REISVERSLAG CHINA/TIBET 8 mei 2005 - 5 juni 2005
Zondag 8 mei 2005
Met aanvullingen op onze inentingen en het visum in de paspoorten, zijn we weer eens op een normaal tijdstip mogen vertrekken naar Schiphol voor ons China/Tibet-avontuur.
Mijn rugzak weegt 11,2 kg en die van Arthur 14,3 kg. We hebben dan wel een vertaalboekje Chinees/Engels mee maar of we hier ver mee gaan komen is maar de vraag. We zien het wel.
We hebben geluk, want we vliegen met de KLM, vlucht KL887. Rechtstreekse vluchten, wat een luxe.
We hadden eigenlijk Lufthansa verwacht met een tussenlanding in Frankfurt.
De namen en woonplaatsen van de 18 reisgenoten en reisleidster hadden we al doorgekregen, nu de gezichten er nog bij. Het wordt een Brabantse aangelegenheid met maar liefst 13 mensen uit deze provincie. De jongste reiziger is van 1982 en de oudste van 1943. Gezien het aantal reizigers zitten we wat leeftijd betreft ongeveer in de middenmoot. De reisleidster is Dittie van de Bor.
Maandag 9 mei 2005
Na een rustige 11-uur durende vlucht zijn we in Hong Kong aangekomen. Goed eten aan boord. Ik heb slechts 1 uurtje geslapen en Arthur 2 uur. We kwamen om 10 uur in de ochtend plaatselijke tijd aan. Er is 6 uur tijdsverschil (hier later dan in NL).
We hadden wel een natte aankomst. Van de regen in de stortregen, maar.....het is hier wel 30 graden. Dus sowieso een warme douche.
De groep is compleet en we moeten ze nog leren kennen. Iedereen is nu nog rustig maar we hebben ook een nachtje overgeslagen. Eerst maar even geld gepind. 1 Hong-Kong-dollar is ongeveer gelijk aan 1 euro, da’s in ieder geval makkelijk rekenen. Het hotel is prima, erg groot en luxe. Het hotel ligt op het schiereiland Kowloon in de wijk Tsim Sha Tsui. We hebben een kamer op de 13e verdieping. Hoopgevend! haha. De kamers zijn niet erg groot en we merken dat er geen ramen open kunnen. Ze willen geen springers, da’s duidelijk maar die kunnen in de hele stad terecht. Zover je kan kijken torenhoge gebouwen! Het eerste wat we hebben gedaan zijn 2 paraplu’s gekocht. Een regenjack is met die hoge luchtvochtigheid geen goed idee. Om 13.00u hebben we op verzoek van Dittie gezamenlijk geluncht in het hotel. Haar bedoeling was elkaar beter te leren kennen. Helaas was iedereen eigenlijk te moe en we zaten te veel verspreid waardoor haar plan niet lukte. Ook het lunchbuffet was niet echt lekker. Vanmiddag zijn we met de bus naar de haven gegaan waar je met de Star Ferry naar het HongKong Island kan varen. Daar hebben we nog een stukje bus genomen en met de tram verder naar Victoria Peak, het hoogste punt van HongKong Island. De helling waar de tram tegenop moet is maar liefst 45 graden. We waren maar net op tijd om een paar foto’s te maken van het prachtige uitzicht want het trok heel snel helemaal dicht. Een paar anderen kwamen net te laat. Na een lekkere cappuccino zijn we lopend weer naar beneden gegaan. Het centrum beneden is ontzettend druk met heel veel luxe winkels, bars/ restaurants etc.
Dinsdag 10 mei 2005
We hebben eerst eens even bijgeslapen, maar liefst 15 uur achter elkaar. Hong Kong is erg mooi als je slaap! Maar we hebben weinig gemist want tijdens ons late ontbijt om half 12 (bij Pink Salmon)werd het eindelijk pas droog. Na het ontbijt zijn we direct op pad gegaan. We hebben eerst een Boeddhistische tempel bekeken. Erg apart met enorme spiralen wierook aan het plafond. Daarna door het Kowloon Park (een ontzettend mooi park trouwens) naar de haven gelopen waar we de Ferry namen naar het westelijk deel van HK Island en na een behoorlijke zoektocht en een forse klim in LadderStreet, vonden we de Man Mo-tempel, één van de oudste tempels in HongKong. Ook hier enorme wierookspiralen aan het plafond.
Het is in HongKong overal ontzettend schoon. Toen we een bord zagen dat je 150 euro boete moet betalen als je iets op de grond gooit (en betrapt wordt door de politie) snapten we het wel. Toen we terug liepen van de Man Mo-tempel naar de Star Ferry zijn we door de plaatselijke botanische tuin gewandeld waar ook een aantal dieren zitten. Er waren grote kooien met ons onbekende soort apen die heel luid aan het brullen waren om hun territorium veilig te stellen. Dat geluid kwam uit een zak onder hun kin die heel groot werd opgeblazen. Nadat we weer aan de Kowloon-kant waren, hebben we gewacht tot het donker werd. Hong Kong bij nacht is geweldig mooi maar ook ergens wat kitscherig, omdat de neonverlichting dan overal brandt. In Temple Street waar ook een avondmarkt is hebben we heerlijk gegeten. Toen wij net hadden besteld kwamen Hans en Angeline langs en omdat zij toch nog moesten eten, zijn ze bij ons aangeschoven. We zaten buiten te eten toen het begon te regenen maar we konden, met ons bordje eten, bij de overburen in het restaurant nog een plaatsje vinden. Zouden we in NL eens moeten proberen zeg! Het eten is hier echt spotgoedkoop. Met zijn 4-en hebben we inclusief een drankje voor ieder, voor € 18,- gegeten!
We vertrekken morgen om 12.00 uur naar Yangshou. Eerst een stukje bus en dan lang treinen. Een echte reisdag dus.
Woensdag 11 mei
Vanmorgen hebben we gezocht naar een ontbijtgelegenheid maar in de buurt van het hotel was niets te vinden. En om nou te beginnen met noedels, daar hadden we geen zin in. Gelukkig vonden we een bakker waar we een paar broodjes hebben gekocht en bij de supermarkt een melkje erbij. We hebben op de terugweg ook meteen de HongKong-dollars gewisseld voor Chinese Yuan. De koers is ongeveer gelijk. Om 12.15u werden we opgehaald en naar het station gebracht. Daar vertrok de trein om 13.25u naar Guangzhou. De bedoeling was eigenlijk om dit stuk met de jetfoil-boot te doen maar dat lukte niet met de vertrek-/ aankomsttijd voor de aansluiting met de nachttrein. De treinrit naar Guangzhou duurde 2 uur, daar moesten we door de douane en een paar mensen moesten hun fruit inleveren omdat dit niet ingevoerd mag worden in China. In Guangzhou werden we per bus van het ene treinstation naar het andere gebracht. Wat een verschil meteen met HongKong! In HK is alles keurig geregeld, lekker rustig ook . Hier is het een zootje ongeregeld. De w.c.’s op het station is meteen al lachen. Een ruimte met aan weerskanten een opstapje met deurtjes van ongeveer 1,20 hoog dus je staat in het zicht van iedereen. Pas als je gaat hurken boven de wc ben je even “uit beeld”. Gelukkig kon je deze wc nog wel doorspoelen. In de vertrekhal moet iedereen die met de nachttrein meegaat achter hekken wachten. Op een bepaald moment gaan die hekken open, iedereen wil dan als 1e erdoor wat een enorme chaos geeft met een hoop geduw en getrek. Bij dit hek worden dan ook nog de kaartjes gecontroleerd.
