteld. De Angel Falls is dan wel 979 meter hoog maar de waterval qua breedte lijkt maar een heel dun straaltje. Eerst konden we niet eens het hoogste punt zien, dat zat in de wolken maar trok gelukkig even later wel open.
Bij het onderste gedeelte van de waterval is een natuurlijk zwembad ontstaan. Nadat we hier even hadden relaxed zijn we teruggewandeld naar het beginpunt bij de rivier waar Derk en Geeke waren achtergebleven.
Onderweg terug naar het basiskamp zagen we onderweg nog wel veel papagaaien en ijsvogels. Ik blijk iedere keer wel precies aan de verkeerde kant in de boot te zitten. Waar ik ook zit, bij iedere golfslag komt het water precies bij míj de boot in. Het is gelukkig niet koud. Het water is colabruin door de vele mineralen die er in zitten.
Woensdag 3 november
Al vroeg voeren we terug naar Canaima. We hebben nog bij een andere waterval gekeken, een lage maar brede erg mooie waterval trouwens. In Canaima stonden de vliegtuigjes al klaar. We namen afscheid van Alex, onze ontzettend goede, aardige Colombiaanse gids. Na ½ uur landden we weer op het “vliegveld” van Paraquay. Onze chauffeur haalde ons daar op om ons terug te rijden naar Ciudad Bolivar. Onderweg ging de bus kapot; tuf-tuf, meer haalde ie niet meer. De chauffeur ging bij een wegrestaurant op de brug even kijken wat er aan de hand was. Gelukkig kon het wel provisorisch gemaakt worden.
Het duurde 3,5 uur ipv 2,5 voordat we weer bij La Casita waren. Net voordat we er waren, zakte ik nog door de autostoel toen de chauffeur door een kuil reed. Toch zwaarder geworden dus.
Bij La Casita hebben we eerst de was weggebracht, die was natuurlijk vochtig en had in die hitte lekker liggen broeien en stonk vreselijk. De rest van de dag hebben we aan het zwembad liggen relaxen.
Donderdag 4 november
Een beetje rustig aan gedaan. We zijn wel in de stad geweest om het thuisfront via de mail bij te praten over ons avontuur naar de Angel Falls.
Vrijdag 5 november
Na het ontbijt zijn we bij La Casita vertrokken voor het volgende traject; de Orinoco Delta. Nadat we met de pont de rivier over waren gestoken, was er een heel andere begroeiing; industriebos, veel dennen voor de houtkap. We reden eerst naar een Indianendorpje om te lunchen en hebben de plaatselijke bevolking zitten bestuderen. Na de lunch hebben we een boottochtje gemaakt op de rivier, heel erg mooi. Dichte begroeiing langs de waterkant. Gelukkig was de boot overdekt want we kregen een flinke regenbui. We zagen wel veel vogels en een watercacao, dat had ik nog nooit gezien. De bloemen van deze boom zijn ontzettend mooi! Bij een stop verkocht de plaatselijke bevolking souveniertjes. Op een andere plek konden we weer op piranha’s vissen maar er was bijna geen animo hiervoor omdat het stikte van de muggen en andere grote insecten. Op de terugweg zagen we toekans in de bomen, brulapen en veel papagaaien. Bij terugkomst in het dorpje hebben we van een klein Indianenmeisje een houten toekan gekocht. Het is ontzettend licht hout, zowel van kleur als van gewicht.
Vanaf dat dorpje reden we verder richting Rancho San Andres. Het is een erg luxe ranch in the middle of nowhere. Heel groots opgezet, een oprijlaan met daarnaast 4 x 2-onder 1 kaphuisjes met rieten dak (daar slapen wij ook). In het eigenlijke gebouw is een hele grote relaxruimte met hangmatten en hangstoelen, een biljarttafel, leuke zitjes, een bar, een restaurant en daarachter nog meer kamers. Een behoorlijk zwembad buiten met ligstoelen, douches en wc’s. We kijken onze ogen uit. In de grote binnenruimte liggen boeken en spelletjes die je kan gebruiken en er zijn een paar terraria, een vijvertje met kaaimannen en waterschildpadden, een bak met een tarantula, buiten lopen leguanen, landschildpadden en in een buitenkooi zitten toekans en andere papagaaien. Nog verder van het hoofdgebouw in een kooi zitten aan één kant 3 anaconda’s en in het andere gedeelte kapucijneraapjes en waterschildpadjes.Het grappige was dat één van die aapjes steeds een waterschildpadje uit het water pakte en die er dan terug in gooide.
De eigenaar van deze ranch is een Franstalige Belg, dat zegt wel weer veel over de reden waarom alles hier zo goed is ingericht. In het bargedeelte zat een tam uiltje, Max van 5 maanden. Een werkneemster had dit beestje een keer gekregen van iemand en bracht het met de hand groot. Iedere avond gingen zij, de eigenaar en diens zoontje levende insecten vangen om aan Max te voeren.
“Ons huisje” is ruim opgezet, een goed bed, aan iedere kant een nachtlampje en een tafeltje, 2 rieten stoelen, een kan vers water. Een nette douche met wc. Het enige nadeel was dat het er vreselijk gehorig is. De huisjes zitten 2- aan 2 vast en in het ene deel hoor je exact wat er in het andere wordt gezegd.
Zaterdag 6 november
We hebben vanochtend voornamelijk aan en in het zwembad gelegen omdat het verschrikkelijk heet is hier. ‘s Middags gingen we met zijn 8-en paardrijden. De paarden leken er aanvankelijk wel zin in te hebben maar alles was minder waar. Ze waren niet vooruit te branden. Eén van de jongens die meeging moest de paarden steeds “opjagen”. Ik heb alles bij elkaar misschien 3 x 25 meter gegaloppeerd. Dat was wel jammer. In een weiland gingen de jongens de koeien bijeen drijven om ze naar een andere wei te brengen. Leuk om te zien hoe snel ze dat voor elkaar kregen. We zagen tijdens de rit uiltjes op een paaltje zitten, een soort buizerds, wit/zwarte vogels met een gespleten staart waarvan ik de naam niet weet. Na 2 uur waren we weer bij de ranch, een paar mensen hadden de blaren op hun kont, knap lastig.