Dittie zei al dat je maar zelf ook gewoon moest meeduwen, dat vonden de mannen wel leuk. Ze kunnen wel hoor, die lange Nederlanders tegen die kleine Chinezen. De trein ziet er wel goed uit. We hebben plaatsen in de “hardsleeper- klasse”. Een coupé bestaat uit een lange smalle gang met een aantel klapstoeltjes aan de wand, met aan die gang per coupé ongeveer 10 “hokjes” met in ieder hok aan weerszijden 3 bedden boven elkaar. De bedden zijn inderdaad erg “hard”. We hadden bedacht dat de lange mannen maar bovenin moesten, dan had niemand last van hun overhangende benen/voeten ’s nachts. We waren amper geïnstalleerd of die Chinese passagiers beginnen dan continue heen en weer te lopen door die smalle gang. Dan komen ze ook nog met karretjes met eten, drank, snoep etc langs. Het is dus continue je benen intrekken als er weer iemand langs moet
Arthur had toen hij zijn bed had klaargemaakt het idee om op een elegante en snelle manier naar beneden te komen. Niet langs het trapje aan de gangzijde maar hij “slingerde” zich naar beneden, althans dat was de bedoeling. Dacht dat ie 20 jaar jonger was. Helaas, het lukte niet helemaal waardoor hij viel en met zijn borstkas op de stangen van het middelste bed terecht kwam. Ai! Toen het bijna bedtijd was (de lichten gaan om 22.00u uit) reden we al door het begin van het Karstgebergte.
Donderdag 12 mei
Vannacht hebben Arthur en ik toch nog van bed geruild. Het was bovenin veel te koud voor Arthur. En hij heeft toch best last van zijn borstkas, waarschijnlijk toch een licht gekneusde rib.
Om 8.45u arriveerden we op het station van Guilin. Vanaf daar was het nog 1,5 uur met de bus naar Yangshuo. Yangshuo ligt aan de Li-rivier, midden in het indrukwekkende landschap van geërodeerde karstbergen. De bulten in het landschap zijn erg apart, het is hier wel erg groen. Veel rijstterrassen ook.
We lezen in ons boek dat de bulten in het landschap namen hebben als “Zwanenheuvel”, “Lotuspiek”, “Drakenkopheuvel”etcetc.
Bij aankomst in het hotel eerst lekker gedoucht en daarna een ontbijtje gescoord. Vanuit deze stad worden veel fietstours geregeld en we worden dan ook om de haverklap aangesproken of we een tour willen doen. In ons programma staat er al een fietsexcursie opgenomen dus dat is al geregeld. Alleen moet je dat dan nog aan deze mensen uitleggen, de vraag is hoe want met Engels kom je hier niet ver. 's Middags en 's avonds hebben we een excursie gedaan naar Xing Ping. Hier hebben we een mooie boottocht gemaakt over de Li-rivier. Schitterend gewoon, heerlijk relaxed met prachtig uitzicht. Na het heerlijke avondeten (de locale agent had een buffet geregeld) toen het inmiddels al donker was, zijn we gaan kijken naar het aalscholvervissen. Dit is een hele aparte manier van visvangst in deze streek.
De visser gaat het water op als het al donker is, gebruikt een paar lichten en de aalscholvers (ongeveer 8-10) duiken in het water en pakken de vissen. Die aalscholvers hebben een strakke band om hun nek zodat ze geen vissen kunnen doorslikken. De hele kleintjes wel. Om de zoveel tijd pakt de visser steeds een andere aalscholver aan boord en “schudt” als het ware de vissen uit de aalscholvers. Het is fascinerend om te zien maar het is wel flinke muggen happen, jeetje, je wordt er gek van.
We hebben net de spullen in 2 tassen verdeeld. Morgen gaan we naar een dorpje buiten de stad en overnachten daar dus we nemen ieder een kleine tas spullen mee.
Vrijdag 13 mei
Vanochtend een heerlijk ontbijt gehad; een grote bak yoghurt met vers fruit, een tosti kaas/tomaat en een bananenpannenkoek. Te veel om op te kunnen eten.
Om 09.30u gingen we met zijn allen naar de fietsverhuurder. Het was een heel gedoe om voor iedereen een fiets op passende hoogte te krijgen omdat er zoveel lange mannen/vrouwen in onze groep zitten. Uiteindelijk is het wel gelukt en het zijn nog goede fietsen ook. We hadden keus uit mountainbikes of gewone stadsfietsen. We vertrokken voor een fietstocht naar het dorp Jiu Xian en maakten de nodige fotostops. Bij de eerste beste stop bleef ik bij het afstappen van mijn fiets achter de trapper hangen en viel pardoes met fiets en al omver om mijn kont. Ai! We hebben onderweg een stop gemaakt om de maanheuvel (Moonhill) te beklimmen. We moesten 700 treden klimmen, het was bloedheet en dan heb je nog een probleem; bij de ingang van het park staan enkele vrouwtjes die 1 op 1 met iemand meelopen om te proberen water etc te verkopen. Ik vind dit best irritant, je hebt dan toch het gevoel dat je niet op eigen tempo kan lopen. Ik wilde al snel een flesje water kopen maar dat lukte dus niet. Toen halfweg nog een aanhoudende poging gedaan en jawel hoor, dat lukte met de nodige overredingskracht. Toen was ik “mijn vrouwtje” in ieder geval kwijt en kon ik normaal naar boven lopen. Volgens Dittie is dit een terugkerend ritueel bij andere bezienswaardigheden. Joepie!
Een aantal mannen waren al heel snel boven en een aantal anderen zaten al snel helemaal stuk door de inspanning in deze temperatuur. Boven aangekomen hadden we een geweldig uitzicht, echt magnifiek! Het was de inspanning meer dan waard. Het was tijd voor de lunch, deze werd in een klein dorpje genuttigd en het was heerlijk! Er werden allerlei gerechten op tafel gezet, het één nog lekkerder dan het andere en ze bleven maar aanslepen zeg.
Na de lunch weer in het zadel en een tochtje naar een grot. Daar kregen we helmen, een lamp en slippers die voor de meesten dus veel te klein waren. Het was best een grote grot met hele vieze druipstenen, eigenlijk niet mooi. De doorgangen waren erg laag, smal en ook nog eens veel modder, toen snapten we de plastic slippers ook wel. Het gehalte “avontuur” was wel aardig maar dat was het dan ook wel. De gids zag ook hier overal weer “afbeeldingen” in de druipstenen die wij dan met de grootste fantasie nog niet in de verste verte zagen. We waren blij dat we weer buiten stonden alleen Arthur was ook niet echt blij dat we weer moesten fietsen, hij heeft er echt een hekel aan. Toch was het nog 2 uur fietsen naar de homestay in the middle of nowhere. Wel een prachtige route gefietst door deze geweldige omgeving.
Bij de homestay is een binnenplaats waar we kunnen zitten/eten en daar zijn ook de 2 douches en 2 w.c’s. Op de eerste verdieping zijn de kamers. We hebben wel allemaal een eigen kamer maar wat is het hier heet zeg! Dat wordt weinig slapen vannacht.
Na wéér een heerlijk diner en een frisse douche was iedereen toch wel moe van de inspanningen van vandaag.
Zaterdag 14 mei
De nacht was niet te doen, zo heet. Bijna iedereen ging weer fietsen naar het stadje Bai Sha maar Arthur kon even geen fiets meer zien. We zijn dan maar lopend naar het stadje gegaan om de markt te bezoeken. Het was een mooie route van ongeveer 5 kwartier. We waren amper op de markt of Arthur zijn portemonnee werd bijna gerold. Gelukkig voelde hij het op tijd en bovendien hebben we in de
“ dagportemonnee” nooit iets van waarde zitten. We zagen wel wie de dader was maar het had absoluut geen zin er iets van te zeggen, ze verstaan je toch niet en bovendien riskeer je alleen maar dat je zelf last krijgt als je zo’n knul zelf “aanpakt”. Ik ben vergeten mijn shampoo mee te nemen uit het hotel dus op de terugweg naar het dorp bedacht ik toen ik een kapperszaak zag, dat ik mijn haar wel even kon laten wassen. Arthur wilde zijn baard laten trimmen in de tussentijd. Helaas was het beide geen succes. Het is niet uit te leggen hoe mijn haar gewassen werd dus ik probeer dat ook niet. In ieder geval zat na het wassen mijn haar finaal in de klitten. Het kapstertje kreeg het er met geen mogelijkheid uit en raakte lichtelijk in paniek. Nou raakt een Chinees niet snel in paniek maar zij kreeg het toch wel een beetje benauwd. Het kwam er op neer dat ik de kam in mijn handen gedrukt kreeg en het maar zelf uit moest zoeken. Uiteindelijk heb ik gewoon een flinke hoeveelheid haar uit mijn hoofd gerukt, het kon niet anders. Arthur was toen nog steeds niet terug, dus ik ging eens kijken waar hij uithing. Bleek hij in een aangrenzend kamertje gemasseerd te worden. Het was geen fijne massage zag ik. Die griet bonkte met haar vuisten op zijn rug en benen, dat kon niet fijn meer zijn. En dan ook nog met die gekneusde rib, lekker zeg. Zijn baard zag er trouwens niet uit. Hij was verkeerd begrepen dus die meid was begonnen zijn baard er helemaal af te halen, wat dus niet de bedoeling was. Nu heeft ie een a-symetrische baard. Gelukkig groeit het met een paar dagen weer aan. Op de helft ongeveer van de terugweg werden we ingehaald door de fietsgroep. Meteen daarna kwam er een tractortaxi aan waar we een stukje in mee zijn gereden. De locals vonden het wel grappig geloof ik.
Na de lunch hebben we met bamboevlotten over de rivier gevaren (ze noemen het bamboe-rafting). Met z'n 2-en op een bamboevlot waar 2 bamboestoelen op zijn vastgemaakt. We hebben 2,5 uur over de rivier gedobberd met prachtige uitzichten. Dat was wel erg leuk.
's Avonds hebben we gezellig met z'n allen een pintje gedronken in de homestay. We hebben wel lol gehad.
Zondag 15 mei
Vanochtend zijn we op de fiets teruggekomen in Yangshuo. In het hotel waren 2 kamers beschikbaar waar we ons konden opfrissen. Vlakbij het hotel was een internetgelegenheid zodat we iedereen thuis weer even konden informeren. Ik had op het bamboevlot een winkelhaak opgelopen in mijn broek. Die heb ik net op straat laten repareren. Dat is wel weer een voordeel in dit soort landen. Overal vindt je wel iemand met een naaimachine. De lunch was dit keer geen succes. Mijn soep was smaakloos en in Arthur zijn gerecht zaten overal stukjes bot in het vlees, hoe klein het stukje vlees ook was.
Om 14.00u werden we naar het vliegveld van Guilin gebracht. We hebben mazzel gehad want het begon net toen we weggingen te regenen (2 weken later hoorden we dat er in deze omgeving complete overstromingen zijn geweest). Het vliegtuig vertrok echt op de minuut af op tijd en een uur later landden we in Kunming. Hier was het droog en een aangename temperatuur omdat het op 1800 meter hoogte ligt. Vanaf Kunming was het nog een flinke rit met de bus naar Shilin waar we om 21.00u aankwamen bij het Stenen Woud te vinden is. Hier zijn ook opnamen gemaakt van een proef in Peking Express. We slapen in het hotel in het park. We hadden hier eerder kunnen zijn (het avondlicht bij zonsondergang schijnt heel mooi te zijn in dit park) maar onze chauffeur nam een langere route. Jammer hoor!
Maandag 16 mei
Omdat we geen idee hadden hoelang we nodig hadden om het Stenen Woud te bezichtigen, zijn we bijtijds opgestaan. Ontbijt in het hotel zag er echt niet smakelijk uit dus zijn we zonder ontbijt het Stenen Woud ingelopen. Dit park heeft ontzettend veel granietstenen rotsen, vaak in pieken. Ook hier zien de Chinezen in elke rots wel weer een afbeelding maar onze fantasie kan dit echt niet aan hoor! Zo wordt je op borden verwezen naar een bepaalde “afbeelding” maar echt, wij zágen het gewoon niet. Het park is mooi aangelegd, soms met steile nauwe trappen, soms opeens weer een grasveld ertussenin. Er liepen gidsen in klederdracht en het stikte van de Chinese toeristen. Dit is overigens overal bijna het geval. Ze komen met bussen tegelijk aanrijden. Uit de 1e bus stapt dan een gids met bv een blauw vlaggetje en uit de bus stappen dan 30-40 mensen met een blauw petje op. Die horen dus in 1 groep. Uit de volgende bus stapt een soortgelijk gezelschap met een andere kleur pet en een gids met die keur vlaggetje. En dat gaat zo een hele tijd door. Het is wel lachen eigenlijk.
Na de lunch reden we terug naar Kunming waar we van bus en chauffeur moesten wisselen. Hierna duurde het nog zeker een uur voordat we de stad uit waren. Wat een drukte! En dan waren ze nog bezig met wegwerkzaamheden waardoor de weg van 3 banen naar 1 ging. En hoe dat dan gaat, daar sta je echt versteld van! Auto’s, bussen, vrachtwagens, zelfs fietsers etc wringen zich gewoon door de versmalling heen. Als dat bij ons zou gebeuren zou je complete vechtpartijen krijgen op straat maar hier schijnt niemand zich ook maar ergens druk over te maken. Ze willen gewoon overal en altijd als 1e ergens zijn, en dat is toch lastig in een land met een paar miljard inwoners. Het was een lange rit vandaag naar Dali (hier woont het Bai-volk) Wel ontzettend veel rijstvelden in alle stadia, van nog maar net omgeploegde akkertjes tot het planten van de rijst en het oogsten ervan. Mensen moeten wel ontzettend hard werken hier hoor. In Dali (aankomst 21.15u) hebben we niet een traditioneel Chinees hotel (die zijn groot, “chique”) maar een soort hostel. Het ziet er erg gemoedelijk uit allemaal. De kamer is nog best groot en netjes. We hadden wel een joekel van een spin op de kamer maar niet giftig. In het restaurant een hapje gegeten (er liep nog een flinke rat over een richel bij het plafond, jakkes) en naar bed.