Zondag 7 november
Na het ontbijt zijn we naar Caripe gereden. Daar hebben we een sfeervol hotelletje (wel krappe kamers) met een binnenplaats, vol planten. Helaas is het zondag en alles is weer dicht.
In Caripe bezochten we de Guacharogrot, daar huizen vetvogels. Deze grot is de 2e grootste van Venezuela en is 10 km lang. We gingen met een gids de grot in maar we waren het al snel zat. Die gids dacht erg grappig te zijn maar na 2 van zijn grapjes was de lol er alweer vanaf en hoefde niemand meer te lachen. De grot viel sowieso tegen, geen vetvogel gezien, wel een hoop herrie van die beesten. Je mocht er geen foto’s maken, geen licht gebruiken. Als je wilde, kon je om 18.00 uur nog terug om de vogels uit te zien vliegen. Je ziet dan alleen silhouetten en je hoort een hoop herrie. Nee laat maar. Alleen jammer dat het zondag is, ook het internet café is gesloten. We hebben met Ben en Betsy bij pizzeria Pavarotti gegeten, heerlijk!
Maandag 8 november
Vandaag reden we naar Santa Fé, een vissersdorpje. Het is een dorpje van niks, het stikt er van de pelikanen. Het hotel is ook 3x niks. Voor de afsluiting van de vakantie hadden we iets meer luxe verwacht. Het hotel is nog niet klaar, alleen de 1e verdieping wel. De trap naar de 2e verdieping is ook klaar, vanaf die trap kom je op het plat dak. Toen Arthur die trap opliep, zakte hij pardoes door een tree (betonrot terwijl het nog in aanbouw is!!!)
De kamers zijn erg Spartaans ingericht, een betonnen blok met een matras erop en er hangt een vreselijk muffe lucht. Geen tafel of stoel, alleen een kapstok en een ventilator. Het warme water wordt geregeld met een elektriciteitsknop bovenop de douchekop, hoezo niet gevaarlijk? Arthur kreeg al meteen stroom toen hij onder de douche stond. Zo ook Theunis en Johan.
We ontdekten even verderop wel een leuk strandtentje, een cocktailbar met een heel aardige meneer. We hebben daar ’s avonds ook heerlijk gegeten, gamba’s met een heleboel knoflook!!
Dinsdag 9 november
Arthur heeft vannacht de oordoppen opgezocht omdat hij niet kon slapen van de haan die helemaal uit zijn ritme was.
Na het ontbijt namen we met Ben en Betsy een taxi naar de stad (Puerto la Cruz). De taxi’s zijn grote Amerikanen, ontzettend oud en krakkemikkig maar ze rijden toch comfortabel.Puerto la Cruz is een leuke, levendige stad op ongeveer 1 uur rijden van Santa Fé.
Toen we ’s middags weer bij het cocktailbarretje waren op het strand, kwamen er 2 jongetjes uit school, die trokken hun uniform uit en renden in hun onderbroek het water in. Wij waren inmiddels ook in het water en Arthur begon met de knullen te spelen. Hij pakte ze hoog op en gooide ze dan in het water, ze vonden het prachtig. De kleinste was nog wel een beetje bang en klampte zich dan vast aan mij of Betsy. We hebben heerlijk met ze zitten dollen. We gaven ze een limonade en toen waren ze helemaal niet meer bij ons weg te slaan natuurlijk. Niet dat we dat wilden hoor. Ze werden wel steeds vrijer en baldadiger. Aan het eind van de middag gingen ze zich aankleden en vertrokken naar huis. Echt met elkaar praten lukte niet maar met handen en voeten kwamen we er wel achter dat het broertjes waren van 7 (Vito) en 9 (Ené). We begrepen ook toen ze weg gingen dat ze wilden weten of wij er morgen ook nog zijn. Ja natuurlijk.
Na het douchen zijn we weer teruggegaan naar dit tentje, weer ontzettend lekker gegeten (langoesten). Dat het hotel tegenvalt kan ons niet zoveel meer schelen nu.
Woensdag 10 november.
We hebben de hele dag aan het strand gezeten, gelegen. Vito en Ené hebben we niet meer gezien. Wel jammer want morgen zijn wij er dus niet meer.
’s Avonds hebben we met de hele groep gegeten, ontzettend gezellig. We hebben de fooi aan Derk gegeven, Ben heeft een speech gehouden en Arthur heeft iedereen nog voor de film geïnterviewd, wat ze van de reis vonden.
Donderdag 11 november
Vandaag de laatste dag. Het was ontzettend druk op de weg, zeker in de buurt van Caracas en uiteindelijk kwamen we vrij laat op de luchthaven. Afscheid genomen van onze chauffeur Miguel. We hebben hem nog een tas met kleding en schoenen meegegeven. Op de luchthaven hebben we afscheid genomen van Johan en Geeke, zij gaan nog 3 weken naar Panama op bezoek bij vrienden. Dat kan allemaal als je niet meer hoeft te werken, maar ze hebben het verdiend hoor. Ze hebben hun hele leven keihard gewerkt en ze zitten nog niet stil.
Het vliegtuig vertrok op tijd en na een lange maar rustige vlucht kwamen we weer in Nederland aan de volgende dag. Vroeg in de middag waren we weer thuis. We kunnen terugkijken op wéér een mooie vakantie.