Dinsdag 17 mei
Vanmorgen zijn we eerst een stuk te voet en later een stuk met de paardentaxi naar de kabelbaan gegaan. Vanaf daar kan je in 20 minuten naar het Zhongheklooster. Het is een Boeddhistisch klooster en heel erg kleurrijk. De panelen van de deuren zijn heel erg mooi beschilderd. In 1 gedeelte mochten we niet fotograferen of filmen maar Arthur heeft het toch stiekem een stukje gedaan. Hierna met de kabelbaan weer naar beneden en te voet naar de stad gelopen. De oude stad is helemaal ommuurd en het is erg gezellig. Heel veel winkeltjes, restaurantjes etc. We hebben wel een kleinigheidje gekocht voor Annemarie, een medereizigster die morgen (ook) jarig is. Ik werd tot 2 x toe door plaatselijke schoenmakers aangesproken, bijna van mijn schoenen ontdaan omdat ze vonden dat ze gerepareerd moesten worden. Er is verdomme niks mis met die slippers! Wat een brutaliteit zeg!
Woensdag 18 mei (Arthur’s verjaardag)
Vanmorgen deed Arthur de deur open en er kwamen meteen 2 ballonnen naar binnen waaien. Die hadden onze buurtjes Ada en Marina aan de deurknop gehangen. Dat is al een leuk begin van een verjaardag!
Bij het ontbijt felicitaties alom van iedereen. Arthur kreeg van een paar medereizigers een CD en van mij had hij 2 T-shirts gekregen. Net voordat we zouden vertrekken, kregen de jarigen van Dittie (namens Koning Aap) een heuse taart aangeboden. Echt een schitterende taart met knalkleurige roosjes erop en hij ziet er mierenzoet uit. De doos met taart ging mee naar Lijiang. Ze kregen ook allebei nog een map met hele mooie ansichtkaarten van Lijiang en een leuk knuffeltje. Arthur kreeg een hondje en noemt het Duttie omdat ie er slaperig uitziet. Het was een busrit van 4 uur van Dali naar Lijiang, ook nu weer mooie rijstvelden onderweg. Alleen jammer dat we over de snelweg rijden en dat de bus dan niet een keer kan stoppen voor foto's. Bij nadering van Lijiang zagen we de hoge bergtoppen met eeuwige sneeuw erop. Lijiang ligt op 2400 meter hoogte. Bij aankomst in het hotel hebben we eerst de taart soldaat gemaakt. We verwachtten een mierenzoete taart maar dat viel alles mee. Echt overheerlijk!
De stad Lijiang bestaat uit een oud en nieuw gedeelte. De oude stad heeft een hele mooie houten bouwstijl. Dit is het woongebied van het Naxi-volk.
Wij zitten in het nieuwe gedeelte en pal naast ons hotel staat een heel groot standbeeld van Mao Zedong.
Nog even iets over de w.c.'s hier. Er zijn in ieder dorp en iedere stad openbare toiletten. Stel je voor: je gaat zo'n wc-ruimte binnen. Er is een lange goot, om de 1,5 meter een muurtje van 1 meter hoog en geen deur. Je zit dus met zijn allen op een rij achter elkaar boven de goot. Iedereen ziet je zo zitten. En die Chinezen gaan dan lekker ongegeneerd naar je zitten kijken terwijl je daar zit te ........Sommige goten worden om de paar minuten met water doorgespoeld maar de meesten dus niet. Je zit dan op alles van -tig voorgangers te kijken. Knijpers op je neus dus. Ook in een restaurant is bv niet een wc. Als je dan toch moet, moet je het restaurant uit, de straat op om een openbare wc op te zoeken.
Donderdag 19 mei
Het was best koud vannacht. We zijn, na een uitgebreid ontbijt bij “Well Bistro” (in de oude stad), naar het hoogste punt van de stad gelopen. Daar is een grote, heel kleurrijke pagode waar je in naar boven kan zodat je echt heel ver weg kan kijken.
Daarna zijn we toevallig op een plein gekomen waar een hele meute lokale mensen een soort volksdans deed. Hier zie je nog veel, meest oudere mensen, in traditionele kleding met jassen van schapenhuiden, borduurwerk met bijen en vlinder; de symbolen van nijverheid. De oude stad is een doolhof van kleine straatjes en een er loopt een riviertje dwars door de stad. Ook hier stikt het weer van de Chinese toeristen, Westerse toeristen zie je amper. Om de haverklap moeten wij met Chinese toeristen op de foto, dat vinden ze leuk.
Ik had voor Arthur’s verjaardag een T-shirt gekocht met op de voorkant de Chinese tekst waarvan de vertaling is:
“ik kijk alleen maar even”
“ik heb geen geld”
“loop me niet achterna”.
De Chinezen zelf vinden dit geweldig. Ze kijken allemaal naar het shirt en beginnen dan te lachen en er anderen op te wijzen. Zelfs de verkopers in de winkeltjes hier lachen zich rot. Wij natuurlijk ook de grootste lol. We hebben nog wel laten checken of de vertaling (die er in Engels achterop staat) wel klopt en dat was het geval. Je zou anders toch flink voor joker kunnen lopen zonder dat je het weet.
We hebben de lokale markt nog bezocht. Het fruit en de groenten zien er hier werkelijk erg goed en fris uit. Op de markt heb je altijd " afdelingen". Zo heb je een gedeelte alleen groenten en fruit, dan vlees waar de complete varkenskoppen liggen, of varkenssnuiten, -oren etc. (erg smakelijk hmhm), potten en pannen, kruiden, levende have w.o. kippen, eenden, konijnen, honden etc. Onze reisleidster had voor vanavond een Naxi-avond gereserveerd alleen heeft de locale agent de verkeerde kaartjes gekocht. Nu gingen we naar een andere zang-/ dansvoorstelling. Het was mooi en erg kleurrijk hoewel er 2 keer een solozang was wat echt niet aan te horen waren.
Vrijdag 20 mei
Vanmorgen zijn we met zijn 5-en naar Dr. Ho gegaan in Baisha, ongeveer 15 km van Lijiang. Dr. Ho is een wereldberoemde kruidendokter die ontzettend veel mensen over de hele wereld van ziektes af heeft geholpen met zijn kruidenmengsels om thee te trekken. Er wordt wereldwijd veel over hem geschreven. Eerlijk gezegd hadden wij er nog nooit van gehoord. Het was wel een belevenis apart. We kwamen binnen in zijn praktijk, een rommeltje, dat wil je niet weten. We kregen eerst een kruidenthee natuurlijk en allerlei krantenartikelen werden ons aangereikt waarin zijn begaafdheid geprezen werd. Dr Ho is 82 jaar, hij spreekt Engels maar hij heeft geen gebit in dus toch nog moeilijk te verstaan. We kregen ook brieven te lezen van Nederlanders die hem hadden bezocht en die schreven dat ze genezen waren of minder last hadden van hun kwalen door de kruiden die ze hadden gekregen en ze vroegen dan om meer kruiden. Dr. Ho stuurt die kruiden dan naar alle plekken van de wereld. Arthur vertelde dat hij last had van zijn ribben (van de treinstunt, zie eerder). Dr Ho nam zijn pols op, voelde even aan zijn ribben en wat hij toen deed... hij nam 4 lege conservenblikjes, een in alcohol gedrenkt watje dat hij in de fik stak. Dat watje stak hij in het blikje en meteen zette hij dan de opening van het blikje op Arthur zijn borst. Doordat die blikjes dan vacuüm zuigen blijven ze dan “hangen”. Zo zat Arthur daar 10 minuten met 4 blikjes op zijn borst, geen gezicht. Intussen ging dr Ho allerlei kruiden bij elkaar verzamelen. Dat schepte hij uit allerlei felgekleurde plastic emmers, mengde alles en dat werd dan de kruidenthee die Arthur 3x per dag moet drinken. Dr. Ho verzamelt zijn kruiden in de Himalaya. Verder kreeg Arthur nog een smeerseltje mee.
Wij (die niets mankeerden) kregen allemaal een zakje gewone gezondheidsthee.
In het dorpje zat alsnog een bejaard Naxi-orkestje te spelen dus we hebben ze toch nog gehoord. We waren trouwens blij dat we hier gisterenavond niet 1,5 uur naar moesten luisteren. In de middag zijn we naar een homestay gebracht, hier hebben we overnacht bij een Naxi-familie. In de omgeving hebben we een wandeling gemaakt, lekker rustig. Gezien hoe maanzaadjes geoogst worden en hoe ze de olie eruit persen.
Zaterdag 21 mei
Vanmorgen moesten we om half 6 op. We hadden een lange reisdag ( 9,5 uur) door de bergen voor de boeg. De afstand was maar 198 km!! Eerst zagen we nog landbouw (koren, bonen, etc). Later werd dit alleen dennenbomen en daarna was er volop steenkoolindustrie. Regelmatig werd er gestopt om te plassen maar het was overal zo ontzettend smerig! Maar ja, wat moet dat moet. Rond 16.00u arriveerden we in Panzhihua, waar we aansluitend om 17.00u de nachttrein hadden naar Chengdu.
Zondag 22 mei
Vanochtend om 7 uur kwamen we aan in Chengdu, we hadden ongeveer 850km afgelegd met de nachttrein. Meteen vanaf het station werd de bagage naar het hotel gebracht en wij gingen met een ander busje naar het Pandaonderzoekscentrum. Dit is een vrij groot park waar de reuzenpanda's zitten en ze worden hier ook gefokt. We hebben er best veel gezien omdat het net voedertijd was. Het zijn ook in het echt aandoenlijke dieren. De meesten zaten lekker onderuitgezakt de bamboe te eten maar op 1 plek zaten 3 nog vrij jonge panda's en die waren vreselijk baldadig. Stoeien met elkaar, het was echt een feest om naar te kijken. Er zitten ook rode panda's in het park, die zijn kleiner maar die kenden we al van Blijdorp. We kregen ook nog een interessante film te zien over het onderzoek etc wat ze hier verrichten. Een pandabeertje weegt bij de geboorte maar 190 gram!!!
Daarna werden we naar het hotel gebracht en hebben we ons na 2 dagen weer eens kunnen douchen en schone kleren aan. We zitten in een super-de-luxe hotel.
Vanmiddag zijn we naar een tempelcomplex (Boeddhistisch) gewandeld. Daar werd ontzettend veel wierook en kaarsen (allemaal in de kleur rood) geofferd. Bij het complex is een theehuis. Je koopt bij een loket losse thee, dat doen ze in een kopje met een dekseltje erbij. Je zoekt een plaatsje op het terras en er komt dan iemand heet water in je kopje gieten. Dat wordt steeds weer bijgevuld tot je uiteindelijk smaakloos water zit te drinken. Het is wel een heel sociaal gebeuren op deze manier. Mensen spreken hier met elkaar af en blijven dan de hele middag hier zitten.
Op een bepaald moment vroeg een man of we aan zijn tafeltje kwamen zitten. Hij sprak redelijk Engels en wilde nog wat oefenen. Hij zat daar met nog een man, 2 vrouwen en 2 kinderen. We hebben bijna 1,5 uur met hem zitten praten en zijn toen weer gegaan. Hij sprak op zich best goed Engels (een uitzondering in China hoor) maar na 1,5 uur waren we best moe van het luisteren en zijn we weggegaan.
Op weg naar het internetlokaal zijn we door een ander park gelopen. Op de vijver kan je met bootjes varen, vissen, etc. Er zijn ook oorpeuteraars, ja je leest het goed. Een man met een aantal dunne staafjes zit in je oor te peuteren, gaat dan met een stokje met watjes aan het einde, in je oor zitten draaien. We hebben het even aan zitten kijken. Het leek me op zich wel lekker maar de materialen waren niet echt gesteriliseerd en ik had geen zin om iets in mijn oor te krijgen wat al in -tig andere oren had gezeten. Na het internetten waren we aangewezen op een fietstaxi om terug in het hotel te komen want het stortregende en we hadden geen plu bij ons. We hebben vanwege het weer vlakbij het hotel in een restaurant gegeten. Het was een heel luxe restaurant en ze spraken geen Engels maar we waagden het er maar op. Het personeel droeg hele mooie kleding en ze begonnen bij binnenkomst al te buigen als knipmessen. De menukaart was alleen in het Chinees maar 1 vrouwtje sprak wel wat Engels, later begrepen we dat ze zelf vond dat ze wel Engels sprak. Arthur vroeg of ze (zijn favoriete gerecht) kip in zoet-zure saus hadden. Ja hoor dat hadden ze wel. We werden naar de 2e verdieping op het terras gebracht. Na een kwartier kwam iemand weer met de menukaart aanzetten en begon in het Chinees van alles te zeggen/ vragen. Dan wordt het alweer lastig.
Uiteindelijk brachten ze een schaaltje met stukjes gebakken kip inclusief alle mogelijke botjes. Even later kwam een schaaltje met kip in gember-honingsaus, dat was wel lekker. Toen we al ongeveer uitgegeten waren, kwamen ze nog aan met loempia's en een watermeloen in heel mooie stukjes gesneden. De meloen was van het huis begrepen we. Dit was wel het minst lekkere wat we in China hebben gegeten. Het was een complete vergissing! We kregen andere gerechten dan we hadden gevraagd, de rijst kwam pas toen de rest al ongeveer koud geworden was. Omdat ze wel begrepen dat er iets niet goed was gegaan, kwamen ze aanzetten met minipasteitjes maar daar hadden we toen al geen zin meer in. En daarna kwamen ze nog met meloen aanzetten. Dit was van het huis begrepen we.
Ach ja, de bedoeling was goed zullen we maar denken.
Maandag 23 mei
Het was weer lekker vroeg vandaag om op te staan, 5.15u liep de wekker af. Om 7.40u ging onze vlucht naar Lhasa (Tibet). De vlucht duurde 2 uur en we hadden een prachtig uitzicht over het Himalaya-gebergte! Lhasa ligt ongeveer 96 km van de luchthaven Gongkar vandaan. Op weg naar het hotel in Lhasa kwamen we hele groepen pelgrims tegen die rond een heilige berg liepen. Het was afsluitingsdag van een festiviteit i.v.m. de geboorte, sterfdag en reïncarnatie van Boeddha.
In Tibet hebben ze een andere taal dan in China. Mensen zien er weer heel anders uit en het is hier koeler omdat Lhasa op 3600 meter hoogte ligt. Je merkt het al snel als je hier aankomt aan je ademhaling omdat er minder zuurstof in de lucht zit. Volgens onze reisleidster krijgt ongeveer de helft van de groep in meer of mindere mate klachten van hoogteziekte. Tot op heden heeft Arthur nergens last van en ik heb lichte hoofdpijn maar dat is niet erg.
Omdat we het advies kregen het de eerste dag rustig aan te doen, zijn we met een hele groep pelgrims rond de Jokhang-tempel ( de heiligste tempel van Tibet) gelopen. Zo’n rondgang is bij iedere tempel of paleis weer anders en de afstanden ervan variëren ook heel erg van een paar kilometer tot wel 20 kilometer. Er zijn pelgrims bij die de hele rondgang met hun lichaamslengte afleggen, dit noemen ze prostreren. Je moet bij de rondgang altijd met de klok mee lopen. Het pelgrimscircuit is vol winkels, kraampjes en straatverkopers die elk bedenkbaar product verkopen dat een Tibetaan nodig kan hebben: gebedsvlaggen, bontmutsen, tempelklokken, gebedssnoeren, beelden, schoenen, yakboter, wierook etcetc.
De Jokhang-tempel is tussen 638 en 647 gebouwd in opdracht van koningin Bhrikuti, de Nepalese vrouw van koning Songtsen Gampo.
Ook bij het Potala-paleis was het enorm druk. We hebben hier alvast toegangskaartjes gehaald voor morgen.
Het Potala-paleis bestaat uit een buitenste en grootste deel, het Witte Paleis, wat het winterverblijf was van de Dalai Lama en het hoofdkwartier van de regering. Het Rode, binnenste, deel is een schitterend geheel van tempels en gewijde gebouwen. De hele rondgang bij het Potala-paleis is gesierd met honderden gebedsmolens.
De rest van de dag hebben we het lekker rustig aan gedaan.
Dinsdag 24 mei
Dittie had gevraagd of we ons vandaag, vóórdat we het hotel uitgingen, even bij haar wilden melden. Ze wilde weten hoe iedereen zich voelde (ivm eventuele hoogteziekte). Arthur heeft helemaal nergens last van. Ik heb een paracetamol genomen omdat ik lichte hoofdpijn heb.
Bij een gezellig restaurantje hebben we ontbeten en daarna zijn we eerst naar het Potala-paleis gegaan. Het is een ontzettend groot en indrukwekkend bouwwerk met ontzettend veel trappen en verblijven. Het Potala-paleis bestaat uit een buitenste en grootste deel, het Witte Paleis, wat het winterverblijf was van de Dalai Lama en het hoofdkwartier van de regering. Het Rode, binnenste, deel is een schitterend geheel van tempels en gewijde gebouwen. Het Potala-paleis is 117 meter hoog en heeft 13 verdiepingen.
Ze waren volop met restauratiewerkzaamheden bezig. Binnen mocht je helaas geen foto' s maken maar de kunstschatten zijn wel erg mooi en het zijn er erg veel. In elke ruimte brandt wierook en staan er ontzettend veel yakboterkaarsjes. Ook wordt er heel veel geld geofferd. Nou ja, veel geld is het niet. Wel in aantal maar niet in waarde.
Hierna wilden we het zomerpaleis bezoeken elders in de stad, maar dat is tot 1 juni gesloten. We hebben dan het Palhalupak klooster en het daarnaast gelegen nonnenklooster bezocht. Hiervandaan heb je het meest mooie uitzicht op het Potala-paleis.
We hebben nog een CD gekocht met de muziek van de film “Himalaya”. Vanavond hebben we heerlijk gegeten in het New Mandala restaurant vlakbij de Jokhang-tempel.
* een weetje: oude Tibetanen steken hun tong uit ter begroeting*
Woensdag 25 mei
Vandaag hebben we de Jokhang-tempel ook van binnen bezocht. Deze stamt uit de 7e eeuw. Ook deze tempel staat vol met kunstschatten. Na de kapel bezocht te hebben, zijn we het dak opgegaan. In de kapel zelf mochten we geen foto’s maken of filmen. We hebben wel een paar kaarten ervan gekocht. De ornamenten op de daken zijn van (blad)goud. Verder heb je vanaf hier geweldige uitzichten. We hebben de hele ochtend in deze tempel rondgeneusd. Toen hadden we honger en zijn naar Dicos gegaan, de Chinese variant van MacDonalds. Heerlijk, zo'n keer tussendoor. We hadden maar liefst 2 hele menu's voor 3,60 euro.
's Middags hebben we nog wat gewinkeld en we zijn weer een CD rijker en een gebedsmolen. Hier moesten we flink op afdingen. De vraagprijs was 860Yuan en uiteindelijk hadden we hem voor 100 Yuan.
Er stond voor vanavond een bezoek gepland aan een Tibetaans ziekenhuis en een Tibetaanse avond met zang, dans en buffet. Uiteindelijk zijn we alleen naar de Tibetaanse avond gegaan omdat het met het tijdstip niet aansloot bij het bezoek aan het ziekenhuis. We begonnen met een buffet met typische Tibetaanse gerechten w.o. gebakken schapenlong. Dat was wel het vreemdste wat we gegeten hebben. Na het eten werden 8 verschillende 8 liedjes gezongen met daarbij een dansje met een orkestje met verschillende muziekinstrumenten. Het was kort maar krachtig en toch wel erg leuk.
Donderdag 26 mei
Vanochtend zijn we om 9 uur vertrokken naar Xigaze, een busrit van 11 uur maar liefst (wel incl. lunch en paar foto/plasstops). Het grootste gedeelte werden we omringd door hoge bergen met besneeuwde toppen, magnifiek! De bergen zelf waren superkaal. De eerste yaks gezien, best veel jonkies erbij. Ze hebben hier een raar soort schaap. Het lijkt een combinatie van geit en schaap en we zijn er nog niet uit hoe je die dingen dan noemt, een scheit of een gaap.
Het grootste gedeelte van de rit ging over ongeasfalteerde weg, lekker hobbelig. Het was erg druk met colonnes militaire voertuigen, die moesten zo nodig om de haverklap ergens stoppen zodat niemand er meer door kon. We zijn op deze rit een pas van 5300 meter overgegaan. Duizenden gebedsvlaggetjes hingen er. Het laatste 1,5 uur was er wat meer groen langs de weg. Arthur voelde zich sinds de lunch al niet lekker en hij werd alsmaar beroerder. De griep heeft hem ook hier in Tibet gevonden. Bij aankomst in het hotel meteen douchen, klein hapje eten en naar bed.
Vrijdag 27 mei
Vanochtend voelde Arthur zich nog niet goed. Zelf ben ik met de groep naar het Tashilhunpo-klooster gegaan. Dit is een klooster waar nog ongeveer 300 monniken actief zijn. Er zijn 3 ruimtes met in 1 ervan een met 300 kg goud overgoten boeddhabeeld van 26 meter hoog. In de andere ruimten waren ook kleinere afbeeldingen van boeddha’s en overal zaten oude monniken te mediteren. In 2 andere ruimten waren de jongere monniken aan het mediteren en muziek aan 't maken. Weer geen gelegenheid tot foto/film, erg jammer want er zijn ook geen kaarten verkrijgbaar van de binnenkant van dit klooster. Na een snelle lunch in een typisch Tibetaans restaurantje, hebben we met zijn 4-en een deel van de rondgang gedaan en zijn afgebogen bij een pad wat naar een oud fort leidt van waar je een goed zicht hebt over de stad. Het fort is helemaal ingezakt en haast niet als zodanig te herkennen. Halverwege de middag was ik terug bij het hotel en Arthur voelt zich gelukkig iets beter. We hebben toch, met behulp van een Engels sprekende kelner in het restaurant van het hotel, bij de apotheek om de hoek medicijnen gehaald. Het zijn 12 kleine ampullen, we zien wel wat het doet.
Zaterdag 28 mei
Weer slecht geslapen. Ik kan geen uur achtereen slapen omdat ik dan wakker wordt met ademnood door de hoogte. Ik was blij dat we om 08.30u gingen rijden, dan ben je niet zo bezig met je ademhaling. Na 2,5 uur waren we in Gyanze waar we het Pelkhor Chode-klooster bezochten. Dit klooster heeft veel Nepalese invloed. We waren best een tijd zoet met het bezichtigen van dit complex. We hebben in een lokaal restaurantje heerlijk gegeten.
Na de lunch reden we verder door erg mooi gebied en over een pas van 5000 meter met daarachter een berg van 7200 meter met gletsjers, schitterend!.De bedoeling was eigenlijk dat we in Samye zouden overnachten maar er zijn bij het volgende traject wegwerkzaamheden en als we in Samye zouden slapen, halen we de veerboot niet. Om die reden gaan we overnachten in Nagaratse op 4500 meter hoogte. Het hotel (het enige wat er is) is ontzettend vies, gezamenlijk sanitair waar niemand gebruik van wil maken. Er ligt nog “afval” van weken, niet te harden.
In het dorpje hebben we in een restaurant wel een heerlijke maaltijd gehad in buffetvorm. Dat maakte toch nog veel goed.
Zondag 29 mei
We vertrokken om 06.30u richting veerboot die ons naar Samye brengt. De bagage is al verdeeld in groot en klein omdat de grote bagage straks in de bus blijft. Meteen na een uur rijden stond er al een behoorlijke file. Er waren vrachtwagenchauffeurs die hier al sinds gisteravond stonden te wachten. Sommigen lagen op een dekentje voor hun truck op het asfalt te slapen. De file ontstond blijkbaar omdat gisteren bij het einde van de werkdag, een asfalteermachine ongeveer midden op de weg is blijven staan waardoor alleen personenwagens erlangs kunnen.
En vandaag, zondag, wordt er niet gewerkt dus dit zou betekenen dat er geen vrachtwagens, bussen etc kunnen passeren. Na ongeveer 3 kwartier begonnen een heleboel mensen beneden bij het meer grote stenen en keien te verzamelen. Die legden ze op het schuine gedeelte naast de weg zodat in feite de weg op die manier verbreed kon worden in de hoop de file op te kunnen lossen. Ook onze groep ging meehelpen.
Uiteindelijk kwam er na 1,5 uur een Chinese militair die de sleutels had van de machine zodat hij dit aan de kant kon zetten. We waren al lang blij want we zagen het helemaal niet zitten dat er een truck of bus over die verbreding kon komen. We konden in ieder geval verder.
Maar, na 1,5 uur stuitten we opnieuw op een file. Nu waren ze wel aan het werk maar hadden net lunchpauze dus lieten ook de machines staan waar ze stonden. Precies, midden op de weg.
Gelukkig duurde het oponthoud hier maar ½ uurtje. We kwamen pas om 15.00u bij de veerboot aan. Het was een brede, platte open boot zonder zitplaatsen. Het leek wel een “vee”boot. Er was ook geen overkapping en het was bloedheet. Gelukkig had Dittie al wel geadviseerd een paraplu mee te nemen. Nu begrepen we ook waarom, tegen de zon dus. Na 2 uur op de Yarlong-rivier laveren tussen de zandbanken en een paar keer vastzitten op een zandbank, arriveerden we aan de overkant. Daar moesten we nog ½ uur met de bus naar het klooster. Hier overnachten we in het Monastery Guesthouse van het Samyeklooster wat in 779 is gesticht. We slapen in 4-persoonskamers. Hoe schoon de kamers zijn, hoe smerig zijn helaas de w.c.’s voor gezamenlijk gebruik aan het einde van de galerijen. Rondom het klooster is een muur opgetrokken. We hebben met zijn allen in het restaurant gegeten en zijn toen met bijna de hele groep naar de top van de Hepori-heuvel gelopen. Het was een stevige wandeling maar van bovenaf heb je een mooi uitzicht over de omgeving en op het klooster waarvan het hele complex een ovale vorm heeft. Boven op de heuvel is een klein kloostertje waar een monnik zat te mediteren. Bij terugkomst lagen de achterblijvers al op bed. Er is voor de rest ook niets te doen hier.
Een douche is er niet maar wel teiltjes met thermoskannen heet water. Het went al. Toch vond Arthur op de achterplaats een handpomp waar hij zich, gewapend met een thermoskan heet water, heerlijk heeft staan douchen terwijl er 2 nonnetjes hem stonden te observeren en die hem nog hulp boden.
Maandag 30 mei
Vanochtend hebben we een dienst van de monniken bijgewoond. Na een half uur hadden we dat wel gezien. Het komt steeds op hetzelfde neer: er wordt gepreveld, er slaat er één op een trom, een ander blaast op een hoorn en anderen slaan 2 koperen schalen tegen elkaar. We zijn nog wel op het dak van het klooster geweest maar ook dat ziet er eigenlijk altijd wel hetzelfde uit. We zijn intussen een beetje kloostermoe geworden. Tibet is prachtig, maar uiteindelijk zie je wat ons betreft te weinig van de natuur en de mooie hoge besneeuwde toppen, hoewel we met de bus af en toe stops maakten bij mooie uitzichten. Na bezichtiging van het klooster zijn we om 14.00 uur naar het vliegveld gegaan en hebben op het vliegveld overnacht in een hotel.
Gelukkig een stuk beter en we kunnen na 2 dagen weer normaal douchen. Alleen lag er in een bovenkastje een rat die al maanden dood was. Slik. Deurtje dicht en buiten het hotel gaan eten. Dat eten was weer een belevenis. Het 1e restaurantje had alleen dollarprijzen op de kaart en bij navraag hadden ze een belachelijke koers dus dat was geen optie. Uiteindelijk vonden we een lokaal restaurantje. Ze hadden geen menukaarten en niemand sprak Engels. We hebben bij andere gasten op tafel aangewezen wat we dan wilden eten. Er kwamen wat monniken die ons yakboterthee aanboden. Deze was lekkerder dan een vorige keer, maar ruikt nog steeds naar gesmolten brie of zoiets. De vrouw die het restaurantje runt deed echt goed haar best en maakte alles nog extra schoon. Verder waren ze daar geen toeristen gewend, want om de beurt kwamen er even mensen in het restaurant naar ons kijken en dan gingen ze weer weg. Het eten was overigens geweldig lekker. We kregen nog even een zandstormpje door het restaurant, omdat er geen deur in zat. Dit maakt zo’n reis toch weer extra leuk.
Dinsdag 31 mei
Vanochtend om 10.50u vlogen we naar X’ian met een tussenstop van 1,5 uur in Chengdu. Daar moesten we de bagage toch ophalen en opnieuw inchecken. Bij aankomst in Xian, laat in de middag, regende het en zijn we al vroeg gaan eten. We aten gezamenlijk in een voor Xian specialiteitenrestaurant en de specialiteit heet Jiaozi. We kregen continue in een hoog tempo allerlei hapjes voorgeschoteld. Sommige hapjes waren heel kunstig gemaakt, zoals kleine "konijntjes" in het gras en "kuikentjes" net uit een ei, etc. Dit was heel leuk, maar vooral lekker en gezellig.
Woensdag 1 juni
Vanmorgen zijn we vroeg met het openbaar vervoer naar het terracottaleger gegaan. Dit was wel bijzonder, maar we hadden er toch meer van verwacht. In 1 van de 3 hallen was veel te zien, maar die andere 2 stelden niets voor, alleen maar wat scherven en museumstukken met alleen Chinees bijschrift. Meteen bij het begin van de bezichtiging deed de filmcamera het niet meer, paniek! Het bleek te komen door het temperatuurverschil en het vocht wat gelukkig snel opgelost was. Toen we na dit bezoek terugliepen naar de parkeerplaats voor de bus, werden we onderweg de hele tijd aangeklampt door souvenirverkopers. In een doos hebben ze dan 3 of 4 beeldjes van een soldaat, generaal, kolonel en soms een paard. We wilden helemaal niet zoiets kopen. Tot één van die gasten steeds riep “all for one dollar”. Arthur had nog een losse dollar in zijn portemonnee dus hij geeft die dollar aan die man en pakt die doos met beeldjes aan. Toen moesten ze opeens 3 dollar per stuk kosten. Wat een grap. Arthur wilde toen die doos teruggeven en zijn dollar terug. Nee, dat wilde die vent ook weer niet. Uiteindelijk liep die kerel vreselijk boos scheldend weg en liet ons achter met die doos beeldjes. Lachen hoor! Van een oud vrouwtje kochten we nog lekkere pruimen.
's Middags hebben we in Xian de drumtower en de belltower bezocht. Echt leuk, want om het uur werd er in beide torens een voorstelling gegeven van ongeveer 10 minuten. We moesten om 17.00 uur in het hotel klaar staan voor vertrek van de nachttrein naar Beijing. We hebben een taxi genomen anders kwamen we niet meer op tijd. De chauffeuse reed als een gek en bovendien wilde ze ons bij het verkeerde hotel afzetten. Ze had het niet goed begrepen. Gelukkig was het juiste hotel niet helemaal aan de andere kant van de stad en kwamen we toch nog op tijd. In de trein zat één of andere vent die waarschijnlijk iets te veel gedronken had. Hij zei steeds dat ik op een Egyptian Queen leek. Ik maakte hem snel duidelijk dat ik met Arthur getrouwd was, toen ging hij gelukkig snel naar zijn eigen “hok”.
Donderdag 2 juni
Die nachttreinen beginnen te wennen en we hebben prima geslapen. Op deze trein was ook de hele nacht stromend water en werden de toiletten wel goed schoon gehouden. Om 06.30 uur kwamen we aan in Beijing. Op het perron stond die vent van gisteren weer hij keek me alleen maar aan, zei “Goodmorning Egyptian Queen” en weg was ie. Ik vond het wel grappig. Na 15 minuten met de bus kwamen we bij het Dong Fang Hotel. Helaas was de reservering niet helemaal goed gegaan maar gelukkig was er toch genoeg plaats in het hotel. Het is een prima hotel met een goede douche. We zijn meteen met een medereiziger zelf een toer gestart. Eerst naar het plein van de Hemelse vrede, waar ook het mausoleum van Mao staat. Op het Plein is het altijd druk. Hier staat ook een klok die aftelt naar de start van de Olympische Spelen in 2008. Direct hierachter ligt de Verboden Stad. Op zich heel groot en mooi, maar je mocht nergens naar binnen. Er wordt op dit moment overal gerestaureerd, dit alles i.v.m. de komst van de Olympische Spelen. Dat geldt bijna voor iedere bezienswaardigheid in Beijing. We zijn daarna via een mooi park (Beihai-park) en via de hutongs naar de drum- en belltower gegaan. In de drumtoren hebben we de drums gezien die bij het begin van “Peking Express” zijn gebruikt. Ook hebben we een wel 3-minuten durend drumconcert bijgewoond, wat op zich heel leuk was. In de belltower hangt de grootste bel van China. Vanavond hebben we een bijzondere acrobatenshow gezien. Niet te geloven hoe die mensen zich in allerlei bochten wringen. Echt kunstig en anatomisch deden ze dingen die eigenlijk niet mogelijk moeten zijn.
Vrijdag 3 juni
Vanochtend zijn we met z'n 6-en per metro en taxi naar het zomerpaleis gegaan. Weer een enorm complex met een gigantisch meer erbij. In dit meer ligt een marmeren boot. We hebben een klein boottochtje over dit meer gemaakt met een andere boot natuurlijk. Vanmiddag hebben we door de stad geslenterd. Gezocht naar souvenirs maar niet veel gevonden. Wel eetstokjes gekocht.
Zaterdag 4 juni
Vandaag zijn we om 6 uur met de bus vertrokken naar de Chinese muur. Het was toch nog 3 uur rijden voordat we er waren. We hebben 10 km over de Chinese muur gelopen, het meest authentieke stuk wat niet gerestaureerd is en waardoor hier maar weinig toeristen komen. Gelukkig maar, op die manier konden we rustig van de mooie omgeving genieten. We hadden alleen een groep Chinese, giechelende scholieren achter ons. Nou ja, rustig genieten is maar betrekkelijk want ook hier liep per persoon 1 man of vrouw mee die je dan water probeerde te verkopen en T-shirts, een boek over de muur en ansichtkaarten. Tja, dat schijnt er allemaal bij te horen. Na 1 km waren wij ze allebei kwijt en vervolgens, (waar ze dan ook weer vandaan komen?) is er weer een ander. Die laatste liet ons met rust en daar hebben we onderweg wat water van gekocht. Tot het moment dat ze terug moest vanwege een nieuw toegangsbewijs halverwege, en ja hoor daar begint het gezeur weer. Helaas werkt alleen, dus dat doen we dan maar weer. Hierna hebben we heerlijk rustig samen de muur afgelopen. Genietend van het mooie uitzicht. De muur zelf is op sommige gedeelten erg afgebrokkeld, maar dat is een stuk mooier dan een geheel gerestaureerde muur vol met toeristen. Aan het eind ga je via een hangbrug een rivier over en kan je naar het dorp lopen. In het dorp hebben we toch nog wat T-shirts gescoord met de tekst “we climbed the great wall” voor onszelf en de nichtjes en neefjes. De muur was een mooie afsluiting van deze schitterende doch vermoeiende vakantie. We moesten nog “even” 3 uur terug rijden door het zeer drukke Beijing (wat een gekkenhuis). 's Avonds zijn we met zijn allen Pekingeend gaan eten. Het had Dittie gisteren een paar uur gekost om te reserveren voor vanavond. Overigens is Pekingeend erg vet. We hebben al vaker Pekingeend gegeten, maar dit is weer even iets anders. Je legt stukjes eend, die je eerst doopt in een sausje, op een flinterdun deegpannenkoekje. Je legt er wat groen bij, vouwt het dicht en eten maar. Heel apart. Na al die drukke dagen zaten we flink stuk en zijn direct na het eten naar het hotel gegaan om te slapen. Er moet tenslotte ook nog worden gepakt voor de terugreis.
Zondag 5 juni
Op de luchthaven ging alles redelijk vlot. De Nederlandse vrouwenploeg volleybal o.l.v. Avital Selinger zaten ook op deze vlucht van de KLM. Het was een rustige vlucht en we waren ruim voor tijd op Schiphol waardoor we om 16.30 uur thuis waren. (Chinese tijd 22.30 uur) We proberen direct in het ritme te komen en hebben eerst zoveel mogelijk opgeruimd. Het kan maar klaar zijn. Om 20.30 uur waren we echt doodop, dus slapen maar. Gelukkig hoef ik (Vera) pas donderdag weer te beginnen, Arthur is morgen alweer de klos.
